Vluchten kon niet meer

 

Social Media in de ban

Met name Twitter en al helemaal Facebook (gebruik ik niet meer) en waarom dan niet? Is toch lekker, je gal spuwen op alles en iedereen en JOUW mening over alles en iedereen wereldkundig maken? Feitelijk zijn we met de komst van Twitter en Social Media allemaal meninkjes en een soort van amateurjournalisten geworden en denken we de wereld te moeten redden. Was het maar zo eenvoudig,  maar het tegendeel is waar, het enige wat er gebeurd is: iemand geeft een mening over iets en alle mede- en tegenstanders vallen binnen de korste keren over mekaar heen. En zijn we bij de laatste reply dichter bij mekaar gekomen? Nee, maar we hebben wel lekker onze mening kunnen kotsen, we zijn er van verlost en de wereld heeft het kunnen lezen. Zo, die zit, wat zijn we toch lekker bezig. Mijn hoofd tolt er soms van, maar ik ben er wel klaar mee, er zijn belangrijker zaken en dingen te doen waar ik wel rustig en blij (ZEN) van wordt. En dat is door dingen NIET te doen, niet reageren maar negeren. Of ik nou iets aardigs zeg of mijn ongezouten lekkere dikke eigen betweterige mening spuw, het leidt tot NIETS. Nou ja, we hebben mekaar weer eens lekker kunnen positioneren zoals dat zo mooi heet en ons ego is weer even helemaal blij toch?! Dus waarom doe ik het hier dan wel? Want ook mijn visie die ik hier neerkalk is maar een mening toch?

Waarom hier wel?

Omdat ik het hier allemaal bij mezelf kan houden, ik reageer niet op specifieke “meningen” en visies van anderen, maar vertel mijn eigen verhaal. Hoe ik gegroeid ben van waanzin en onrust en alles wat maar zelfdestructief is maar vooral steeds meer was in mijn leven. En hoe dat zelfs voor iemand met een bipolaire stoornis kan leiden tot een levenswaardig bestaan, waarin ik (bijna) elke dag kan lachen. Lachen of glimlachen over alle drukte die mensen zich maken over wat? Ja over niets eigenlijk en “dat” begin ik door te krijgen. En “wat” heb ik dan door, nou dat zijn eigenlijk de trucjes van onze hersenen die ons constant bezig willen houden en maar niet willen dat we rust ervaren om gewoon te kunnen zijn, meer niet, gewoon even stil zijn door bijvoorbeeld te mediteren. Sommige mensen vinden dat eng, maar ik vind dat steeds prettiger, de onrust en angst die ik daarbij ervaren heb, heb ik leren pareren. En wel door mijn gedachten te leren negeren. Ga heen met je onrust, zulke gedachten die vaak om aandacht kunnen schreeuwen maken je alleen bang en depressief, dat heet bewustwording. Al mijn hele leven heb ik gevochten tegen die gedachten. Ik mocht ze niet hebben, en ben ik ervoor op de vlucht geweest maar zij gingen natuurlijk gewoon lekker met me mee. Uiteindelijk denk ik dat gedachten/hersenen geen verstand hebben van innerlijke rust en geluk, zij zijn daar niet voor gemaakt in oorsprong. De evolutie draait ons een loer of loopt op dat gebied nog achter, in de oertijd oh zo handig om beter te kunnen overleven maar tegenwoordig een gevaarlijke “ziekte” die mensen tot zelfmoord kan drijven. Niet echt een overlevings hulpmiddel toch?!

Vluchten kon niet meer

Toen vluchten niet meer kon en ik te uitgeput was van het vechten en letterlijk, na veel verzet, aan de pillen moest. Een andere uitweg, ja behalve suïcide, zag ik op dat moment ook niet meer en dat wilde ik niemand, inclusief mezelf, niet aandoen. Dus gaf ik het een kans. Niet dat het echt hielp maar ik werd er wel heel slaperig van. Dus kreeg ik wel veel meer rust waardoor mijn lichaam de batterij weer enigzins op kon laden. Dat is nu zo’n zes jaar geleden, dus ik heb een kleine vijf jaar pillen geslikt, maar het vuur binnenin bleef branden. Ik kon me nooit helemaal neerleggen bij het feit dat ik iemand zou blijven die alleen met pillen nog enigzins kon functioneren. Dat was toch ergens niet menswaardig genoeg naar mijn standaard. Hoe dan ook, na het boek van Marnix Pauwels (‘VRIJ’) wist ik het zeker: ik voel me super en ik wil hoe dan ook van die pillen af. Wat de consequenties ook zouden zijn, als ik weer in heftige depressies zou vervallen dan was dat maar zo maar die pillen moesten weg, ik zou het op eigen kracht doen of niet: de dood of de gladiolen. Dus stopte ik, zonder medeweten van mijn vrouw om haar niet ongerust te maken. Ik zou het later op een gepast moment wel vertellen. Ik volgde mijn gevoel en of dat nou kwam omdat ik weer manisch was of gewoon omdat ik dacht: dit is HET, zo wil ik me altijd voelen, zo goed van binnen zo krachtig! Ik heb het ei van Columbus zojuist ontdekt dus NIETS kan mij meer raken, IK kan ALLES voortaan AAN, ik vertrouw op de mezelf en kan altijd uit mijn eigen kracht putten wanneer ik dat maar wil.

De valkuil Bipolaire Stoornis

Het ging een hele tijd goed en iedereen moest het weten. Wat een fantastisch jaar heb ik gehad in 2016. Maar u voelt hem al komen, er kwam een dip tegen het einde van dat jaar. F*ck hoe is het mogelijk, waar is de positiviteit gebleven, de kracht, de overtuiging, ik was het weer (even) kwijt. Ik had tijdens mijn up-periode heel wat beslissingen genomen voor de toekomst. We hebben ons huis verkocht en ergens anders een appartement gekocht voor een nieuwe start. Ik was er wel klaar mee met mijn oude dorp, met mijn familie, de voetbalclub, vrienden. Ik wilde er weg. Ik had een nieuwe omgeving nodig om weer opnieuw te kunnen beginnen en daar sta ik nu nadat ik bijna 3 maanden weg ben nog steeds achter. Morgen krijgen we de sleutel van ons gekochte appartement, en al brengt ook dat weer enige spanning met zich mee, ik/we hebben er zin in. Mijn vrouw kan dan voortaan met de fiets naar het werk ipv met de auto en ik red me wel. Ik ga geen gekke dingen meer doen, een beetje vrijwilligerswerk oppakken en voor de rest, rust en regelmaat. Ik heb het wel verdiend, veel slaap heb ik niet nodig en wandelen met de hond, 1, 2, 3 uur of meer vind ik heerlijk en voor de rest doe ik het huishouden en dat vind ik prima. Volgende week zeggen we ons tijdelijke vakantiehuisje vaarwel en begint een nieuwe fase.

Het gevaar, de valkuil van een bipolaire stoornis is dat je te snel jezelf voor de “gek” kunt houden en al zit er een kern van waarheid in datgene wat je “voelt” het is toch een beetje of soms heel erg gekleurd. Het kan soms alleen maar wit of zwart zijn cq lijken terwijl het leven veel meer kleuren heeft natuurlijk. Maar gelukkig ben ik nu op een punt gekomen dat ik wel inzie dat ik rekening moet houden met mezelf en mijn “stoornis”, ik doe het rustig aan, ik accepteer dat ik dat nou eenmaal heb. Ik heb de kans dat ik anders te snel uit de bocht vlieg, ook bij lagere snelheid maar hoe meer ik de rust vind in mezelf hoe meer het uit de bocht vliegen beperkt wordt. De laatste tijd tot een enkele of halve dag dat ik weer eens in een dip zit, ik laat het en zeg liefdevol tegen mezelf: het is oké, het mag, JIJ BENT OKÉ, ook met een Bipolaire Stoornis.

Het ga jullie goed in de tussentijd, ik ben er klaar mee en ik #endthedrama, wie volgt? 🙂

One Comment

  1. Wat fijn dat je die rust gevonden hebt, en jezelf kunt nemen zoals je bent! Vooral de kleinere wisselingen herken ik (nog steeds) sterk, ik noem ze mijn hoogmoed-voor-de-val momenten. Gelukkig herken ik je weg naar acceptatie ook, ik ben nog niet zo ver – jouw verhaal geeft me moed om dat door te zetten 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.