Omhoog kijken

Wanneer de lat hoog ligt

Ik leg de lat altijd hoog voor mezelf. Zo hoog, dat ik deze nooit kan bereiken. Daarbij heb ik de neiging alles in één keer te willen doen, en niet in stapjes, en dan moet het ook in één keer goed. Dit maakt mij vaak gedemotiveerd.

Als ik bijvoorbeeld een programmeeropdracht heb, dan deel ik deze niet op in kleine stapjes, maar bedenk ik meteen hoe het eindresultaat eruit moet zien. Dit is vaak te veel. Ik wil leren dit in kleinere, overzichtelijke stappen te verdelen. Mij is verteld dat dit goed zou kunnen werken. Ik geloof dit ook, maar hier is een grote omschakeling voor nodig. Ik schijn namelijk, zoals wel veel voorkomt bij autisme, erg zwart-wit te denken. Alles of niets. Alleen als dat ‘alles’ dan niet in één keer bereikt wordt is dit een teleurstelling. Dan is het ‘niets’, en raak ik gedemotiveerd, somber, en voel ik dat ik gefaald heb. Ik moet dan echt leren het geduld ervoor op te brengen. Momenteel heb ik dat niet.

Met tekenen wil ik ook niet een redelijk mooie tekening maken. Ik wil de perfecte tekening maken. Probleem daarbij is alleen dat ik de technieken niet beheers en de creativiteit heb ik wellicht ook niet. Ik ben begonnen met pentekeningen. Qua techniek is dit niet moeilijk. Het leek aardig te lukken dus ik ben er een hele tijd mee doorgegaan. Tot het moment dat ik een tekening maakte met een foutje erin. Weg motivatie. Toch teken ik heel graag. Tijdens mijn meest depressieve periode heb ik echt veel getekend. Heel apart, omdat je zou denken dat tijdens een ernstige depressie je tot niets meer in staat zou zijn. Dat kwam pas later bij mij. Ik zat denk ik nog zo in die flow en drive van moeten presteren omdat ik pas was afgestudeerd. Pas toen dat wegzakte, verdween ook het doen van dingen.

Tijdens mijn studie blonk ik nooit uit. Voor mij kostte het deelnemen aan colleges zoveel energie, dat ik er de hele avond van moest bijkomen en pas een paar dagen voor de tentamenweek toekwam aan leren. En dat terwijl ik tijdens de colleges ook niets kon volgen. Ik moest dus alles doen in een paar dagen. Ik haalde meestal wel zevens of achten, maar achteraf had ik gewild dat ik eerder om hulp had gevraagd, en niet zo ‘normaal’ had willen zijn, de lat zo hoog had gelegd en dat ik de studie wat meer inhoud had kunnen geven. Ik had namelijk een andere masterrichting of extra vakken kunnen volgen en docenten hadden mij misschien wat meer hebben kunnen zien staan, in plaats van dat ik opging in de anonimiteit. Ik had met hen carrièremogelijkheden kunnen bespreken, iets wat ik andere studenten wel zag doen. Ik had bijvoorbeeld graag een PhD gedaan en me meer verdiept in mijn afstudeeronderwerp. Toch zorgde mijn autisme voor te veel onzekerheid op dat vlak. Ik zou dan moeten lesgeven, de financiering bij elkaar verzamelen, netwerken, presenteren en noem maar op. Dat was te moeilijk voor mij, sociaal en communicatief gezien. Ik wou me puur kunnen richten op onderzoek.

Geen PhD dus. Wel MSc. (ir.) Geen voldoening. De lat te hoog. Wanneer neem ik genoegen met wat ik kan? Wanneer ben ik tevreden? Ik hoop dat dat überhaupt komt. Ik heb mijn hele leven hoge doelen gesteld. Diploma’s. Want dan zou ik bewijzen dat ik wel wat kan. En iedere keer als ik het haalde klopte mijn gevoel daarbij niet. Was het voor mezelf niet goed genoeg. Ik zou zo graag leren tevreden te zijn met wat ik kan. Maar ondertussen zegt een stemmetje in mij: nee, niet tevreden met wat je kan, perfect zijn in wat je kan.

4 reacties

  1. Hoi Elise, welkom hier! Ik vind je eerste blog erg herkenbaar, tot aan de master-maar-geen-PHD aan toe.

    Perfectzijn is misschien wel tevreden zijn met goed-genoeg.

    Ik ben benieuwd naar je blogs!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Boekproces

  2. Zo, ik las de eerste alinea en vond zóveel herkenning dat ik aan mijn pas ontdekte autisme dacht. Dat was dus zo gek nog niet;). Ik herken het zwart-witte wel. Het is denk ik ook moeilijk om aan te geven dat je hulp nodig hebt, omdat de buitenwereld je juist prima ziet presteren. Maar wat het jou kost, is dan weer niet zichtbaar. Heel mooi beschreven!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: De volle agenda

  3. Hoi en welkom! dit is volgens mij je eerste blog?
    Wat een herkenning, vooral in het eerste stukje! Ik loop er ook heel erg tegenaan in het dagelijks leven tot het moment dat het niet meer gaat en ik ook echt begin met ‘falen’
    Ik vind het nog altijd lastig om aan te bel te trekken en om hulp te vragen, maar we zouden het toch wat vaker moeten doen. We zijn nou eenmaal mensen en kunnen niet alles alleen.
    Ik hoop dat je een manier vindt om eerder aan de bel te trekken en dat je tevreden mag zijn met alles wat je kan en wat je nog kan leren!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.