meisje dat denkt

Wat als je verslaving je identiteit is?

Het is alweer een lange tijd geleden dat ik hier geschreven heb. Ik had ook nooit gedacht dat er zoveel zou gebeuren de afgelopen maanden. Dat ik zo diep moest gaan voordat ik weer de kracht had om op te staan en opnieuw te bouwen. Eerst alles kwijt moest raken voordat ik pas inzag hoe groot het probleem was, hoe het mijn leven beheerste.

Kon ik het niet inzien of wist ik het ergens diep vanbinnen wel, maar durfde ik niet toe te geven? Want als je eenmaal toegeeft dat je een bepaalde afhankelijkheid hebt die niet goed of gezond is zal je moeten veranderen, zal je het middel los moeten laten, maar wat als het middel bijna je volledige identiteit heeft overgenomen? Als je niet meer weet wie je bent zonder het middel? Ben je dan eigenlijk nog wel iemand?

Het waren lastige dagen, weken en maanden, maar ik heb voor het eerst het gevoel dat ik weer langzaam kan opstaan. Dat ik stappen vooruit aan het maken ben, hoe klein of onmogelijk het ook lijkt. Ik besloot een brief te schrijven aan mezelf in de hoop dat ik mezelf kan motiveren om niet te drinken in welke situatie dan ook.

“Want ik welke situatie je nu ook zit er is altijd een excuus om toe te geven aan je afhankelijkheid van een middel of een handeling zolang we maar hard ons best doen om die te creëren.”

Lieve Ik,

Als je dit leest neem ik aan dat je aan het vechten bent tegen de schreeuwende stemmen die hoorbaar zijn in je hoofd. Ze vertellen je dat je wel mag drinken of dat je zelfs moet drinken. Je bent helemaal niet verslaafd of afhankelijk, is wat ze zeggen. En als je dat wel bent dan is het echt niet zo erg als het lijkt, als mensen zeggen dat het is.

Het is alleen maar voor vanavond. Je bent volwassen en je bepaalt zelf hoe jij je eigen leven leeft. Je bent capabel genoeg om te genieten van één, twee of misschien wel zeven drankjes zonder dat dingen uit de hand zullen lopen.

Of misschien ben je wel boos op iets of iemand, op jezelf? Is er misschien iets ergs gebeurd of ben je bang voor iets dat nog komen gaat? Is er misschien iets wat je op het moment heel veel stress bezorgt? Is het simpelweg gewoon even allemaal te veel en vertellen de stemmen in je hoofd je dat je echt wel wat mag drinken vandaag, want het is allemaal al zwaar genoeg. Je hoeft naast je eigen gevecht ook niet dit gevecht nog eens aan te gaan hoor.

Of misschien ben je wil in een vrolijke en blije bui. Relaxed? En is er toch dat stemmetje wat overschreeuwt, wat vraagt om aandacht, om alcohol. Want als je blij en relaxed bent gaat het toch goed en zouden een paar drankjes het enkel en alleen maar beter maken. Toch? Of is dat niet hoe het werkt?

Maar in welke situatie je nu ook zit, er is altijd een excuus om te drinken als we maar hard genoeg ons best doen om er een te creëren. Doe dit alsjeblieft voor mij (of voor jou) alleen maar dit, meer vraag ik niet.

Wacht tot morgen.

Het is alleen voor vandaag.

Je hebt er voor gekozen om te stoppen met drinken en je hebt de volledige vrijheid om op elk gewenst moment opnieuw te beginnen met drinken. De reden waarom je nog niet gedronken hebt is omdat je weet dat zodra je één drankje, één slok neemt, alle weddenschappen die je met jezelf hebt afgesproken en met de mensen om je heen gemaakt hebt worden uitgeschakeld. Je bent tot de conclusie gekomen dat het voor jou het risico niet langer waard is.

Misschien voelt dit nu niet zo, niet vandaag. Ik snap het wel hoor. Ik vraag ook niet om dit voor altijd te doen, maar wacht alsjeblieft nog een dagje. Dat is alles wat ik op dit moment aan je vraag..

Liefs, Jij

Lees ook:

  • Alcoholverslaving raboe

    Omdat ik merk dat er zoveel onbegrip over is, wil ik het over mijn alcoholverslaving hebben. Er rust een taboe op. Bovendien schrijf ik deze blog anoniem, waardoor ik het wel durf. Ik heb al…

  • Twee maanden droog

    Ik ben zo bang dat dit allemaal te gemakkelijk gaat. Het is nu ongeveer 2 maanden geleden, ik tel de dagen niet eens echt meer. Ik begon in juli mijn jaarlijkse maand alcoholvrij, iets dat…

  • Naar de andere kant van de wereld

    En daar liep ik dan, de roltrap op. Ik keek nog één keer achterom om mijn vader te zien zwaaien tot ik besefte dat het nu écht tijd werd om volwassen te worden. Dat idee,…

3 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.