eenzaam meisje

Vier muren

De vier muren van mijn huis. Mijn veilige cocon. Op de bank onder mijn dekentje. Een fijn geurtje aan en de konijnen die rondhuppelen. Een kop thee in mijn handen die mij en mijn hart verwarmt.

De vier muren van mijn huis. Ze komen op me af. Trillend en hyperventilerend kijk ik een film om mezelf af te leiden, ik verlang naar armen om mij heen.

De vier muren van mijn huis. Ik mag er niet uit. Zo alleen zit ik hier. Maar buiten is verboden terrein. Een ander met zachte armen om te troosten onbereikbaar ver weg. Morgen, morgenvroeg om 04.30 mag de deur weer open.

De vier muren van mijn huis. Soms lijkt dat even doorbroken. Een fijn telefoongesprek. Iemand die tegen me praat, iemand die bijna binnen handbereik lijkt te zijn.

De vier muren van mijn huis deelde ik dit weekend. Mijn nichtje vol levenslust was samen met mij. Samen aten we, samen dronken we. Samen lazen we uit de bijbel en vouwden we onze handen. Samen hadden we plezier, samen deden we spelletjes. Is dit.. is dit geluk?

De vier muren van mijn huis. Het is alsof ze de leegte benadrukken. Een oorverdovende leegte in mijn hart en in mijn huis. Ik verlang naar een ander, maar alleen zit ik hier. Kijkend naar een film om de leegte te verdrijven. De leegte die alleen maar harder klinken gaat.

De vier muren van mijn huis. Wanneer was het die veilige cocon? Waar is die gebleven? Wat kan de leegte in mijn hart verdrijven? Stil zit ik op de bank. Een deken om mijn heen en tranen in mijn ogen. Ik mis de armen om mij heen en voel de leegte in mijn hart.

De vier muren van mijn huis. Gelukkig kan ik soms even ontsnappen. Naar mensen toe of naar mijn werk. Deze momenten waarin de leegte soms even vervaagt houden me overeind. 

De vier muren van mijn huis. Hebben mensen enig idee, hoe angstig de boodschap kan voelen: blijf zoveel mogelijk thuis? Ik zeg niet dat wat de overheid doet verkeerd is. Maar ik vraag wel: zien jullie mij? Beseffen jullie de impact van die vier muren van mijn huis?