Wachtlijsten…

Wachtlijsten. Ontmoedigend en onnodig.

Mijn psycholoog stuurt me nu al een tijdje in de richting van groepstherapie. Ondanks dat ik dat ontzettend eng vind, heb ik hier wel over nagedacht en ben ik tot de conclusie gekomen dat het misschien wel goed zou zijn voor me; zeker omdat mijn stoornis zich vooral uit in (grotere) groepen. Helaas loop ik nu tegen een welbekende muur op: een wachtlijst (die mogelijk enkele maanden lang is). Voor mij is dit behoorlijk ontmoedigend en werkt het zelfs averechts.

M’n boze kind komt naar boven en ik wil overal tegenaan trappen, omdat ik mij niet serieus genomen voel. En omdat ik boos word van de ontoegankelijkheid van de GGZ. Ik zit al in individuele therapie en groepstherapie zou een goede aanvulling kunnen zijn, mits ik op korte termijn terecht kan. Mijn behandeling kan namelijk doorlopen tot juli 2019 en dan stopt deze, omdat de praktijk waar ik mijn behandeling volg niet meer dan drie jaar mag behandelen.

Ik zit nu nog midden in mijn emotie en die vertelt mij dat therapie nutteloos is en het mij toch alleen maar frustratie oplevert. Ik wéét rationeel gezien dat dit onzin is, maar het liefst zou ik compleet stoppen met m’n therapie. Lang leve zwart-wit denken. Sowieso vind ik groepstherapie een eng idee, want mijn problemen delen met anderen die ik niet goed ken, levert een hoop stress en spanning op. Toch duwt m’n psycholoog mij zachtjes die richting op, dit zou ze niet doen als ik er geen baat bij zou kunnen hebben.

Dit is één van de eerste keren dat ik een redelijk boos en kortaf bericht naar mijn behandelaar heb gestuurd, maar ik word gewoon zo moe van al die muren waar ik constant tegen aan blijf lopen. Ik heb binnenkort een gesprek bij m’n psycholoog en ik denk erover na om dit het laatste gesprek te laten zijn. Deze gedachte is al vaker opgekomen en ik weet dat het niet handig is, maar ik heb gewoon geen zin meer in die constante frustratie. Misschien dat m’n psycholoog mij nog op andere gedachten kan brengen, en zo niet, dan is groepstherapie gewoon geen onderdeel van mijn therapietraject. Ik ben al bijna 2,5 jaar in behandeling, maar alsnog loop ik tegen wachtlijsten op.

Een dag later ben ik redelijk gekalmeerd en ga ik dit bespreken in de aankomende sessie met mijn psycholoog.
Ik heb de avond zelf een bericht met mijn excuses en uitleg gestuurd naar mijn behandelaar toen ik gekalmeerd was. Ook dit bericht wordt besproken in de aankomende sessie. Voor nu weet ik niet wat er gaat gebeuren en dat is eng, maar ook onderdeel van mijn proces. En mijn volgende sessie is zeker niet de laatste.

Weer een aantal dagen later heb ik dit voorval besproken met mijn psycholoog en zijn we samen tot de conclusie gekomen dat groepstherapie voor mij, op dit moment, praktisch niet haalbaar is. De boosheid is weggezakt, de duidelijkheid werkt prettig en ik heb vrede met deze beslissing.

Misschien dat ik in de toekomst een groepstherapie zou kunnen volgen, maar dat bekijk ik tegen die tijd wel.

4 Comments

    1. Helaas zijn wachtlijsten een veelvoorkomend probleem.

      Ik ben blij dat ik dit soort onderwerpen kan bespreken met mijn psycholoog, zonder dat zij de keuze voor mij maakt, maar dat we die in overleg maken of dat ik die keuze zelf maak.

      Dankjewel! Ik hoop binnenkort toch echt tot afronding te kunnen gaan, maar dat komt ook wel goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.