Vet relaxt

De afgelopen drie maanden verbleef ik in een kliniek voor eetstoornissen. Hier is het leven precies omgedraaid als in de grote boze buitenwereld. Wij moeten snoepen, mogen niet bewegen en absoluut niet onze eigen kamer schoonmaken. Per week dien je een kilo aan te komen. Red je dat niet? Vette pech, eet maar 500 calorieën per dag meer, dan lukt het heus wel.

Maandagochtend is het vaste weegmoment. De hele kliniek is dan in de stress, gespannen ijsberen we in de rij voor de weegkamer. Want, ben je aangekomen voel je je dik. Ben je niet aangekomen, moet je meer eten. Beide kut natuurlijk. Meer eten gaat in overleg met de diëtiste, waarbij je de 500 calorieën met gezonde producten probeert te bereiken. Maar als je een paar keer achter elkaar moet ”ophogen” haal je dat niet meer met rijstwafels en wortels, dus zullen toch echt de volle kwark, koekjes en noten op je menu moeten komen. Iets wat gepaard gaat met een hoop tranen en discussie.  Aan het einde van de periode in de kliniek moet je oefenen met ”enge” producten. Zo moet ik ieder weekend taart en pizza eten. Ik wilde dit bij de zorgverzekering declareren, maar zij wezen dit af: hufters.

Aankomen gaat moeilijk als je daarbij rondjes door het park blijft lopen. Wij mogen dus maar een half uur per dag bewegen. Hels voor onrustige anorexiameisjes met beweegdrang.  Verplicht moeten wij na het eten een uur Netflix kijken. Een straf!  Sporten mag ook niet, alleen 2 x in de week onder begeleiding een beetje rekken en trekken.

Als je BMI boven een bepaald punt is mag je langzamerhand wat meer bewegen en je eigen kamer stofzuigen. Dat is voor die tijd uit den boze: bij opname mag je niet eens de tafel dekken. Sommigen doen dit stiekem, als de begeleiding niet kijkt.

Veel meiden met een eetstoornis kunnen ook geen geld uitgeven. Onderdeel van de therapie is daarom ook kadootjes voor jezelf kopen en bijvoorbeeld elke week een massage nemen. Gewoon even lief zijn voor je lichaam.

Wij doen dus de hele dag niks anders dan eten, koetjes en kalfjes doornemen en netflixen.

Dus ben je even toe aan een gratis all-in relax vakantie in eigen land? Veins een eetstoornis!

9 Comments

  1. Pfff…dat dus, de engste plek op aarde…en daar moeten zijn om beter te worden. Ik heb het nog nooit gekund, gedurfd, terwijl het advies er wel steeds lag. Vorig jaar zelfs nog. En ik weet nog niet hoe ik uit mijn huidige crisis ga komen.
    Ik vind het zo ontzettend dapper van iedereen die wel de opname aangaat!

  2. Rondjes in het park kunnen wel gezellig zijn gelukkig. Ik ben blij juist in beweging te komen op zo’n moment – wat kunnen we ons toch verschillend verhouden tegenover de wereld en ons lichaam. Wat voor de een eigenlijk niet goed is, kan voor de ander een stap de goede richting in zijn. Mooi geschreven mireille!

  3. Klinkt als een strafkamp 🙁
    Ik heb ook anorexia. Het lijkt me vreselijk om de regie uit handen te geven.
    Anderzijds, ik ervaar hoe lastig het is om zelf het roer om te gooien en te blijven eten.
    Ik ben wel heel benieuwd, ben je de afgelopen drie maanden mentaal vooruitgegaan? Heb je in de kliniek dingen geleerd die je meeneemt voor de toekomst?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.