leeuw

Waar zijn de sterren heen?

Diepe eenzaamheid. Het voelt donker en als een diep zwart gat. Het is de diepe eenzaamheid van het kleine meisje in mij. Van het kleine meisje dat geen liefde, veiligheid en geborgenheid heeft gekend in haar jeugd. Die geen moeder heeft gehad, maar ook geen vader. 

Die diepe verlorenheid en ontroostbaarheid van het kleine meisje, dat is mijn grootste strijd.
De gezonde volwassene moet dat meisje troosten, maar het kritische monster en de bijbehorende veroordeling van het kleine meisje is op die momenten groot. De gezonde volwassene krijgt dan ook de taak om zowel dat monster terecht te wijzen als mijn innerlijke kind te troosten. Dat voelt soms als een bijna onmogelijke strijd, maar het is wel mogelijk. Het lukt alleen niet altijd.

Jezelf troosten, hoe doe je dat als er geen troost was? Ik heb lieve mensen om mij heen, maar zij kunnen die leegte en het diepe gevoel van eenzaamheid van het kleine meisje in mij niet opvullen. Dat kan ik alleen zelf, door compassie voor het kleine meisje te hebben. Door te voelen wat er is, zonder mezelf te veroordelen. Door te voelen en te rouwen om wat het kleine meisje eigenlijk nodig had, maar wat het niet kreeg. Door te leren dat aan mezelf te kunnen geven. 

Ik luisterde een liedje van de musical de Lion King en daarin wordt precies het gevoel van mijn kleine meisje omschreven, maar het is ook hoopgevend en troostend:

Waar zijn de sterren heen?
Zwart is de dag
ik weet niet waarheen ik moet gaan.
Thuis is een lege droom
leeg als de nacht.
Vader, zie jij mij niet staan?
Je zou me toch steunen
wanneer ik je nodig had?
Hoe vaak ik je naam ook roep,
jij antwoordt me niet.
Toch hou ik me staande
en wacht op een woord van jou:
Het woord dat me wakker maakt
uit deze angstdroom
Waar blijft het morgenlicht?
lang is de nacht
En toch gaat de nacht voorbij
dan zal het beter zijn
En toch gaan de wolken weg
weg voor de zonneschijn

De nacht gaat weer voorbij en de wolken gaan weg voor de zonneschijn. Mijn kleine meisje zal steeds weer een stukje verder helen. De warmte van de zon zal ze steeds wat meer op haar huid en vanbinnen kunnen voelen. De gezonde volwassene zal steeds weer wat verder groeien en de kritische kant zal steeds wat meer naar de achtergrond gaan. Daar mag ik op vertrouwen. Hoe moeilijk ook: Ik mag het vertrouwen in mezelf terug gaan krijgen en steeds weer wat verder helen.

Lees ook:

  • Rouwen om het verlies van werk

    "Rouw?! Om werk?!" Mijn wenkbrauwen zijn nauwelijks zichtbaar door mijn blonde haren, en toch doe ik mijn uiterste best om ze omhoog te wiebelen in een argwanende blik naar mijn verpleegkundige. Mijn naïeve mening was…

  • stapel stenen

    Wordt het ooit wel beter? Zal ik ooit wel helen? Ben ik niet gewoon mislukt? Zal mijn leven altijd zo blijven? Het voelt zo donker allemaal. Dat en nog veel meer ging er door me heen nadat een…

  • pexels photo 362993

    Dit wordt mijn eerste blog en ik merk aan mezelf dat ik het toch best een beetje spannend vind.Iedere keer als ik een stukje heb getikt zijn mijn vingers toch weer geneigd om het te…

3 reacties

    1. Wauw wat een herkenning! Ik heb ook vaak het gevoel dat ik een klein meisje in me heb dat ik moet troosten. En dat liedje? Ik wilde de tekst ervan jaren geleden als tattoo! Het lijkt wel of ik deze blog had kunnen schrijven. Ben een beetje sprakeloos. Mooi geschreven!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.