twee vriendinnen op een steiger

Was dit dan onze vriendschap?

Het is raar om een soort van opluchting te ervaren wanneer je een aantal dagen niet in mijn leven bent, althans niet aanwezig. Berichten stromen binnen en dat is goed en gezellig. Ik begin me niet meer goed te voelen in de buurt van mijn beste vriendin. Ik weet niet aan wie het ligt, ik denk grotendeels aan mij. Waarschijnlijk is het mijn stomme hoofd dat iedereen weer van zich af wilt duwen voordat anderen het doen bij mij.

Ik vraag me al lange tijd af waardoor het komt en wat ik er aan kan doen, maar ik weet geen antwoorden. Misschien is het een stukje woede en onmacht wat nog vanbinnen zit door een situatie die zich eerder heeft voorgedaan? Eenmaal mijn vertrouwen gebroken, altijd gebroken? Ik weet het niet. Ik ben niet zo en kan me ook niet voorstellen dat het daar daadwerkelijk mee te maken heeft. Vertrouwen moet vanuit mijzelf komen.

Laatst vertelde iemand me nog “jullie passen eigenlijk echt niet bij elkaar, want jullie zijn zo verschillend”. Ja, het klopt en het lijkt alsof we steeds minder op elkaar gaan lijken. Natuurlijk is verschillend goed. Beter dan hetzelfde, maar ik merk weinig tot geen raakvlakken meer en merk steeds meer dat ik daar juist wel behoefte aan heb.

Ik weet niet wat ik moet doen met deze situatie. Want ik geef om mijn vriendin en zou haar nooit pijn willen doen, maar ik weet dat ik daar onbewust wel mee bezig ben. Ik weet dat ze op haar tenen aan het lopen is. Het contact zoveel mogelijk vermijdt en haar gevoelens en gedachten voor zich houdt. Zo’n vriendin wil ik niet zijn, maar ik wil ook niet deze angst, woede en onmacht blijven voelen. Als dat het is. Want ik weet niet wat ik voel.

Lees ook:

  • pexels photo 245618

    Ik ben al vijf dagen aan het twijfelen. Zal ik iets schrijven? Ik wil zo graag dat mensen me vooral zien als een intelligent, lief, grappig, snel, stuiterend ding. Niet als een vrouw met een…

  • Wantrouwend vertrouwen

    De mensen die dichtbij staan lijken gevaarlijk. De muren van mijn huis komen op me af. Mijn boos schreeuwende buurman maakt dat ik me wil verstoppen. Ik hoor mijn eigen stem veel te kwetsbare dingen…

  • Lieve therapie,

    Lieve Therapie, Ik wil dit helemaal niet zien. Ik wil dit helemaal niet weten. Laat me met rust. Ik heb het niet voor niets nooit geweten. Graag zou ik een beknopte en duidelijke blog schrijven.…

3 reacties

  1. Vriendschap is soms heel moeilijk, maar ook heel waardevol. Ik heb in mijn leven wel ontdekt dat vriendschap in de verschillende fases van je leven kan wisselen. Maar de echte vrienden blijven. En dat is kostbaar en koester ik.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Achter het masker

  2. Dit klinkt heel erg bekend. Vaak heb ik hetzelfde gevoel bij mijn vriendin, dan komt er weer een berichtje van haar binnen en denk ik; hou toch eens op! Ze is een schatje, maar steeds vaker merk ik dat ik haar negeer, of gewoon niet bij haar wil zijn. Anyways, mijn punt is dat je zeker niet de enige bent die zich zo voelt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.