Wankel sprookje

Ik ben nu 30. Langzaam begint mijn leeftijd een beetje te kriebelen. Doordat ik ik zoveel jonge delen heb en doordat ik zelf veel jaren alleen maar heb gewerkt en overleefd, twijfel ik aan mijn eigen volwassenheid. Ik begin langdurige contacten te missen, het vermogen om mijn gevoel te uiten, het vermogen om zonder hard te werken een lege dag door te komen. Waar ik voorheen vaak in vakanties in een crisis kwam, zie ik deze nu al vooraf aankomen en probeer ik dit te voorkomen. Het hebben van perspectief in dit opzicht is al een verbetering van andere jaren. Nu wil ik een toekomst, en durf ik te geloven dat het beter wordt. Mijn psycholoog heeft mij verteld dat het zo’n tien jaar zal duren om te herstellen. Dat is lang, heel lang, maar het kan dus wel.

Het dissociatieve sprookje begint te wankelen. Ik begin langzamerhand in te zien dat het echt is. Dat mijn delen er echt zijn. Dankzij mijn delen heb ik dit inzicht: ik was er namelijk zelf bewust bij de laatste twee keren toen ze naar buiten kwamen. Wat zij zeiden en wat zij deden: ik wil het niet, ik voel het niet, zo kan ik niet zijn. Dat ben ik écht niet. Ze hebben mij verteld: wij zijn er. En het gaat niet goed met ons.

Ik geloof niet in DIS, maar ik heb via een ander deel gevoeld dat het echt is. Ik hou vast aan haar geloof.

Wat een grappige constatering! Wij zijn wel vaker aanwezig bij andere delen. Zij ook. Maar nu denkt ze het in te zien.

Ja, blijkbaar ben ik er nu aan toe.

Ik ben 30 en er zijn dingen die ik echt niet meer wil. Ik, als deel, leef al een leven lang in een bubbel: ik werk, doe, handel wanneer het moet en zeg: er is niets aan de hand. Helaas zijn er ook weinig positieve dingen aan de hand. Ik ben leeg. Ik kan geloof ik niet genieten. Ik verdwijn, bij triggers, vooral bij de heftige emotie schuld. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik lief kan hebben. Ik ben bang, dat ik alleen maar kan projecteren. Ik voel een bodemloze put en ik snak naar een uitweg.

Lieve delen. Ik begin jullie te geloven. Ik begin te zien dat jullie geen fictie zijn, maar dat jullie echt invloed op mij hebben. Ik begin in te zien dat ik het soms echt zwaar heb en dat ik niet doe alsof. Dat ik soms zwaar ben voor mijn omgeving. Ik begin in te zien, dat ik niet alleen maar een beetje raar ben, maar dat iets grondig mis is gegaan. Zo mis, dat jullie zijn gekomen omdat de pijn niet door één persoon kon worden gedragen. Ik weet dat jullie erkennen, ook betekent dat ik heel veel pijn onder ogen zal zien. En ik voel waar de ingang is naar meer inzicht: mijn lichaam. Mijn delen die trauma dragen praten niet. Ze communiceren met mij door gevoelens door te geven. Voornamelijk ondraaglijke pijnen, nare sensaties. En ik weet dat zij het zijn, want ik voel dat de gevoelens niet ik zijn.  Ik ben zo hard aan het werk geweest afgelopen jaar in therapie. En ik denk dat dit het resultaat is van 1 jaar: een deel van de realiteit zien.

Soms. Volgens mij heb je wel eerder de realiteit gezien. Blijkbaar moet het kwartje meerdere keren vallen.

Wie weet word ik morgen wakker, ben ik opeens 80 en heb ik niet geleefd.

Ik moet echt aan de slag om beter te worden.

Je mag niet beter worden, je bent het niet waard.

Je moet beter worden. Je voelt je nu niet waardig om wie je bent. Ga aan de slag en hoop dat je op een dag een waardig mens wordt.

Die ondraaglijke onwaardigheid voel ik helaas zelf ook regelmatig. Die is sterker nu het vakantie is, want er is niets wat moet worden gedaan. Dit zijn de momenten dat ik me realiseer dat niet de buitenwereld al mijn triggers veroorzaakt, maar dat deze in mezelf zitten. Ik ben helemaal alleen en niets moet. Niet mijn sterkste kwaliteit om met deze situatie te dealen. Die verrekte eenzaamheid toch. En ik ben niet eens één.

3 Comments

  1. Dank je Anne. Ik denk niet dat het gek is om in dit stukje herkenbaarheid te lezen,en ik snap t wel, ik denk dat dit stukje gaat over moeilijke dingen onder ogen zien, niets is menselijker dan ontkennen..

  2. Hoi. Ineens past deze blog bij mij. Ik ben ook aan t leren dagen positief te kunnen vullen los van werken. Lukt wisselend. Wn nu. T is vakantie, althans mijn therapeut is met vakantie. En ok ben twee dagen gaan logeren bij mijn ouders. Ben al drie dagen in een bubbel daarna. Verschillende fases. Maar t lijkt alsof een ballon mijzelf wegdrukt in mn hoofd. Soort aanhoudende nervositeit. Alsof er vanalles mis met me Is. Maar dat t lijkt alsof ik er meer invloed op moet kunnen hebben. mooi herkenbaar geschreven dit dus!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.