Vooruit fantaseren

Tussen alle moeilijkheden door bedenk ik me ineens dat ik zin heb in mijn toekomst.

Wat zou ik het heerlijk vinden om weer mensen te ontmoeten, waarmee ik vergeet op de klok te kijken als we verzeild zijn geraakt in een diep gesprek. Ik heb zin om met iemand schaamteloos te lachen in een random koffietentje, omdat één van ons weer eens zo typisch zichzelf is. Ik heb zin in de mensen die beter bij mij passen. Beter dan ze tot nu toe pasten, omdat ik niet wist wie ik was of wie ik wilde zijn.

Ik heb zin in mensen die zichzelf durven te ontdekken, mensen die durven te graven in hun bloedmooie geest en dat we dan samen kijken naar wat we tijdens het graven gevonden hebben aan waardevolle schatten. En dat we dan niet bang zijn om die elkaar te laten zien, of wél, maar dat we dat dan zeggen, omdat we beiden oprecht zijn en de dingen niet moeilijker maken dan dat ze zijn. Gewoon omdat het niet hoeft, omdat we weten dat we beide iemand anders mogen zijn en daar niet om veroordeeld worden.

Ik heb zin in een wandelclub, een dansgezelschap en workshops. Ik wil groeien, omdat het mag, zonder iemand die mij nog tegenhoudt. Ik wil me best wel eens met jou versmelten op jouw ijskoude grond. Ik ben niet bang voor dieptes. Maar wat ik niet meer wil is vastgeketend zijn aan iemand in een veel te kleine ruimte waar er maar lucht is voor slechts één van beiden en ik dus bijna stik door het inhouden van mijn adem, terwijl een ander volle teugen neemt. Ik heb zin in de toekomst, omdat ik weet wat ik niet meer wil en niet wil zijn.

Ik heb zin om mijn hele zelf weer te vertrouwen en dat ik weet dat mijn lichaam het niet zomaar opgeeft als het het moeilijk heeft, maar ook dat ik durf te vertrouwen op wie ik ben en op wat ik kan. Dat ik mijn kwaliteiten zie, ook als anderen er blind voor zijn of ze simpelweg onnodig vinden. En als ik dan denk aan dat ik dan voldoende op mezelf vertrouw, dan denk ik dat ik zin heb om over straat te lopen, zonder dat ik na hoef te denken bij elke stap. Zonder me te verstoppen, zonder te hoeven rennen om gevaren te ontwijken. Ik heb er zin in om me krachtig genoeg te voelen om te lopen waar ik wil met de gedachte dat ik nou eenmaal niet alles kan controleren. Ik kan niet wachten tot dat zo ver is…

Toch moet ik wachten en is ongeduld zogezegd “my middle name”, maar gelukkig heb ik hoop, ben ik optimistisch en vind ik het leuk om vooruit te fantaseren. Zolang dat kan, heb ik houvast en lijkt wat zo ver weg is dichterbij.

Misschien niet in tijd, maar wel bij mij.

Deze blog verscheen eerder op de eigen website van Essy

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.