Voor jezelf kiezen – hoe doe je dat?

Ken je dat? Dat je zo graag alles wil doen, alles moet doen van jezelf? Dat je vindt dat je alles moet kunnen? En als anderen dan zeggen dat het onmogelijk is, dat je dan moet bewijzen dat het niet onmogelijk is? Ook al weet je stiekem misschien wel dat het toch best wel een beetje onmogelijk is?

Ik ken het helaas maar al te goed. Het is een kracht, maar op dit moment vooral een valkuil. Alles willen en kunnen combineren. Alles perfect willen doen. Het moet. Ze zeiden dat het onmogelijk was, dus ga ik bewijzen dat het mogelijk is. Ik geloof niet in onmogelijk. Ik geloof in kansen en in mogelijkheden. Altijd. Overal.

Maar voor nu, voor nu is erkennen dat het niet mogelijk is, dat ik niet alles kan, eigenlijk voor mezelf kiezen. Doen wat IK wil, doen waar IK me goed bij voel. En dat is eng. Doodeng. Want ik doe dat maar zelden. Altijd zorgen. Voor anderen en vooral niet voor mezelf. Mezelf voorbij rennen. Grenzen overschrijden. Alles, maar dan ook alles om de ander een plezier te doen. Alles, maar ook echt alles om te zorgen dat de ander blij is.

Meerdere mensen zeiden het tegen me: “Melissa, dit kan zo niet. Je moet voor jezelf kiezen, je kunt niet alles doen. Je wilt het zo graag, maar doe een stapje terug. Dat is geen falen, het is zelfzorg en dat is oké.” Bij het woord ‘zelfzorg’ gaan mijn haren vaak overeind staan, daar deed ik niet aan. Vroeger. Maar heel eerlijk, ook nu niet echt. Waarom zou ik? Ik ben toch niet goed genoeg, ik doe toch niet alles perfect. Pas als ik perfect ben, dan mag ik voor mezelf zorgen. Dan heb ik het recht om mezelf rust te gunnen en aardig te zijn voor mezelf.

Maar komt dat moment? Komt er een moment dat ik perfect ben? Of blijf ik altijd aspecten aan mezelf storend vinden, niet goed genoeg? Komt er een moment dat ik tegen mezelf kan zeggen: “Je kunt nu alles, Melissa. Nu is het moment dat je voor jezelf mag zorgen, want het is nu goed.”?

Ik heb zo lang getwijfeld, want ik was er heilig van overtuigd dat ik, als ik maar lang genoeg door zou gaan, perfectie zou bereiken. En nu moet ik erkennen dat ik geen perfectie zal bereiken. Want als ik het dan eindelijk bereik, perfectie, dan is er wel wat anders dat ook niet perfect is. En begint alles opnieuw.

Gisteren nam ik een beslissing. En vandaag weer. Ik koos voor mezelf. Bhodi, mijn hulphond, spiegelde me eigenlijk al weken. Het was te veel. Ik deed te veel. Ik wilde te veel. Ik eiste te veel. Niet alleen van mezelf, maar ook van Bhodi. En hoewel zelfzorg nog steeds heel lastig is, is het ietsje makkelijker als ik het voor Bhodi doe – en indirect dan ook voor mezelf. Al fluister ik mezelf nu vooral in dat ik het voor Bhodi doe, ik doe het wel.

Kies jij wel eens voor jezelf? En hoe doe je dat dan?

One Comment

  1. Madelief

    Ja ik ken dat! Ook dat er iemand van mij afhankelijk moest zijn om in te zien dat ik voor mezelf moest zorgen. Bij mij was het mijn zoon, en het was een heel proces wat nog steeds gaande is. Mijn jongen is inmiddels 6 jaar en ik ben ontzettend diep gegaan om te accepteren dat ik het niet alleen kon. En nog blijft het moeilijk, het voelt nooit goed, al kies ik nu regelmatig voor mijn eigen rust, omdat ik weet dat ik het nodig heb. Zoals ik mijn medicatie ook nodig heb.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.