Ik wil je vinden achter je muur

Ik ben in staat om eindeloos te vergeven. Te kijken, te bevragen, te zien, te voelen. Ik wil je zien dwars door je woorden heen, voelen tot op de onderlaag. Wat gaat er in je om? Hoe kan ik van je houden? Is er een manier om met je te kunnen zijn?

Je masker is hard. Je grappen zijn grof, nietsontziend. Je snauwt in het rond, gaat discussies fel aan. Je bent iemand die ik niet zou moeten mogen, misschien. Maar ik zie kwetsbaarheid in je ogen en soms ben je zo lief voor me. Dan wordt je stem zachter, je woorden langzamer, je intonatie subtieler. Ik denk dan dat ik jou zie.

Maar als de vensters weer gesloten zijn, ben je ook tegen mij onaardig. Dan heb ik vrienden die me vertellen dat ik het niet zou moeten pikken. Je woorden, je daden. Het zouden redenen mogen zijn om ons contact te stoppen. Of om voor mezelf op te staan, ruzie te maken, grenzen te stellen.

Mijn grenzen worden fluïde voor jou, omdat jij twee kanten lijkt te hebben. Die ene mag dichtbij me, dichterbij dan wie dan ook. Die kant vertrouw ik grenzeloos. Ik wil hem dichtbij. Maar die andere kant sluipt in gebieden waar ik die niet zou moeten toelaten.

Ik laat je toe, tot je de luiken definitief te lijkt hebben dichtgegooid naar je kwetsbaarheid. Je lijkt zo koud en gesloten. Je pakt me vast in wie ik ben en knijpt tot gruzelementen. Ik zie mezelf verbrokkelen. Ik liet je binnen en ik dacht dat je hield van wie je zag. Maar je vermorzelde het ook weer.

Dan wordt het tijd om te gaan. Ik voel woede opborrelen. De persoon die mij zou moeten beschermen staat eindelijk in me op. Ik snap ineens wat mijn vrienden zeggen; ik moet kappen met jou. Ik zie het in. Ik voel me zo ontzettend boos. Ik liet je dichtbij, ondanks mijn gebrek aan vertrouwen en je raakte me toch. Precies in de kern van wie ik ben.

En toch verdwijnt mijn woede iedere keer weer als sneeuw voor de zon. Je zegt iets liefs, je maakt een grap, je gunt me een lieve blik. Ik zie je weer, door een kier en ik smelt even snel als mijn woede. Ik smelt voor jou. Altijd opnieuw. Ik hou van wie ik zie achter de opgetrokken muren en zal er telkens weer tegen op proberen te rennen, te klimmen, te beuken.

Tot ik ooit te beurs ben, te bezeerd, te beschaafd? Maak ik mijzelf kapot door jou te willen vinden? Kan ik jou willen zien zonder zelf te verdwijnen?

One Comment

  1. Precies omschreven zoals het is. De tornado van vragen die er door je heen gaan, die je laten twijfelen, die je gek maken… door de ambivalentie van iemand anders.

    Het ligt niet aan jou. Jij doet niets verkeerd. Jij doet het goed. Jij bént goed. <3

    Liefs!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.