Vrolijk meisje

Ik ben ongelukkig.

Zo, dat is eruit. Deze drie woorden zeggen, schrijven of alleen al denken, voelden maandenlang (misschien wel jarenlang) onmogelijk. Ik dacht dat ik het allemaal wel weer een beetje op een rijtje had: de dood van mijn stiefmoeder, een verbroken relatie, het plotselinge overlijden van mijn vader. Maar dat is verre van waar. Bovendien is het ontzettend kut om toe te geven dat je niet zo blij bent met je leven. Zeker als ‘niet zo blij’ een understatement blijkt.

Ik voel me namelijk dagelijks tamelijk ongelukkig.

Het is niet zo dat ik de hele dag ongelukkig ben, maar het gevoel van zwaarte is wel de hele dag als een soort sluipschutter aanwezig. Omdat ik niet weet wanneer het gevoel van ‘ongelukkig zijn’ weer boven komt, ben ik de hele dag op mijn hoede. Soms ben ik zo krampachtig geconcentreerd op dat gevoel, dat ik spontaan in paniek raak. Ik kan garanderen: paniek draagt niet bij aan het hebben van een goed gevoel. Dus eigenlijk is het één grote vicieuze cirkel.

Volgens mijn vrienden, de maatschappij en internet, ben ik depressief. De-pres-sief. Kak. Dat is echt het meest depressieve woord dat de Nederlandse taal ooit zal kennen. Omdat ik van het woord alleen al moet kotsen, weiger ik om mijn momentele gemoedstoestand depressief te noemen.

Al weet ik dondersgoed dat ik dat dus wel ben.

Als ‘s ochtends mijn wekker gaat en ik heb slecht geslapen, sleep ik mezelf soms huilend uit bed. Wanneer ik op mijn werk een aanvaring heb met een cliënt, kost het me zoveel moeite aardig te blijven. En na maanden uitgekeken te hebben naar een concert, wil ik op het moment suprème het liefst zo snel mogelijk mijn bed in.

De eerste keer dat ik deze dingen voelde, voelde ik mij intens verdrietig. Waar was dat vrolijke meisje gebleven? Ik werd en word er bang van. Want komt dat vrolijke meisje nog terug? Ze kan toch niet zomaar haar biezen hebben gepakt? Zonder enige waarschuwing zijn vertrokken? Ik heb haar geroepen, heb geprobeerd haar te volgen en beval haar terug te keren. Maar ze is er niet. Ze komt nog niet terug en zeker niet zomaar. Ik moet er wat voor doen, daar ben ik mij nu ten zeerste van bewust. Soms vang ik een glimp van haar op, alsof ze me wil vertellen hoe leuk het leven óók kan zijn. Alsof ze me eraan wil herinneren hoe fijn ik me kan voelen. Soms maakt ze me boos, want dat vrolijke meisje heeft makkelijk praten. Maar soms motiveert ze me.

Want ik wil zo ontzettend graag weer gelukkig zijn. Ik wil dat vrolijke meisje weer zijn, want die is echt gewoon het allerleukst. Ik wil genieten van de kleine en de grote dingen. Ik wil flirtend, dansend en zingend door het leven.

Dat vrolijke meisje…

Op een dag zal ik haar vinden en vragen thuis te komen.

13 Comments

  1. Prachtige blog, Shawney! Ik snap dat je echt heel ongelukkig wordt van deze diagnose en van het proces wat er bij hoort… Het gevoel wat jij hier beschrijft ken ik zo ontzettend goed. Het zoeken naar dat gelukkige meisje. De chronisch ongelukkige ondertoon bij alles wat je doet. Het is vreselijk naar. Maar het gaat weer voorbij en het komt allemaal goed. Gun jezelf hulp, rustig aan, neem de tijd. Het komt goed. Je gaat je weer blij voelen. Misschien niet de hele tijd. Maar wel soms even weer. En dat is al ontzettend fijn. Glimpjes licht door het zwarte. Liefs
    Rivka onlangs geplaatst…Borderline-koortsMy Profile

  2. en @shawney , prachtige blog. Het is verschrikkelijk en het gaat nog meer afzien worden. En dan nog wat meer. Maar er is een andere kant, ook al geloof je het niet, voel je het niet en doet het werk dat je van jezelf moet gaan maken nog even tien keer zoveel zeer.

    Er is een andere kant. Ik ben er nog niet maar ik zie hem eindelijk aan komen. 🙂
    Anne onlangs geplaatst…Seks is kwetsbaarMy Profile

  3. Je bent mijn kanjer, en om er maar even een cliché tegen aan te gooien..what doesn’t kill you makes you stronger.
    Op niemand anders ben ik zo trots als op jou en je broer. Jullie werden gedwongen om van het ene dal uit het andere te klauteren maar ik weet zeker dat jullie uiteindelijk op een berg staan. Hou van jou, Shawney de Pauwney ❤❤❤

  4. Tsjee Shawney, ik ben enorm onder de indruk van je. De prettige openhartige manier waarop je schrijft. Het feit dat je zo goed in staat bent te herkennen en te omschrijven wat er in je gaande is, knap hoor. Waarschijnlijk heb je nog behoorlijk wat werk te doen maar ik geloof dat het voor jou niet onmogelijk is. Ik wens je kracht, sterkte en zeker ook veel plezier toe. Dag sterk meisje.

  5. Dick

    Lieve Shawney, ook voor mij ben je een kanjer. Wat “mamsiepamsie'” is waar: pijn en verdriet maken rijper en sterker. We mogen het allemaal meemaken , de ene vroeg, de ander wat later. Haal ook uit Claudia’s liedje kracht, “Ik onthou zoveel van jou”. Liefs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.