Cornelie Egelie

“Wat ben je dik geworden”

“Wat ben je dik geworden!”

Pardon.

“Ja, je bent echt dikker geworden. Misstaat je niet hoor! Sterker nog, ik vind een bolle toet je eigenlijk wel goed staan.”

Ik kan het niet geloven. Deze mevrouw staat bij de ingang van mijn supermarkt eten in te zamelen voor de voedselbank. Het liefst wil ik haar meteen een dreun verkopen maar dat doe ik niet want ik ben netjes opgevoed. Trouwens, ik zit in een ietwat te hoge stemming en dan is het extra oppassen geblazen met wat ik zeg of doe…. 

Zal ik deze dame eerlijk vertellen dat ik precies vijf jaar geleden ben ingecheckt bij ‘de Ursula’, het centrum voor eetstoornissen, vanwege een hardnekkige eetverslaving (boulima)? Dat ik daar als 42-jarige tussen lieve flinterdunne en piepjonge meiden weer normaal heb leren eten? Dat ik weet dat ik drie kilo zwaarder ben dan de ‘Wassenaarse norm’ en dat probeer te accepteren. Maar dat ik weer doodonzeker word wanneer mensen over mijn lichaam praten? En dat ik de neiging heb stiekem toch weer op dieet te gaan zodat ik slanker word? Dat ik dit niet meer mag en kan doen omdat ik dan honger krijg? En honger lijden is voor mij geen optie want dat lokt weer vreetbuien uit. Zal ik haar zeggen dat ik eigenlijk extreem dankbaar ben dat ik normaal eet waardoor boulimia op afstand wordt gehouden? Maar dat ik voor altijd een junk in herstel zal zijn?

Zal ik haar dat allemaal vertellen? Daar bij de ingang van mijn supermarkt?

Ik zeg niets. Ik loop door, richting paaseitjes. Ik koop twee grote zakken van een kilo. Een voor de voedselbank en een voor ons gezin. Thuisgekomen vraag ik mijn man mij stevig vast te houden. Ik hunker naar knuffels en lieve woorden. Hij geeft me ook een aai, over mijn (bolle) toet. Die avond ga ik nog eens goed voor de spiegel staan. Ik kijk naar mijn naakte lichaam en glim van trots. Ik heb een prachtig figuur met mooie benen, goed gevulde borsten en een niet zo’n geweldige buik. Oké, mijn buik is niet meer Instagram-proof maar daar hebben wel drie bloedjes van kinderen in gezeten.

‘s Avonds lig ik tevreden op de bank, tegen mijn man aan, en neem nog een handvol paaseitjes. Ik geniet intens van de smaak van chocolade en vanzelfsprekend laat ik ze in mijn lijf zitten. Want vanavond is het feest! Met mijn 47 jaar mag ik in mijn handjes knijpen dat ik een mooi, sportief, zacht en gezond lichaam heb!

Lees ook:

  • Mijn lievelingsvijand

    Waarschuwing: de onderstaande tekst gaat onverbloemd over overgeven en dat kan triggeren. Stay safe! Ik was een jaar of dertien toen ik voor het eerst mijn vinger in mijn keel stak. Ik weet het niet…

  • Mijn eerste keer

    ‘U heeft deze week zeker nog geen boodschappen gedaan?’, vroeg de caissière van de AH. Hij keek verbaasd naar zijn lopende band, waar ik maar producten op bleef leggen.  ‘Dit hele jaar niet’, antwoordde ik,…

  • 4614340819 0321835ba2 b

    Ik vind 'Alles goed?' tegenwoordig een enorme kutvraag. Allereerst is hij zo superdefinitief: met wie is nou ALLES goed? Er gaat toch altijd wel iets mis? Minder lekker geslapen, jeuk aan dat plekje op je rug…

1 reactie

  1. Eindelijk een verhaal over boulimia op iets oudere leeftijd! Ook ik 53, drie kids ben vorig jaar opgenomen geweest in een eetstoornis kliniek…tussen de vele magere meisjes en ik voelde me er anders!
    Helder je verhaal over de paaseitjes…..
    Kan er ook een boek over schrijven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.