dsmmeisjes
Vriend

Vriend of toch vijand?

Het is moeilijk. Moeilijk om het los te laten, moeilijk om het te beseffen, moeilijk om het over mijn lippen te brengen. Jarenlang heeft het mij ‘geholpen’, althans, dat dacht ik. Ik vond troost, controle en rust terug in mijn psychische ziektes. Al beweerden de mensen die rond mij stonden iets anders. Jarenlang heb ik gedacht een vriend erbij gekregen te hebben, jarenlang dacht ik dat dit mijn redding was, dat ik hier veel mee zou bereiken.

Helaas, ik moet je teleurstellen, Sana. Niks is wat het lijkt. Schijn bedriegt. Het zijn die stemmen, gedachten en ziektes die u dat wijs maken en die u zo gek maken.

Wat voelde het fijn om naar die eetstoornisstem te luisteren, wat voelde het goed om die leegte te ervaren in plaats van al die emoties die mij als een windvlaag overspoelden. Emoties, daar kan ik nog steeds niet mee om. Het blijft toch een onbekend terrein en begrip voor mij – maar ik werk er aan. Ik werk er aan zonder destructief te zijn. Zonder te hervallen in mijn eetstoornis, automutilatie of eender wat.

Van iedere dag meermaals braken en automutileren naar maanden clean zijn. Dat komt in eerste instantie omdat ik begon te beseffen dat de psychische ziektes die ik heb mijn vriend misschien toch niet zijn. Ik nam het onzekere voor het zekere. Ja, het hielp mij om controle te houden in zaken en mijn leven, maar wat het mij welzeker gaf, was schuld, spijt, verdriet en pijn. Ik kon niet met vriendinnen en vrienden afspreken omdat ik toch een betere vriend had, de ziekte. Ik kon geen intens geluk ervaren, omdat ik dat had uitgedoofd en had vervangen door een leeg gevoel. Alles was beter dan emoties voelen.

Neem me niet kwalijk, allemaal gemakkelijker gezegd dan gedaan. Soms wenste ik dat er een wondermiddel, een toverstok of een magische pil bestond om al die pijn en leed te verzachten, nog beter: verdwijnen. Helaas. Ik heb hem nog niet gevonden. Hervallen, vallen, tegen uw bek gaan en heel hard afgaan – is wat je vaker gaat meemaken tijdens uw weg naar herstel. Maar weet dat de eindbestemming al deze heuvels zo waard was. Het zal tijd vergen, het zal moed, kracht en sterkte vergen, maar je geraakt er. Al is het niet vandaag, morgen of overmorgen; ooit.

Mijn vriend, allerliefste ex-vriend of beter gezegd; vijand. Jij hebt mijn kinderjaren afgepakt, jij hebt mij voor zot gehouden, jij hebt mij bedrogen en belogen. Hoe kon ik dat niet merken. Hoe naïef was ik om naar u te luisteren. Hoe naïef was ik om u mijn vriend te noemen. Vijand, jij hebt zes jaar van mijn leven afgenomen, nu het 2019 wordt, tel ik er zeven. Vanaf nu heb ik de touwtjes in handen. Ik kan u nu nog niet loslaten, want ik had het onzekere voor het zekere genomen; constante tweestrijd en twijfel. Soms knabbel ik terug en herval ik, maar juist omdat ik herval leer ik en besef ik dat ik u nog harder moet haten, dat ik u echt geen vriend kan noemen, maar vijand.

De strijd is nog niet gestreden, maar ik geraak er en ik zal u ook het tegendeel bewijzen.

2 reacties

  1. Hoi Sana, sterkte met afscheid nemen van de vriend, uw ziekte, die geen vriend blijkt.

    Prachtig geschreven en fijn dat je een stukje van de mooie Vlaamse versie van onze taal naar deze website brengt :).
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Herprogrammeren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.