meisje bij bank

Waarom ik, ik niet meer ben

Op de achtergrond staat muziek aan. Ik staar naar de grond, voel een enorm verdriet. Ik voel het, maar het komt niet naar binnen. Ik sluit mijn ogen en adem diep in en diep uit. Mijn nek doet pijn van het gebogen zitten, maar toch blijf ik zo zitten. ‘Je bent veilig, je bent veilig’ probeer ik in mijn hoofd tegen mezelf te zeggen. Ik negeer de nare gedachten die er ook zijn ‘ren weg, vlucht, je bent niet veilig’.

Met mijn handen in elkaar loop ik naar de kast om wierook aan te steken. Ik kies de geur die ik vaak aan heb als ik mij niet goed voel. Daar is het weer. Een herbeleving. Ik schiet in paniek en ga op de grond liggen. Alles wordt zwart en ik hoor en zie alleen nog maar wat er vroeger gebeurd is. Wanneer de herbeleving voorbij is, ga ik weer zitten. Ik zie dat mijn handen trillen. Rustig loop ik naar de bank. Op de achtergrond hoor ik de pianomuziek die ik even geleden had aan gezet. Met trillende handen pak ik mijn telefoon om een vriendin te bellen. Ik laat mijn telefoon vallen. ‘Nee nu niet, nu wil ik niemand spreken’. Ik draai mij om en ga op de bank liggen. De tranen rollen over mijn wang. Niemand die op dit moment zo intens voelt wat ik voel. 

Die avond lig ik in mijn bed. Ik pak mijn dagboek en begin te schrijven: 

Dit was weer zo’n dag. Een dag dat ik mij alleen voel, een dag dat ik mij niet goed voel. Ik wil weer mezelf zijn. 

Verder dan dat kwam ik niet. Dit maak ik dagelijks mee. Het gevoel van onveilig zijn, maar ook durven zeggen dat ik wel veilig ben. Ik ben alleen niet in staat ben om het met elkaar te verbinden. Ik voel mij nog niet veilig. In mijn vorige blog lazen jullie dat ik in het park mezelf even verloor. Dit duurde dus even wat langer en voelde intenser. Een behandeling is in zicht. Ik ben bang, maar kijk er naar uit om mijzelf te vinden. 

Ik ben ik niet meer, al die angst, paniek en zelfverwonding, nee dat ben ik niet. Dat wil ik ook niet, maar toch gebeurt het. Mijn hoofd draait overuren en ik weet het soms niet meer. Het is zwaar. Zwaar ja! Ik zeg het gewoon een keer!

Ik heb de diagnose PTSS gekregen. Hier schrik ik niet van, want dit wist ik al. Ik weet zeker niet wie ik ben, maar wel dat ik er ben en ik, ik ben. Ik kan een mooi leven leiden en genieten van alle mooie dingen die nog gaan komen. 

Probeer hoe dan ook altijd goed voor jezelf te zijn, is wat ik zou willen zeggen. Hoe moeilijk dat ook is. Ja, ik schreeuw ook wel eens tegen mezelf en nee, dat moet ik niet doen, maar ik weet wel dat het weer weg kan gaan, alleen heeft dat tijd nodig. Die tijd moet ik het ook geven en gunnen. We moeten het onszelf gunnen. Er doorheen gaan, ja, dat is wat we moeten.