Wanneer sporten een obsessie wordt

Ik deed van jongs af aan al veel aan sport. Sporten was een essentieel onderdeel van de opvoeding bij ons thuis. Toen ik 5 en half jaar oud was, begon ik als klein meisje al te voetballen. Voor die tijd was vrouwenvoetbal bij mijn toenmalige club al aardig populair en hadden we al een compleet dameselftal. Ik had er veel plezier in en op een gegeven moment bleek ook dat ik er behoorlijk goed in was. Ik werd geselecteerd voor de KNVB-selectie, heb daar ook een aantal jaren gespeeld. Mijn vader vond dit fantastisch, want zijn jeugddroom werd nu misschien toch werkelijkheid, maar dan middels zijn dochter. Hij stimuleerde mij dan ook enorm, ging mee naar elke selectiewedstrijd. Ik kreeg de beste voetbalkleding en schoenen, die ik vervolgens wel goed moest onderhouden, wat ik uiteraard ook deed met mijn extreme perfectionisme en zuinigheid.

In het begin vond ik het allemaal erg leuk, ik kwam steeds verder en werd steeds beter en wat is er nu fijner dan een trotse vader. Ik kreeg aanbiedingen van verschillende clubs, waaronder een grote club uit de eredivisie, maar begon steeds meer te twijfelen. Wil ik dit wel? Elke dag bezig zijn met voetbal? En wat levert het mij op? Vrouwenvoetbal was toen al helemaal niet een sport waar je van zou kunnen leven. Uiteindelijk heb ik toen (thank god) besloten om te kiezen voor een opleiding en niet meer zoveel energie te steken in het voetbal, tot teleurstelling van mijn vader en vele anderen.

Het voetbal werd iets minder, ik ben toen zelfs een tijdje gestopt om mij meer te kunnen focussen op andere dingen die ik leuk vond en school, maar het sporten bleef doorgaan. Op school bleek ook al gauw dat ik een van de betere meisjes was tijdens de gymlessen, behalve bij turnen. Het was destijds nog niet zo extreem, maar ik begon andere sporten te ontdekken. Ik begon met fitness, squash, spinning, hardlopen en ga zo maar door. Een aantal jaar later nadat ik met veldvoetbal was gestopt, werd ik gevraagd om met een team mee te doen met zaalvoetbal, wat maar een avond in de week kostte. Tuurlijk, doen we dat er ook even bij.

Al gauw was elke dag wel volgepland met sporten. Eén avond in de week zaalvoetbal, zondag standaard squash, één avond groepsles en de rest van de dagen gevuld met fitness, hardlopen of spinning. Spinning en hardlopen kan ik heel handig thuis doen, omdat we een spinningfiets en een hardloopband thuis hebben staan. Ik dacht ook dat dit allemaal gewoon kon en dat mijn lichaam verder geen rust nodig had, omdat ik elke dag een andere sport beoefende die een andere inspanning van mijn lichaam vereiste. Voeding begon ook een steeds groter onderdeel te worden in de obsessie en ik merkte dat ik steeds meer afviel en een atletischer lichaam kreeg.

Ik wilde meer en meer. Ik wilde nog meer afvallen, dat buikje weg en dat mijn spieren zichtbaarder werden. Maar het was natuurlijk nooit genoeg. Ik wilde (in mijn ogen) een supergezond lijf, ik was veranderd in een obsessieve ‘fit girl’.
Het werd gekker en gekker. Ik zocht tot in de puntjes uit hoe ik beter resultaat kon bereiken. Ik begon aan de superfoods, eiwitshakes en schafte een stappenteller aan met alles erop en eraan, van calorieën tellen tot hartslag meten. Vooral de aanschaf van de stappenteller was het meest funest voor mijn obsessieve trekken:
Ik moest minstens 10.000 stappen zetten op een dag. In een excel bestand hield ik het per dag precies bij, alles wat ik qua stappen niet haalde in de week werd bij elkaar opgeteld en moest ik zondags inhalen. In totaal dus 70.000 stappen per week. Dit maakte dat ik naast het elke dag sporten, nog dagelijkse (grote) wandelingen ernaast ging maken. Alles moest wijken hiervoor, waardoor mijn leven op een gegeven moment alleen nog maar om het sporten draaide.

Natuurlijk had dit op een gegeven moment gevolgen voor mijn gezondheid, want hoe gezond ik ook at en hoeveel ik ook sportte, mijn lichaam kon het op een gegeven moment niet meer aan.
Mijn lichaam raakte overbelast, ik kreeg ontstekingen in mijn pezen en spieren, ik zakte steeds meer door mijn knieën en mijn lichaam raakte oververmoeid. In het begin negeerde ik dit en ging ik gewoon door, ik ging naar de fysio en die lapte mij weer een beetje op. Ik vond een alternatief in zwemmen, waar je spieren niet zo snel van overbelast raken en hield het zodoende nog weer een aantal maanden vol. Uiteindelijk heb ik na een lange strijd de moed opgegeven en zag ik in dat ik rustiger aan moest doen, dat het zo niet meer verder kon en ik mijn lichaam kapot maakte. Ik begon één rustdag in te bouwen in de week en probeerde beetje bij beetje het op mijn manier rustiger aan te doen.

Sporten is nog steeds een groot onderdeel van mijn leven, maar gelukkig niet meer zo extreem als destijds. De stappenteller heb ik de deur uitgegooid. Ik besefte mij dat het krankzinnig was en het was simpelweg niet meer bij te houden. Het liefst streef ik nog steeds naar elke dag sporten en nog steeds zit ik aan de eiwitshakes. Gelukkig laten mijn werk met onregelmatige werktijden en andere activiteiten naast mijn werk het niet altijd toe. Dit is wel mijn redding geweest, niet alleen op het gebied van sport, maar juist ook op het gebied van voeding.
Ik kan het steeds meer loslaten als ik een dag niet heb gesport. Waar ik het voorheen de volgende dag moest compenseren door extra lang te trainen, blijft het nu alleen nog bij een gevoel van onvrede, maar zonder consequenties. Dit klinkt misschien raar, omdat een gevoel van onvrede natuurlijk ook niet goed is, maar dat er geen consequentie meer aan verbonden zijn is al heel wat.

Of ik ooit helemaal van deze obsessie of verslaving af kom weet ik niet. Sporten vind ik namelijk aan de ene kant ook heel fijn en gebruik ik vaak als uitlaatklep. Ik hoop dat het ik het ooit echt alleen zo kan zien.

One Comment

  1. <3 Soof

    Alles wat je doet met te veel passie, obsessie, religie, is niet goed voor je. Maar nergens een kick van krijgen is ook geen leven.

    Ik denk dat de truc hem er niet in zit te leren op veilige grond te blijven maar te dansen, ook of juist als je weet hoe dun het koord is waarop je staat.

    Sorry ik ben heel (de)zen(ber) dit jaar. Ik weet niet wat het is, maar ik wens je hetzelfde.
    Anne onlangs geplaatst…dsmmeisjeMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.