handen samen

Wanneer wordt het weer normaal?

Corona maakt dat ik me nog eenzamer voel dan anders. Ik vind dat best moeilijk om voor mezelf te erkennen, ik verstop het liever vanbinnen. Van de week vroeg iemand ‘hoe gaat het met je? Mijn eerste reactie was zoals altijd, ‘oh, wel goed hoor!’ Maar eigenlijk gaat het niet zo goed. Naast bepaalde fysieke problemen waar ik niet mee naar de huisarts wil en durf, is er sinds corona ook meer onzekerheid, angst en schaamte. Contacten die zo vanzelfsprekend waren, zijn dat nu niet meer.

Ik heb één goede vriendin en met haar kinderen heb ik een bijzondere band. Het voelt of deze kinderen een beetje van mij zijn, ze vullen een klein stukje op van mijn eigen kinderwens. Dit gezin is ook een spiegel waarin ik dingen zie die ik gemist heb in mijn jeugd. Maar de natuurlijke en vanzelfsprekende manier waarop het contact altijd ging, is nu weg. Ik heb een aantal weken geleden met mijn vriendin overlegd. Ben ik nog welkom? Mag ik nog ‘gewoon’ (wat voor mij echt niet zo gewoon voelt) blijven komen? Mag ik nog met de kinderen omgaan zoals altijd? En dat mocht, ik hoorde bij haar gezin, zo ervoer ze dat. ‘Gelukkig’, dacht ik nog toen, ‘er verandert niets’.

Maar er verandert wel wat. Contact wat normaal zo gewoon, natuurlijk en ontspannen voelt, voelt nu anders. Er hangt een laag van angst en onzekerheid overheen. Een ijsje kopen met de kinderen en dat samen opeten voelt nu als strafbaar. Stiekem hebben we het ergens in een hoekje staan opeten. Ineens smaakt dat ijsje minder lekker. Op zoveel dingen die zo vanzelfsprekend waren en waar ik van kon genieten, ligt nu een laagje van verkeerd, van stiekem, van fout, van hoort niet, van mag niet en van vies. 

Afgelopen dagen ging ik met de dochter van mijn vriendin een stukje fietsen en ze vroeg of ik haar wilde duwen. Tuurlijk wilde ik dat! Maar meteen was er de gedachte dat het nu eigenlijk niet mag. Zij is geen onderdeel van mijn gezin, dus ik moet anderhalve meter afstand van haar houden. Ik kan een boete krijgen omdat ik te dicht bij haar ben. We fietsen een rondje samen, dat is niet noodzakelijk, ik kan en hoor dit niet te doen. Ik moet zoveel mogelijk binnen blijven, anders kan ik iemand ziek maken. Ik ben ‘stout’, ik ben verkeerd bezig. Ik ga tegen de regels in, dat hoort niet.

Als de jongste zoon van mijn vriendin, een heerlijk jochie van vier, op schoot wil, besef ik ineens: dit hoort eigenlijk ook niet. Ik kan en wil dit eigenlijk niet missen en toch voelt het verkeerd. ‘Het mag niet!’ hoor ik vanbinnen luid en duidelijk. Als de kinderen bij mij over de vloer komen, voelt het strafbaar. Daar hoor ik dan toch niet van te genieten? Het is anders dan anders, er ligt een laagje overheen wat niet fijn voelt.

De anderhalve meter afstand in de winkels en op straat voelt vanbinnen alsof er iets mis is met mij. Met mijn hoofd weet ik dat het de regels zijn rondom het coronavirus. Maar voor mijn gevoel houden mensen afstand omdat ik stink. Er is iets is met mij, ze moeten me niet, daarom nemen ze zoveel afstand. Ze weten dat ik mensen zie die niet bij mijn gezin horen en daarom ontwijken ze me, ik kan ze ziek maken. Ik weet met mijn verstand dat de gedachten niet kloppen, maar ik kan er niets mee. Het voelt weer een beetje als vroeger. Iedereen houdt mij op afstand, ik mag er niet bij horen. Ik sta erbuiten. Iedereen heeft een gezin waar ze bij horen en ik heb niets.

Naast de fysieke anderhalve meter afstand voel ik vooral veel emotionele afstand. Alsof er door het het beperkte sociale contact ook een emotionele afstand aan het groeien is. Ik voel me eenzamer dan ooit tevoren, maar ik hoor niet bij een risicogroep, dus ik zeg er maar niets over. Er zijn organisaties die hulp bieden, maar dat is niet voor mij. Dat is voor ouderen of mensen met beroepen die nodig zijn. Ik ben niet nodig en ik ben niet oud. En een praatje aan de telefoon, of boodschappen voor me doen is ook niet wat ik nodig heb. Ik verlang naar gewoon normaal contact. Even samen een bakkie doen en iets kunnen delen van wat er in mijn hoofd gebeurt. Maar dat mag niet, dat hoort niet. Afgelopen week was een vriendin van mij hier een avond en dat voelde zo goed en fijn. Even was er weer echt contact. Waarom verlang ik naar dingen die niet mogen? Wat ben ik voor een persoon dat ik dingen wil die niet mogen?

Ik vind de regels rond corona zwaar. De anderhalve meter afstand wordt echt een afstand. Ik miste altijd al een stukje fysiek contact, maar dat werd door het contact met de kinderen nog iets opgevuld. Nu is de behoefte aan een hand ter begroeting, een arm om mijn schouder nog intenser. Het gemis voelt nog zwaarder, ik voel me meer dan ooit alleen staan. Maar voorlopig komt die oude tijd niet terug. Als die ooit nog terug komt.

Ik mis het even naar de winkel gaan voor een boodschap als uitje, ik mis de bibliotheek, de kerk, de plaatsen waar ik even onder de mensen was en een praatje kon maken. Nu zit ik vooral veel alleen thuis, zoals het moet en hoort. Even snel naar de supermarkt voor de hoognodige boodschappen en dan snel weer naar huis. De tv en de computer zijn nu mijn kerk, mijn bibliotheek en mijn daginvulling. Ik mis de mensen.

Het grootste lichtpunt in deze donkere coronatijd is dat mijn psycholoog nog gewoon werkt. Ik mag nog ‘gewoon’ naar hem toe. Gelukkig geen beeldbellen, maar normaal ‘fysiek’ contact. Daar mag ik heen van mezelf, dat is goed. Dat is medisch en noodzakelijk, dus het is oké om daarvoor uit huis te gaan. Ik kan er zelfs van genieten, ondanks het zware thema waar we me bezig zijn. Even legitiem eruit, even niet het gevoel dat ik iets doe wat niet mag, even niet het gevoel vies te zijn en daardoor op afstand gehouden te worden. Er is een uurtje in de week dat ik gezien word, dat het weer voelt zoals het altijd was. Het gemis van elkaar geen hand mogen geven blokkeer ik dan gemakshalve maar even. Verder is het contact zoals altijd en dat zo fijn! Tot ik weer buiten sta.

Wanneer gaat het weer normaal worden? Wanneer mag ik de kinderen weer vasthouden, helpen en knuffelen zonder me schuldig, vies of verkeerd te voelen? Wanneer is er weer echt contact zonder de fysieke en blijkbaar daarbij horende emotionele afstand? Wanneer komt er een einde aan deze nieuwe eenzaamheid die pijnlijker is dan de eenzaamheid van vroeger? Die kende ik, daar was ik vertrouwd mee. Nu ik de afgelopen jaren heb mogen proeven aan hoe het is om contacten te hebben, om ergens bij te horen, doet het zo zeer om dit te moeten missen. 

Lees ook:

  • handen

    Ineens is mijn leven anders. We moeten zoveel mogelijk thuisblijven en niet met anderen samenkomen. De kerk, de bibliotheek, en zoveel andere sociale plekken zitten allemaal dicht. Mijn beperkte sociale contacten worden nog beperkter en mijn isolement groter. Ik merk…

Mondkapjes

Als je toch een mondkapje op moet in het OV… dan maar een leuke.

mondkapje triggerwarning

1 reactie

  1. Het doet gewoon pijn als ik het lees. En het is zó herkenbaar. Hoe lang nog? Ik vrees nog lang, maar ik ben er ook vrij zeker van dat ik dan ‘de regels ga overtreden’ en naar familie ga. Het doet me psychisch te veel, deze afstand. Dus dat die vriendin een avond bij je was? Gewoon van genieten, zou ik zeggen. Maar ik besef ook dat dat makkelijk klinkt dan het is.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Gevaar dreigt overal

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.