Waarheen leidt de weg….

VRIJ of toch niet?

Het ging dus ineens weer helemaal giga te gek goed en geweldig met me, ik zou iedereen laten zien dat ik “het” nu echt overwonnen had. En wat ging het goed een heel jaar lang, maar zoals zo vaak al gebeurd, terugval,  gebeurde ook nu weer. En ik schrok weer. NEE dit kon niet waar zijn, ik had toch door hoe het nu moest en ik wist nu toch hoe ik bij “mijn kracht” moest geraken? Paniek sloeg weer enigzins toe en de twijfel was terug. Fuck had ik het dan toch niet goed gezien of wat de fuck is het toch met mij, dat het nooit helemaal eindelijk eens voorgoed afgelopen is met die depressiviteit?

Les nummer zoveel

Hoe nu verder, het automatisme sloeg weer toe, mijn hersens en gedachten draaiden weer op volle toeren en het zou nog een wintertje duren vooraleer ik door had wat hier aan de hand was. Langzaam aan bouwde ik weer aan acceptatie, al blijft dit juist  wanneer je dit het meest nodig hebt lastig, maar ik wist één ding zeker, ik zou het er niet bij laten zitten. Nee, daarvoor had ik nu toch teveel kennis opgedaan! Uh ja en nee maar al doende en zoekende leerde ik dat het kennelijk niet van een leien dakje gaat en dat het goede gevoel evenals een k*tgevoel komt en gaat. Maar dat willen we niet natuurlijk, het moet altijd maar goed gaan of i.i.g. aan een ondergrens voldoen toch? Uh nee daar hebben depressies en hersens geen boodschap aan, ik merkte dat mijn hersens het geen bal interesseerden wat de gevolgen waren van gedachten. Hun hoofdtaak is denken en alleen daar zijn ze goed in, maar ze hebben dus de ballen verstand van “geluk” of innerlijke vrede om maar eens een paar termen te noemen. Wat doen hersens namelijk, ze roven je tijd en houden je lekker bezig met zichzelf en hun macht maar hebben dus niks met “geluk”. Al wil dat niet zeggen dat je geen geluksgedachten kunt hebben, maar echt geluk zit toch echt dieper. Waar precies dat weet ik niet, maar ergens in je kern, daar waar je innerlijke rust zit, een heerlijk plekje al is het niet exact aan te wijzen.

Voelen ipv denken misschien?

Leren doe je met vallen en weer opstaan, je piekert wat af totdat je weer wat gaat doen, en dat werkt vaak veel beter dan piekeren trouwens. Ik had de optie genomen eerst mijn kutgevoel maar eens te doorleven en proberen echt te voelen. En dus kwamen er tranen tijdens meditaties en andere momenten, maar ik liet het maar gebeuren. Pijn steeds maar weer opnieuw wegstoppen zorgde er namelijk echt niet voor dat ze voorgoed verdween. En sommige pijnlijke gebeurtenissen uit het verleden zijn ook niet helemaal uit te wissen, maar wat maakt het uit? Ik mag toch best nog eens pijn voelen van een traumatische gebeurtenis als ik me shit voel, zolang ik daarna maar weer door kan met lekker leven. Het leverde mij volgend inzicht op: go with the flow, laat maar zijn wat er is en verzet je niet! Als het regent of stormt verzet je niet, strijd levert alleen maar weerstand op en vergroot het gevoel van de onmacht over de pijn. Dus ik zeg het maar eerlijk, ik mis mijn moeder nog steeds zo af en toe, het was zo’n lief mens ook en soms dagdroom ik hoe het zou zijn als ik haar nog een keer zou kunnen spreken en omhelzen. Dan zou ik tegen haar zeggen hoeveel ik van haar hield en dat ik zou willen dat ze nog zou leven. Moederliefde gaat nooit over en is evenals vaderliefde belangrijk voor opgroeiende kinderen en ik troost mij met de gedachte dat wat zij mij daarvan gegeven heeft in de 12 jaren dat ik haar gekend hebt mij toch nog voldoende basis hebben opgeleverd om van mijzelf te kunnen houden. Dat het hier en daar af en toe wat rocky is en ik daardoor wellicht wat labiel, daar kan ik niks meer aan veranderen, maar neem ik maar op de koop toe. Ik tel mijn zegeningen, ben gelukkig getrouwd met mijn lieve vrouw die zelf ook kampt met depressies en vooral negatieve gedachten. Maar voor mij is zij perfect en hoeft niet te veranderen, al wil zij zelf ook maar wat graag van haar k*tgevoel af natuurlijk. Soms is ze jaloers op het feit dat het mij dus kennelijk wel gelukt is om, zeg maar, uit de put te geraken, weg van de darkness. Maar ik zeg haar, als zelfs ik het kan, iemand die zichzelf zo gehaat heeft op momenten dat hij niet meer geestelijk met zichzelf kon leven, dan kan in mijn ogen iedereen het! Maar dat ik zelf een manier gevonden heb om uit het moeras te geraken, telkens weer, wil nog niet zeggen dat ik anderen kan helpen hun weg te vinden. Wat ik wel kan doen is hen niet in de steek laten, zolang ik leef tenminste.

Lieve schat

Ik zie jou worstelen met jezelf en je eigen onmacht en ik zie al je frustratie en al weet ik dat ik “het” niet voor je kan doen, jij moet je eigen weg en verlichting zoeken namelijk. Weet dat ik van je hou en je NOOIT in de steek zal laten, want jij was de enige die er voor mij was toen verder niemand mijn pijn en/of strijd wou zien. De gemiddelde medemens vindt het namelijk maar akelig, mensen met psychische problemen of zelfmoordneigingen, die laat je links liggen want ja ik snap hen wel, het beangstigt en confronteert hen met hun eigen onmacht hierover. Maar wat als we elkaar nou zouden laten praten zonder “het” voor die ander te willen oplossen. Het vraagt enorm veel geduld van onze medemens en we moeten rekening houden met evenzovele teleurstellingen, dat er vaak geen snel resultaat bestaat voor psychische problemen. Maar deze mensen zijn net zo waardevol als ieder ander mens, god weet wat ze allemaal meegemaakt hebben waardoor zij nu staan waar ze staan met al hun pijn, angst, paniek, negatieve denkbeelden, waanideeën, zelfmoordgedachten en ga zo maar door. Reik hen de helpende hand liefst keer op keer want zij zullen u niet meteen vertrouwen, gekwetst als zij zijn door pech of mensen die hen moedwillig beschadigt hebben. Ik denk aan alle “slachtoffers” van seksueel geweld, pesten, slechte opvoeders en duizend andere dingen die ik zou kunnen bedenken, maar daar gaat het niet om. Het gaat erom dat we weer gewoon “lief” voor elkaar moeten zijn, om ook gelukkig met elkaar en vooral onszelf te kunnen zijn.

Het grote plaatje

Al wat we hebben is elkaar, we kunnen elkaar de tent uit vechten zoals hedentendage veelal gebeurd. Kijk maar naar alle conflicten en oorlogen die momenteel weer worden uitgevochten in de wereld, omdat er zoiets bestaat als macht en angst om die weer kwijt te raken. Mensen, laat u niks wijsmaken, zij die oproepen tot geweld en eerlijk en oneerlijk en mijn en dijn, laat ze schreeuwen maar negeer hen zou ik zeggen en kies voor je innerlijke rust. Er bestaat maar één ras en dat is het menselijke ras, alle conflicten onstaan volgens mij maar om één reden. We geven liever een ander de schuld dan dat we aan onze eigen problemen werken, maar die ander gaat je problemen niet oplossen, hij gaat je hooguit bestrijden en dan is het enige resultaat ruzie of erger nog OORLOG. En wat hebben alle oorlogen van de wereld de mensheid nou uiteindelijk gebracht, een oplossing? Dacht het niet alleen maar een hoop doden en nog meer verdriet. De oplossing lijkt zo simpel maar vaak oh zo ver weg, zolang we niet leren elkaar als broeders en zusters te zien met liefde voor elkaar. Maar ik maak mezelf niks wijs het is maar een ideaalbeeld in mijn rustige hoofd en al heeft de wereld er niks aan IK heb dat wel want hierdoor leef ik i.i.g. vrediger en gelukkiger. En zo leeft eenieder in zijn wereld, de vraag is maar: in welke wereld wil jij leven?

Met deze gedachte laat ik u tot ik zin heb om mijn volgende overpeinzing met u te delen.

Heb elkander lief, ik hou in ieder geval wel van UGeese, the goose, surreal, DSM

 

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.