Vreemdeling 

Ik voel me een vreemdeling, een vreemdeling in mijn eigen zijn.

Een vreemdeling in mijn eigen hoofd, in mijn dagelijks doen.

De gedachtes lijken vager te worden met de helderheid die het vroeger had. Ik loop tegenwoordig in de winkel vol tegen mezelf aan, met de helderheid waarmee ik er naar toe ga, als een spook sta ik voor de schappen. Compleet hersenloos, doelloos sta ik naar alle verpakkingen te kijken, kleuren, letters, cijfers: als chinees spreken ze even voor mij. Ik kom er geen wijs uit. Ook al sta ik met een briefje in mijn hand en weet ik wat ik moet halen want dat heb ik bedacht, het lijkt wel alsof het briefje ineens elventaal is geworden.

Ieder mens is een vreemdeling voor mij in de winkel, sterker nog, ik ben mijn eigen vreemdeling. Ik weet niet of ik nu heel hard moet wegrennen, van alles in mijn mandje moet gooien en wel zie wat ik er van moet maken, of de tranen over mijn wangen moet laten gaan.

Maar de tranen die ik dan laat gaan voelen als die van een ander, emoties ken ik vaak niet, vaak die van een ander wel, alles komt op me af als een groep stierenrenners met een groep stieren achter zich aan.

Ik probeer me te herpakken, gooi van alles in mijn mandje, maar het is niet van mij .

Thuis groeit de spanning, vreemder dan vreemd, ieder etenswaar is een vijand geworden. Een mens moet leven op eten, maar eten is voor mij een vijand en een vreemdeling in mijn lijf.

Een vreemdeling die, als hij eenmaal in mijn lijf zit, als een vreemdeling er weer uit moet. Hoe gek het tegenwoordig ook is, het gaat automatisch. Vechten tegen vreemdelingen doe ik al jaren. Een vreemdeling omarmen is heftig; je moet hem eerst ontmoeten, rustig leren kennen voordat je hem kan omarmen. Ik verstijf al bij het idee dat ik hem moet ontmoeten. Dat ontmoeten begint dus al in de winkel.

De vreemdeling kan in allerlei vormen of maten meekomen. Een weegschaal, dat is ook een absolute vreemdeling voor mij. Vroeger was het mijn grootste vriend, nu is het mijn grootste vreemdeling, diegene waar ik met een grote boog omheen loop. Ik wil diegene niet leren kennen, niet omarmen maar weggooien.

Vreemdelingencontrole, die zit diep van binnen, ver weggestopt. Die zal er altijd zijn. Een vreemdeling waar ik nou eenmaal mee om moet leren gaan en die vaker om de hoek komt kijken dan me lief is.

Ik probeer mijn leven nu zo in te richten dat ik kan leven met vreemdelingen zonder ze los te laten, behalve die in de supermarkt, want die wil ik echt loslaten. Een helder hoofd zou fijn zijn.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.