Maar het voelt zo écht!

Je raakt hem niet aan, je hebt niks met hem gedaan. Je houdt afstand, toch? Ja, je houdt afstand. Ik kan niet weglopen in zijn buurt. Afstand vergroot het verlangen. Ja…ja…we kunnen vrienden zijn. Het eerste jaar in herstel geen relatie…ik ben anders…dat kan ik wel. Of een relatie zonder relatie? Ja…alleen seks. Nee…ik voel zoveel meer voor hem.

Niet bepaald waar ik mijn gedachten aan wilde geven nu ik in een kliniek in fucking Zuid-Afrika zat. Maar iemand zag mijn gebroken hart en gaf het het perfecte tijdelijke medicijn. En BAM, ik werd verliefd! Want zijn ogen, zijn lichaam, hij maakt me gelukkig…hij is het!

Mezelf overtuigen dat de focus nog steeds op mijn herstel lag sprak mijn lichaam tegen. Als ik hem zag lukte het me niet om om te draaien. Mijn geweten gevoed door de counselors, recovery assistents en de rest van de community-leden, maar mijn gevoel vertelde me zoveel anders. Dit was écht, onze gesprekken onder de sterren. Kon ik mezelf zo voor de gek houden?

“Je bent de mijne” vertelde hij me en dat was alles wat ik wilde horen, waar ik naar hunkerde alsof ik al dagen geen water had gedronken.  Lies, Lies, Lies…hoe vaak heb ik dit nu al niet gehad? Dat ik geloof dat deze man echt mijn leven gaat redden!

Ik had alle kracht bij elkaar geraapt om de focus weer op mezelf te leggen, om hem te vertellen dat ik afstand van hem ging nemen. Ik hing briefjes op mijn kamer om de focus te houden. Dat lukte een paar dagen, maar oh god, zodra ik hem zag! Mijn hart zat in mijn keel en het liefst rende ik in zijn veilige armen.

De recovery assistents vermeed ik, ik kon de waarheid niet horen. Diep in mijn hart vertelde iets me ook dat dit niet goed was. In ieder geval niet nu. Ik hou niet eens van mezelf, hoe kan ik van een ander houden? En geldt voor hem niet hetzelfde? Dit voelt zo dubbel, ik trek die tegenstrijd niet. We zijn magneten, neem me niet kwalijk! Ik heb hem gewoon nodig.

Pas toen hij thuis was besefte ik wat ik in Zuid-Afrika had laten liggen. Dat ik wel degelijk in de obsessie zat. Maar het voelde zo écht! Ben ik gek? Kan ik mezelf zo voorliegen om maar niet bij mezelf te hoeven zijn? Had ik hem gebruikt? Ik heb niks gefaket. Wat is er met me aan de hand…? Ben ik nu ook nog eens liefde-verslaafd?

Ik heb thuis al iemand gebroken door liefde te zuigen, hoe kan ik nu weer iemand, en voornamelijk mezelf, op het spel zetten omdat ik een obsessie heb voor “liefde”? Hoe meer meters van hem weg hoe meer ik heelde, hoe langer zonder hem hoe sterker ik werd…maar wat één knipoog wel niet kan doen.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.