Meisjesmetparaplu

Wachten op een vangnet

We zijn niet de meest geduldige persoontjes. We hebben eerlijk gezegd altijd een beetje een hekel aan wachten op veel dingen. Met carnaval bijvoorbeeld. De gemeente is dan dicht, maar ons hoofd niet. Alles gaat als een malle tekeer zeker als er ook nog eens crisis is. Nu scoort ons nieuwe contactpersoon van de gemeente die de zorg regelt nog geen punten bij ons.

We merken vooral dat hij ons heel erg triggert en veel trauma-ellende omhoog haalt. We weten niet goed wat we ermee moeten. Het is niet dat we heel erg van personen hoppen omdat diegene ons niet aanstaat, dit is echt andere koek. En we moeten hier denk ik nog even flink over gaan vergaderen. Niet iedereen doet ons meer kwaad toch? Al geloven we dit niet.

We hopen dat er snel weer wat rust in de tent komt want eigenlijk kost dit zoveel energie, wat niet te doen is. Rust, hoe krijgen we dat? We zijn inmiddels al een tijdje bezig met het aanvragen van een hulphond. We denken dat dit ons kan helpen.

Dubbel, want de kleinere delen kijken hier anders tegenaan dan de destructieve delen. We hebben het eerste puppybezoek al gehad. Spannend. Het geeft voor nu even hoop, ondanks dat alles op instorten staat. We zijn als de dood dat beschadigen uit de hand begint te lopen. Het is echt niet fijn om dat te ervaren. We hopen dat de hulphond rust kan bieden.

Het is zo lastig om er helemaal alleen voor te moeten staan. Het zou fijn zijn om een vangnet te hebben. Gewoon een aantal mensen die ons begrijpen, niet veroordelen en ons gewoon geloven. Want wat we ook vertellen, andere waren er niet bij, kunnen het niet controleren dus mogen ze gewoon van ons aannemen wat er is gebeurd. We verzinnen dit niet.

Aan dat vangnet wordt gewerkt, iets waar ik al heel mijn leven mee bezig ben. Toch vallen er steeds mensen weg waardoor er geen vangnet meer is. We hopen dat de hulphond veel kan doen, of in ieder geval blijvend is. Daarnaast is het kijken naar mensen die echt vertrouwd zijn. Niet zomaar klakkeloos een hulpverlener inschakelen die niet goed voelt. Daar moeten we ons voor behoeden. Vertrouwd voelen is voor ons enorm moeilijk, maar het bestaat wel.

Een reactie

  1. Hulphonden bij mensen met psychische problemen zijn volgens mij nog vrij zeldzaam. Ik ben wel heel benieuwd hoe het gaat, met zo’n hulphond. Zou mooi zijn als dat inderdaad een vangnet zou kunnen vormen.
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: MDL-praatjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.