Wantrouwend vertrouwen

De mensen die dichtbij staan lijken gevaarlijk. De muren van mijn huis komen op me af. Mijn boos schreeuwende buurman maakt dat ik me wil verstoppen. Ik hoor mijn eigen stem veel te kwetsbare dingen vertellen. Ik wil het liefst huilen. Niks zeggen. Maar tegelijkertijd wil ik delen, gezien worden, getroost en gehoord. Ik voel me naakt en zonder beschermlaag. De komende maanden liggen voor me met hun afgrijselijke triggers. Ze noemen het nota bene een feestmaand, december. Ik zou bij god niet weten waarom.

Ik wil uit kunnen ademen en voor even geloven dat alles oké is. Dat de wereld mooi is en het leven makkelijk. Ik wil een warm hol waar ik zeker weet dat het veilig is. Waar mensen niet zomaar boos worden of weggaan. Mij liefhebben, wat ik ook doe.

Ik ben zo moe van op mijn hoede zijn. Van het schichtig reageren op elke onverwachte beweging, elk onbekend geluid. Alle non-verbale informatie die doorkomt op mijn radar en waarvan ik moet bepalen of ik er wat mee moet of niet. Het is zo moeilijk om de mensen van wie je houdt continu zo goed in de gaten te moeten houden. Zo erg dat ik soms liever alleen wil zijn omdat de liefde zoveel zeer doet. Nabijheid zoveel losmaakt.

Maar het afgelopen jaar heb ik toch langzaam geleerd hoe vertrouwen voelt. Hoe het je zacht doet landen als je valt. Hoe het het leven draaglijker maakt en fijner. Hoe het voelt om open te zijn en je echt te verbinden. Hoe gelukkig het me kan maken.

Mezelf eenzaam maken uit wantrouwen was lang mijn eerste keuze. Maar het bracht me niks, behalve nog meer leegte en afstand. Het schijngevoel van veiligheid dat het me opleverde was dof, mat en kleurloos. Daarom ren ik nu niet niet meer weg.

Ik weet dat deze episode van ‘de psychische griep’ ook weer af zal nemen. De nare gedachten en gevoelens die als koortsgolven over me heenrollen, zullen minder worden. Ik kan weinig anders doen dan ‘uitzieken’. En ondertussen zoveel mogelijk gezonde weerstand opbouwen. Leren dat ik niet besta bij de gratie van anderen, maar ze wel in mijn leven kan toelaten. En er, ondanks mijn wantrouwen, op mag vertrouwen dat het uiteindelijk wel goedkomt.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!