wood nature dark forest

Volwassen

“Ik moest sterven of volwassen worden,” zegt de jonge vrouw die het leven eerder gegrepen heeft dan ik ooit kon. Hier zit ik dan met mijn angsten en pijnen en depressies, met mijn woedeuitbarstingen en manipulatie en borderlinetrekken, met mijn hypomanies en verslavingen en zelfverminkingen. Hier zit ik dan, en ze vat het zo even samen, alsof het niets is.

En ik zeg deze keer niet ‘ja maar bij mij is het anders,’ of ‘ja maar, ik ben nou eenmaal zo,’ of ‘ja maar, zie mijn pijn, zie mijn píjn!’ Haar etiketten zijn anders. Haar worsteling is een andere. Haar pad is niet dat van mij. Toch zitten we hier, met onze kwetsbare kern en onze zoektocht naar zelf en onze strategieën om maar niet te voelen, of meer te voelen. Op een dag waren er voor ons beiden nog maar twee opties. Sterven of volwassen worden.

Volwassen worden was altijd een punt in de tijd voor mij. Dat vanzelf zou komen. Waarna alles beter zou worden. Behoeftes vervuld waren. Verlangens gestild. Het leven begrepen. Nu lijkt het me meer toe dat het een donkere weg is, vol beren en woest mooie, maar dodelijke wezens als griffioenen. Een hele Odyssee vol gevaar. En avontuur. Waarbij je niet weet of de weg ergens naar leidt, en wat daar dan ligt.

Een pad dat we allemaal tegenkomen. Een pad met voor ieder zijn eigen monsters, zijn eigen set aan meegekregen en aangeleerde wapens om die te verslaan. Met maar één daadwerkelijke keuze. Blijven staan, of het gevecht aangaan.

Ik moest sterven of volwassen worden. Ik koos ervoor te vechten. Ik weet niet of het gevecht me naar een eindspel brengt en of er een punt is dat ik heb gewonnen. Ik weet niet of ik wil winnen. Ik weet niet of het leven te begrijpen wordt en ik weet niet of ik haar wel wil begrijpen.

Maar het leven grijpen wil ik wel.

Lees ook:

  • Wintervacht

    De winter, die hoort bij mij. Die zomer, dat is voor de mensen daarbuiten, die bestaan, op deze aarde. Kaarsjes zijn fijn. Sloffen zijn zo fijn. Het bed is ook vaak fijn. Buiten is het soms…

  • Alles went

    Het is inmiddels aan alle kanten herfst. Iedere ochtend baan ik mij een weg door de gekleurde bladeren en met een natte jas thuiskomen is, in mijn beleving, eerder regel dan uitzondering. Om mij heen…

  • pexels photo 245618

    Ik ben al vijf dagen aan het twijfelen. Zal ik iets schrijven? Ik wil zo graag dat mensen me vooral zien als een intelligent, lief, grappig, snel, stuiterend ding. Niet als een vrouw met een…

7 reacties

  1. Natuurlijk mag dat, jonge vrouw die het leven zoveel eerder greep. Als ik mensen ‘verder op de weg’ mag geloven is het het allemaal waard. Daar hou ik me maar aan vast.

  2. In een vorige repliek gaf ik mijn respect aan jou en ook nu schenk ik je moed om “het leven te grijpen”. BEgrijpen komt door vallen en opstaan en als we iets niet begrijpen kan je het zien als een uitnodiging om opnieuw te proberen en aan de slag te gaan. Bij het grijpen kun je met de jaren ook behendiger worden. Soms kom je mensen tegen die mee-grijpen en dan verspil je minder krachten bij dat grijpen!

  3. Ik heb te vaak relaties gebruikt om mijn lasten te verlichten, daarom reageer ik sterk op het idee dat anderen kunnen ‘helpen’. Heeft niets te maken met wat je zei. Dank je voor het meelezen en meedenken, wordt gewaardeerd!

  4. Jazeker, dat zeg je goed. Sorry als ik het te simpel voorstelde. Ik denk gewoon even mee in je verhalen om moed te geven en soms komen daardoor inzichten te voorschijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.