Want als ik …

Zorgzaam. Alert. Fijngevoelig. Wijs. Dapper. Empathisch. Aardig. Creatief. Enkele woorden, kwaliteiten, eigenschappen, die mijn lieve groepsgenootjes van de dagbehandeling mij vandaag opplakten. Woorden die binnenkwamen, maar woorden die ook zo veel chaos in mijn hoofd teweegbrengen. Want… Hoe kan het dat zij dat, los van elkaar, zonder met elkaar te overleggen, allemaal op hebben geschreven? Hoe kan dat? Wat zien zij dat ik niet zie? Waarom zien zij dat en zie ik dat niet?

Eigenlijk is de laatste vraag niet juist. Ik weet wel waarom ik mezelf niet zie zoals zij mij – klaarblijkelijk – zien. Sterker nog, ik kan mezelf zo niet eens zien. Ik weet niet hoe, het lukt me gewoonweg niet. Mezelf bekijken zoals mijn groepsgenootjes mij bekijken, betekent dat ik moet veranderen wat ik over mezelf denk, maar ook dat mijn wereldbeeld niet (meer) klopt. En wat moet ik dan?

Ik probeer de woorden langzaam tot me door te laten dringen en te realiseren dat anderen nu eenmaal een ander beeld hebben van mij dan ik van mezelf. Simpelweg omdat ik mezelf nu eenmaal anders presenteer naar de buitenwereld. Want als ik toon hoe ik echt ben, wie ik echt ben, dan zal iedereen wel anders over me denken, dat kan gewoon niet anders. Iedereen zal dan ontdekken wat voor verschrikkelijk, afgrijselijk monster ik ben.

“Maar wat als het naast elkaar bestaat? Dat je niet je hele wereldbeeld omgooit, maar ook niet deze complimenten overboord gooit?” De psychomotorische therapeute had daar een punt. Het hoeft niet in een keer volledig anders te zijn, kleine stapjes zijn ook oké. Ik probeer het, de woorden er te laten zijn. Enkel laten zijn. Ik hoef er nog niets mee. Mijn beeld hoeft niet anders, niet nu direct. Ik mag het onderzoeken. Want als ik misschien wel ben zoals mijn groepsgenootjes mij beschreven, dan betekent dat heel wat voor mijn beeld over mezelf, maar ook over de mensen om me heen en de wereld.

Want als ik … Als ik niet ben zoals ik denk dat ik ben en alles wat ik meegemaakt heb, niet aan mij ligt… Wie ben ik dan? Wat ben ik dan? Heb ik dan geen schuld? Vragen, allemaal vragen die door mijn hoofd blijven schieten en waar ik – voor nu – geen antwoord op heb. En misschien is dat voor nu wel oké. Want als ik mezelf vragen blijf stellen, dan kan ik enkel groeien. En met dat in mijn achterhoofd, probeer ik heel voorzichtig de woorden er te laten zijn.

4 Comments

  1. Want als ik toon hoe ik echt ben, wie ik echt ben, dan zal iedereen wel anders over me denken, dat kan gewoon niet anders. Iedereen zal dan ontdekken wat voor verschrikkelijk, afgrijselijk monster ik ben.

    Dank je wel voor bovenstaande zinnen. Ik dacht dat ik de enige was die dit gevoel heeft. Dat ik mezelf voordoen als aardig en behulpzaam, maar ondertussen.

    Fijn dat de anderen zeggen dat je wel waardevol bent en positief. Nog fijner als je dat zelf ook gaat voelen en geloven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.