meisje achter raam

Waar ben ik thuis?

Waar ben ik nou thuis? 
De huizen waar opgegroeid is, gespeeld is, gedeeld is 
Maar waar ben ik nou echt thuis? 

De delen waaruit ik besta, die gebouwd zijn door de mensen om mij heen
Maar is dat thuis? 
Ik dat de plek waar je naast lachen, ook kunt huilen? Is dat de plek waar ze zeggen ‘het is oké?’
Wanneer de tranen niet mogen rollen, alleen de warmte van de lach is toegestaan, kan een huis niet jouw thuis zijn.

Ik wil de plek vinden waarbij volwassenen hun verantwoordelijkheden nemen, doen wat zij horen te doen en het kind mag lachen van geluk en vooral mag huilen van intens verdriet, de pijn te verdragen is, dat een huishouden kan dragen 
Maar waar is dan thuis? 

Het krijgen van dit beschreven thuis, is niet meer mogelijk, het geven wel 
Het geven als doel, als drijfveer om te bieden wat ik voel 
Het sorry zeggen voor mijn fouten, het geven van de warmte waarmee ik ze kan omringen 
Omringen met vertrouwen dat het oké is, wanneer het leven oneerlijk is 
Dat het dragen van de pijn niet een proces van eenzaamheid is, maar een samenwerking tussen onmacht en aandacht, waarbij de aandacht het wint.

Thuis is subjectief, maar voor mij meetbaar
Meetbaar in de vorm van de gebreken die ervaren zijn 
Misschien niet de puurste en eerlijkste vorm, een proces dat doorlopen moet worden
De inzichten die er zijn, de plaatsing van de leden 
Maar de acceptatie is er nog niet 
De acceptatie die leidt tot rust, waarbij ik kan zeggen ‘Thuis is de plek die ik heb gevonden en die ik heb gehad, misschien in een andere vorm, maar nu ga ik mijn vorm aan thuis geven.’ 

Hierboven beschreven wat ik voelde als gemis. Liefde heb ik gekregen, maar de acceptatie was er niet. Dat heeft pijn gedaan, nog steeds doet dit pijn. Maar weet dat je kan leren, niet alleen van je eigen, maar ook van andermans fouten. 

Lees ook:

  • Ik was erbij

    We waren er allemaal bij. Ik ook, als klein meisje. Ik keek om me heen en zag alles, voelde alles, hoorde alles. Ik speelde een duidelijke rol in het geheel. Toch leek het alsof ik…

  • De emotietrein

    Dat emotionele verwaarlozing en onveilige hechting best wel "een ding" zijn, wordt voor mij steeds helderder. Het komt steeds meer binnen als een razende trein. En zo graag wil ik van alles delen, maar dit…

  • meisje op bed

    "Mamaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!" krijst mijn hoofd. Ik lig in bed, ik heb de griep. Ik voel me lamlendig en verlang naar mijn moeder. Iets wat veel volwassen mensen stiekem nog wel hebben als ze ziek zijn, denk…

1 reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.