Wantrouwend vertrouwen

De mensen die dichtbij staan lijken gevaarlijk. De muren van mijn huis komen op me af. Mijn boos schreeuwende buurman maakt dat ik me wil verstoppen. Ik hoor mijn eigen stem veel te kwetsbare dingen vertellen. Ik wil het liefst huilen. Niks zeggen. Maar tegelijkertijd wil ik delen, gezien worden, getroost en gehoord. Ik voel me naakt en zonder beschermlaag. De komende maanden liggen voor me met hun afgrijselijke triggers. Ze noemen het nota bene een feestmaand, december. Ik zou bij god niet weten waarom.

Ik wil uit kunnen ademen en voor even geloven dat alles oké is. Dat de wereld mooi is en het leven makkelijk. Ik wil een warm hol waar ik zeker weet dat het veilig is. Waar mensen niet zomaar boos worden of weggaan. Mij liefhebben, wat ik ook doe.

Ik ben zo moe van op mijn hoede zijn. Van het schichtig reageren op elke onverwachte beweging, elk onbekend geluid. Alle non-verbale informatie die doorkomt op mijn radar en waarvan ik moet bepalen of ik er wat mee moet of niet. Het is zo moeilijk om de mensen van wie je houdt continu zo goed in de gaten te moeten houden. Zo erg dat ik soms liever alleen wil zijn omdat de liefde zoveel zeer doet. Nabijheid zoveel losmaakt.

Maar het afgelopen jaar heb ik toch langzaam geleerd hoe vertrouwen voelt. Hoe het je zacht doet landen als je valt. Hoe het het leven draaglijker maakt en fijner. Hoe het voelt om open te zijn en je echt te verbinden. Hoe gelukkig het me kan maken.

Mezelf eenzaam maken uit wantrouwen was lang mijn eerste keuze. Maar het bracht me niks, behalve nog meer leegte en afstand. Het schijngevoel van veiligheid dat het me opleverde was dof, mat en kleurloos. Daarom ren ik nu niet niet meer weg.

Ik weet dat deze episode van ‘de psychische griep’ ook weer af zal nemen. De nare gedachten en gevoelens die als koortsgolven over me heenrollen, zullen minder worden. Ik kan weinig anders doen dan ‘uitzieken’. En ondertussen zoveel mogelijk gezonde weerstand opbouwen. Leren dat ik niet besta bij de gratie van anderen, maar ze wel in mijn leven kan toelaten. En er, ondanks mijn wantrouwen, op mag vertrouwen dat het uiteindelijk wel goedkomt.

4 Comments

  1. Na een paar afwijzingen en omdat ik van mezelf al onzeker ben kan ik eigenlijk niets meer verdragen. Ik heb al ontzettend veel moeite mezelf het leven waard te vinden en dat vind ik op dit moment dan ook niet. Zo word mn angst waarschijnlijk realiteit. Met zo n afhankelijke instelling leg je teveel druk op mensen maar ik kan niet anders. Van binnen ben ik zo leeg. Hoe kan ik vriendschappen sluiten en onderhouden met zoveel zelfhaat en schaamte. Ik doe zo mn best om gewoon door te gaan maar ik weet niet meer waar ik het voor doe.

    1. Hee Nynke,

      Het is ontzettend lastig, dat weet ik… Ik ben er zeker van dat er voor jou ook mensen zullen zijn bij wie je je wel langzaam veilig kunt leren voelen. Maar pfoeh, het is een intensief zooitje. Ik snap dat je het soms even helemaal zat bent en het allemaal niet meer weet. Die tijden heb ik ook gehad en nog steeds dus soms.
      Rivka onlangs geplaatst…Zingen is het middel, niet het doelMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.