Wat fijn om complex te zijn

Wat fijn om complex te zijn

Vorige week heb ik aan het begin van mijn vakantie een paar ‘paniekaanvallen’ gehad. Nou ja, niet zozeer paniek, maar alle negativiteit van de afgelopen jaren kwam gewoon in één keer binnen, alle wonden werden in één klap open gehaald. Ik heb twee avonden alleen maar gehuild, verder kon ik niks meer. Ik maakte een afspraak bij de huisarts voor medicatie die de boel wat zou afvlakken…

Nou heb ik een naar verleden; ik had veel problemen binnen en met mijn familie, ik had concentratieproblemen en was heel druk (vermoedelijk ADD), als klein kind had ik epilepsie… Mijn enige lichtpuntje vond ik in mijn liefde voor dieren. Alle dieren, maar vooral paarden.

Ik ben een paardenmeisje in hart en nieren, daarom was de klap heel intens toen ik mijn eerste eigen paard na een ongeluk in moest laten slapen; zij was mijn alles. Ik kreeg de schuld van het ongeluk en daarom kreeg ik geen ruimte en begrip voor mijn eigen rouwproces.

Ik denk dat er inmiddels ook een deel verlatingsangst is ontstaan, dan voel ik mij zo intens alleen dat ik gewoon compleet instort. De huisarts begreep dat er medicijnen nodig waren, al is ze heel voorzichtig; met al die punten bij elkaar vindt ze het lastig qua middel en dosis. Gelukkig heb ik bij deze huisartsenpraktijk artsen die me écht verder willen helpen en echt naar me luisteren.

Samen gaan we zoeken naar de juiste oplossing voor mij. Alle goedbedoelde adviezen om mij heen ‘werken wel bij een eenvoudige depressie of burn-out, maar bij jou zit er zoveel onder…’, wat voor mij een soort van prettig voelt om van een ‘geleerde’ te horen, dat het niet tussen mijn oren zit, maar dat mijn hoofd gewoon écht anders werkt, dat mijn rugzakje echt te groot en te zwaar is om het ‘even snel/ makkelijk’ op te lossen… Man, wat is het soms toch fijn om zo complex te zijn.

Lees ook:

  • Dichten om te helen

    Ongeveer veertien jaar geleden ben ik gestart met het schrijven van gedichten. Veertien jaar geleden ben ik ook voor het eerste psychische klachten gaan ervaren. Ik was somber, had angsten, voelde me eenzaam en vond…

  • Te bang om (n)iets te doen

    Gisteren brak ik. Ik begon te huilen. Om niets. En toen het huilen en praten eenmaal waren begonnen, was er geen stoppen meer aan. Ik vertelde m'n man hoe bang ik ben. Al weken. Ik…

  • Herbeleven om te leven

    Sinds kort heb ik de diagnose PTSS. Ik vind het lastig om te accepteren, want zo erg is het toch allemaal niet? Het voelt alsof het allemaal mijn eigen schuld is. Als ik bepaalde dingen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.