Wat heb ik mezelf ooit misdaan?

Ik zet mezelf zo verschrikkelijk vast, wat heb ik mezelf ooit aangedaan waar ik zo voor gestraft moet worden?

Tja, diep van binnen weet ik het eigenlijk wel… Ik heb mezelf in gevaar gebracht, meerdere keren. Vaak ging het goed, soms had ik erg veel geluk en een paar keer ging het het heel erg mis. En dat kan ik mezelf maar niet vergeven. Ook al was ik te klein om echt verantwoordelijk te zijn, of had ik gewoon dikke pech. Mijn verstand mag het dan weten. Mijn hart gelooft het niet. Eigen schuld, dikke bult!

Daardoor mag ik niks. Ik heb echt mijn best gedaan in beweging te komen. Ik heb alle materialen die ik nodig zal hebben, de creativiteit om het te realiseren. Toch kan ik me er niet toe zetten, ik gun het mezelf niet. Wat is er gebeurd sinds de laatste keer dat ik serieus een leven leefde? Voor mezelf koos? Ik heb een eigen bedrijf begonnen en ik heb gefaald. Ik heb keihard gesport voor een “normale” bevalling en kraamtijd, maar weer ging het mis. We zitten nog met de schulden en ik kan mezelf maar niet vergeven. Niet vertrouwen ook, dat ik het kan. Ik zie overal alleen maar falen in mijn daden. En ik weet dat het niet waar is, dat ik genoeg heb om trots op te zijn. En dat ben ik ook wel. Ik zie het alleen niet als mijn verdienste, meer als gelukstreffers. En als ik er wel voor werk gaat het juist mis. Ik heb geen zelfdiscipline, alleen maar mazzel gehad. En ik weet dat ik zo niet moet denken, maar gewoon doen wat me inspireert… of toch niet, want als borderliner doe je ook domme dingen. Foei! Stigma…

Zoals schulden maken met een eigen bedrijf wat niet levensvatbaar is. Maar ondertussen weet ik ook dat ik genoeg kunde, kennis en een hele bak geremdheid heb tegenwoordig om het te kunnen. Of toch niet? Want als ik de remmen iets laat gaan, knal ik er gelijk doorheen. Dat gebeurt ook nog steeds met shoppen. Niet meer in die mate als vroeger, maar dat kan ook echt niet. Dat geld is er gewoon niet.

Ik zou me er overheen moeten zetten, door moeten gaan. Iemand het beheer geven over mijn geld en planning en gecontroleerd opbouwen. Maar mijn zelfverwijt en angst zetten me vast. Zorgt dat ik maar niks doe, zodat er niks fout kan gaan. En ik weet dat dat niet klopt. Ik wil mijn kinderen laten zien dat je fouten mag mag maken, dat je daar alleen maar van leert en dat je leeft door te doen. Maar ik krijg het met geen mogelijkheid voor elkaar.

Of toch wel? Ga ik toch vooruit met ieniemienie stapjes? Iedere tekening is er één. Iedere gedachte aan toekomstmogelijkheden is er één. Iedere vorm van structuur is er één. Iedere strijd in mijn hoofd die ik tot zwijgen breng is er één. Iedere ontspannen lach is er één. Iedere dag dat ik mezelf geen loser vindt is er één.

Al duurt het nog jaren, i kom steeds dichter bij de dag dat ik mag gaan vertrouwen op mijn eigen krachten.

Toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.