Het voelt net als toen

Ik lig in de foetushouding op bed. Snot stroomt uit mijn neus en ik huil aan één stuk door. Het is alsof er met een noodvaart een enorme hoeveelheid pijn door mijn psychische binnenste wordt gejast. Ik voel het in mijn hele lijf. Het voelt als intens liefdesverdriet, of alsof er iemand is doodgegaan.

Al dagen kan ik bijna niks. Helder nadenken lukt amper. Als ik aan het werk ga, ben ik binnen 5 minuten in paniek. Teveel informatie voor dit arme hoofd. Als ik iets anders ga doen moet ik al vlot gaan zitten. Zoveel buikpijn, zo moe.

In mijn leven is de Noodtoestand uitgeroepen. Want er is een trigger die zorgt dat de hele boel ontregelt en maakt dat ik letterlijk moet overleven. Dat ik overdag van het ene op het andere moment overvallen kan worden door extreme pijn. Psychische pijn, maar soms ook lichamelijk.

De vorige keer dat iets aanleiding gaf tot deze staat, zag ik twee weken wazig en deden mijn polsen zoveel zeer dat ik amper kon typen. Het kan ook dat ik enorm veel rugpijn krijg, waardoor ik moeilijk loop. Mijn psyche geeft er dan de brui aan, maar mijn lijf doet gezellig mee.

Ik val ook regelmatig gewoon weg. Dan kan ik zinnen niet meer ontrafelen. Ik snap de betekenis niet en reageer alleen nog maar op mogelijk gevaarlijke inhoud. Mijn spraak kan ook warrig zijn, of ik verval in gebrabbel. Af en toe is het dissociëren zo sterk dat ik zwalkend door het leven ga, of mijn benen houden er gewoon helemaal mee op. Het lijkt wel alsof ik dronken ben.

Lief ben ik ook niet echt. Ik verword tot een koud wezen, met schaarse vlagen van empathie. Ik zoek tot diep in mijn binnenste, maar vind alleen maar zwart en donker en boos. Ik weet niet meer hoe het moet, compassie tonen en meevoelen. Ik kan het niet meer vinden.

Deze keer viel het zowaar nog mee. Er was precies anderhalve dag waarop ik nog niet in dit zwarte gat viel. Het voelde onwerkelijk. De doodsklap was gegeven en ik liep gewoon nog vrolijk rond? Hoe kon dat nou? Ik voelde wel dat de buikpijn intussen enorm toenam, zoveel dat het bijna geen doen was. Daaraan voelde ik dat ik iets er keihard onder zat te houden.

De dagen erna verdween ik in die vertrouwde mist van pijn en desillusie. Veranderde mijn wereld weer voor even in een warzone, waar ik me kranig doorheen probeer te slaan. Mijn hoofd weet dat de wereld hetzelfde is gebleven, maar mijn systeem schreeuwt moord en brand. Infiltreert mijn brein en mijn lijf, gilt dat ik de hel die het voorspiegelt moet geloven.

Ik sputter tegen, maar uiteindelijk geloof ik het toch. En denk: zie je wel, het gebeurt toch weer. Ik voel alles weer. Ik zie alles weer. Het is weer precies hetzelfde als toen.

Gelukkig heeft deze hel een houdbaarheidsdatum. Na morgen zal alles plotsklaps weer verdwijnen. Ik zal nog met de nasleep moeten kampen, maar de intensiteit is er dan weer vanaf. De trigger is weg, de angel er weer uit. Ik kan mijn dagelijkse leven weer oppakken.

Voor zolang het duurt. Maar daar denk ik nu niet aan. Het einde van mijn oorlog is nabij. Na morgen ben ik weer veilig.

Lees hier meer over PTSS:
(C)PTSS, wat is dat nou eigenlijk?

2 Comments

  1. Veel sterkte! Fijn dat je al n beetje weet dat het over zal gaan. Het gaat over. Ikzelf pak er sinds kort een knuffeltje en een doos gevuld met troostvolle dingen bij, om wat minder makkelijk te vergeten dat ik mijzelf troosten KAN. *digitale knuffel en bemoedigende blik voor jou* Liefs!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.