Vijf Laura’s

Denk jij wel eens aan zelfmoord en wil je daar graag met iemand over praten? Neem dan contact op met 113.

Afgelopen week hebben Peut en ik kennisgemaakt met vijf verschillende Laura’s. Bange Laura, je-mag-alles-met-me-doen Laura, Laura die zichzelf helemaal afmaakt, Laura met wie altijd alles goed is en heel eventjes met de verdrietige, eenzame Laura. Allemaal Laura. Allemaal ik. Vier daarvan zijn er heel veel, twee ervan zijn voor iedereen te zien. Eentje is zelfs voor mij nog een raadsel.

Het blijft raar, Peut heeft vijf stoelen in een kringetje gezet en iedere stoel gaf een andere kant van mij. Het is een techniek die komt uit de schematherapie en wordt gebruikt om de zogeheten modi uit elkaar te kunnen trekken en beter te begrijpen. Ik heb dit al eerder eens gedaan, maar dan waren het maar drie stoelen, waarvan een een gezonde volwassene móest zijn en na vijftien minuutjes was de oefening wel over. Nu had ik vijf stoelen, geen andere mensen om me heen, behalve Peut, en we hadden letterlijk alle tijd van de wereld, of in ieder geval alle tijd binnen de afspraak. Heerlijk, zo veel vrijheid, maar wat is het tegelijkertijd ook vreselijk confronterend.

Ik doe vrolijk

Ik ken ze eigenlijk allemaal al wel, sommigen komen ook in combinaties voor. Zo wil die – je-mag-alles-met-me-doen Laura (in schematherapietermen de willoos inschikkelijke) nog wel eens samenwerken met de-alles-is-altijd-goed Laura (onthechte beschermer). Dat is een combinatie die me nog wel eens in de problemen heeft gebracht.

Ik zie er namelijk ongelooflijk vrolijk uit, maar tegelijk zeg ik op alles wat de ander oppert, meteen ja. Geen eigen mening meer. Dat zijn de tijden dat ik om 5 uur ‘s morgens de kroeg uitrol, dat ik ineens tegen een bar sta met iemand anders’ tong in mijn mond erbij of dat een vriend het nodig vindt om me en klap te verkopen omdat ik ergens naar kijk wat hij niet goed vond.

Het is dat ik al mijn hele leven iedere vorm van seksuele relatie mijd als de pest en ik denk dat ik me daarmee een hoop narigheid heb bespaard. Het is namelijk een prima recept om mishandeld en misbruikt te worden. Het laatste restje verdediging wat ik nog heb, is weggaan als iemand te dichtbij komt. Het is hoe dan ook een overlevingsstrategie geweest die ik als kind keihard nodig heb gehad.

Bang, banger, bangst

Dan zijn er ook nog die Angstige en die Strenge. De Angstige is precies dat wat het zegt: ik ben bang voor alles wat mens is. Vreselijk. Wil het liefste onder een deken wegkruipen en wachten tot alles weer voorbij is. Ik wil dat deze weggaat en dat ik weer terug kan naar de onthechte beschermer, dan voel ik tenminste niets. Heerlijk.

Maar eigenlijk staat de Angstige het dichtste bij het oude verdriet wat ik niet wil voelen. Wat te overweldigend is. Waarin ik niet kan communiceren, geen controle heb, niet te bereiken ben, maar ondertussen ook zonder tranen is. De angstige heeft, op het moment dat ik de deur uit stap, meestal plaatsgemaakt voor de onthechte beschermer of de willoos inschikkelijke. Ben ik minder kwetsbaar.

Waste of space

De laatste en – voor mij – de meest nare, is de Strenge. Dat is dat kleine stemmetje in je achterhoofd die af en toe zegt dat je iets stoms hebt gedaan. Dat strenge stemmetje heeft me een batterij aan regels opgelegd waar ik naar moet leven. Ik mag niemand tot last zijn. Ik mag geen hulp vragen. Ik ben dik. Ik ben de moeite niet waard. Ik mag niet aangeven wat ik wil. Ik ben niets. Ik mag niets. Niemand vindt me aardig. Je bent een waste of space. Eigenlijk kun je er maar beter een einde aan maken.

Zeker als dan ook die Angstige in de buurt is, dan kan ik me zo rot voelen, dat ik vrij serieus aan suïcide kan denken. Overigens doe ik niets, omdat ik niemand tot last mag zijn van de Strenge en suïcide heeft altijd als gevolg dat iemand je dood gaat vinden en daarmee traumatisch kan zijn voor de ander. Dus dat is niet aan de orde.

Komt vast wel goed

In therapie werk ik dus keihard om al deze Laura’s in juiste proportie te krijgen. Strenge Laura minder, zodat die willoos inschikkelijke en onthechte beschermer minder nodig zijn. Angstige mag nog wel even bestaan,  tussendoor is het ook nog zoeken naar een gezonde volwassene. Geloof me, het is een hoop werk.

Ooit op een dag zijn al deze Laura’s wat minder overheersend. Dan kan de echte Laura, die diep van binnen ook nog ergens is, wat meer ruimte krijgen. Dan kan dat verdriet meer ruimte krijgen, zodat er daarna ook ruimte is voor andere dingen. Tot die tijd klooi ik nog even wat aan.

4 Comments

  1. Ik ben wel heel benieuwd naar de echte Laura! Alle anderen komen me in ieder geval akelig bekend voor. Alleen dragen ze een andere naam en hebben nog wat gezelschap (er valt heel wat te flippen ) Lijkt me een hele inzichtelijke oefening, maar ontzettend pittig. Heel veel succes en bedankt dat je het ons wilt delen.

  2. Lieke

    Wat mooi beschreven en wat herkenbaar. Ik zit midden in emdr sessies, maar doen ook schematherapie ernaast. We zitten net op zo’n moment dat we de emdr nog de kans willen geven, maar eigenlijk zie ik in dat mijn modi’s de emdr in de wegstaan. Goed om te lezen dat deze oefening zoveel inzicht geeft over je modi’s, misschien dat ik dit ga opperen bij mijn therapeut.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.