Wat als woorden ophouden?

Een draaikolk van gedachten. Overspoeld door woorden van de mensen om mij heen. Chaos. Hoe kunnen anderen mij begrijpen als ik zelf niet eens weet hoe ik het moet omschrijven? Wanorde, zwervend door mijn gedachten. Woorden. Waarom blijf ik ze zoeken als de juiste niet lijken te bestaan? Elk woord dat ik bedenk, klopt totaal niet met wat ik zoek. Ik verdrink in het aantal woorden in mijn gedachten, maar ben te geblokkeerd om de juiste uit te kunnen spreken. Stilte in de chaos. Woorden, ik haat ze, maar kan niet zonder ze.

Bovenstaande tekst schreef ik een aantal jaar geleden. Ik wilde wel praten, maar het ging niet. En nu een aantal jaren later, heb ik iets meer woorden gevonden dan dat ik had. Ook heb ik andere manieren gevonden, waar ik soms mijn emoties in kwijt kan, zodat ik de taal even niet nodig heb, als deze mij in te steek laat.

Toch zijn er nog steeds dingen waar ik geen woorden aan heb kunnen geven. Het zijn de dingen die maken dat ik mij soms heel alleen kan voelen. Het zijn de dingen die ik niet durf te delen uit schaamte, of de dingen waarvan ik niet weet hoe ik die vertalen moet in woorden. Of dat áls ik woorden heb, het slechts woorden blijven en dat er gevoelsmatig een kloof blijft, tussen mijn uitleg over hoe ik mij voel en de daadwerkelijke ervaring.

Het zijn de nachten waarin wakker lig, maar later niet méér over weet te vertellen dan dat het heel rot was. Iets met herbelevingen en nare gedachten. En de beelden die me angstig maken, maar waarvan ik de woorden lang niet altijd uit mijn mond krijg. Ook al probeer ik erover te praten, het dekt de lading niet. Het gevoel dat ik in een film over mijn eigen leven terecht kom. Er soms in vast zit en niet weet hoe ik daaruit kom. In de uitleg over wat er gebeurt en wat het met me doet, loop ik vast.

Het zijn de stiltes, als ik niet uit kan leggen wat het proces tijdens de therapie met me doet. Soms zijn het de gedachten in mijn hoofd die met elkaar in gevecht zijn, die chaos creëren en me vermoeien, omdat het niet op lijkt te houden. Daarnaast wil ik ook niet altijd delen hoe het er in mijn hoofd aan toe gaat.

Wat doe je als woorden ophouden? Het is het verdriet dat alleen vertelt wordt met tranen. Voor de psychische pijn lijkt geen taal te bestaan. Het is mijn lichaam dat haar eigen verhaal vertelt, de sokken die ik van de trap gooi, of de bal die een extra harde mep krijgt tijdens het sporten. De gevoelens die zich niet laten vertalen in woorden, maar misschien wél in een stuk klei, een tekening of een schilderij. Ik heb meerdere manieren gevonden om gevoelens te uiten, zodat niet meer alles in mijn hoofd blijft rondtollen. Dus als woorden ophouden, zijn er de fysieke en creatieve dingen en laat ik de woorden maar even voor wat ze zijn. Maar mocht ik ooit meer woorden vinden, dan zijn ze, ondanks ik ze soms haat, nog steeds welkom.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge