dsmmeisjes
jongen achter donkere muur

Verzwegen verleden

Ik heb tussen mijn tiende en achtiende jaar met een groot geheim rondgelopen. Een geheim dat mij vanbinnen opat en ervoor zorgde dat mijn eigenwaarde was gedaald tot een nulpunt. Het was iets waar ik mij voor schaamde, wat ik aan niemand kon en mocht vertellen. Er was mij verteld dat als ik ook maar één woord erover zou uitspreken, de gevolgen vele malen erger zouden zijn.

Vandaar dat mijn ouders geen idee hadden dat het gepest dat ik op de basisschool doorstond, wat erger was dan ik ze toentertijd had verteld. Zelfs toen ik halverwege het zevende schooljaar naar een andere school ging, voelde het niet veilig genoeg.

Het was bij mijn vijfde psycholoog dat ik uiteindelijk durfde te vertellen dat ik seksueel misbruikt was op de basisschool, door jongens die maar net wat ouder waren dan ik. Misbruik dat plaatsvond tijdens de lunchpauzes, op de zogenaamde ‘overblijf’. Het was pas toen dat mijn traumaverwerking van start ging. Veel te laat, na een hoop pijnlijke jaren van verstopt leed en schadelijke copingmechanismen.

En zelfs toen, acht jaar later, durfde ik het nog niet aan mijn ouders te vertellen. Dit gebeurde pas tijdens een systeemgesprek met mijn moeder, nu net een jaar geleden.

Zie, de band met mijn moeder was sinds de incidenten op de basisschool en de eetstoornis die daarop volgde, niet fantastisch. Het was alsof ik het haar verweet dat zij er vroeger niet voor mij was, ze niet door durfde te vragen en te druk was met haar eigen chronische stress. Dit uitte zich in onbegrip van haar kant, eenzaamheid aan mijn kant, boosheid aan haar kant en weer onbegrip van mijn kant. Het was een vicieuze cirkel.

Tot op de dag van vandaag vind ik het moeilijk om te oordelen over mijn vroegere gevoelens richting haar; of die wel terecht waren of niet. Ik was immers degene die zweeg.

Ik zweeg bijna tien jaar lang, tot het gesprek met een lieve, begripvolle vrouw die mij wilde helpen het zwijgen te doorbreken. Mijn moeder zat bij dit gesprek. Zij vroeg naar hoe het met mij ging op dat moment waarop ik, zoals meestal, niet een duidelijk antwoord wist te geven. In die periode had ik traumatherapie, waarin ik ook het misbruik probeerde te verwerken. Het kwam even heel dichtbij, die vraag op dat moment. Mijn moeder merkte dat op en voor het eerst in tien jaar, vroeg ze door. Of er meer was gebeurd dan zij wist, of ik misschien iets kwijt wilde. Of ik erover durfde te praten.

Onder aanmoediging van de lieve therapeut heb ik mijn verhaal durven doen aan mijn moeder. Haar reactie was meer dan ik gehoopt had. Ze troostte mij en samen hebben we gehuild over de jaren waarin zij onwetend was, terwijl ze me met liefde had willen steunen. Die ene knuffel betekende alles voor mij. Het was ineens alsof ze er altijd voor mij was geweest en altijd al deel uitmaakte van het geheim dat ik juist voor haar had verzwegen, uit angst voor haar reactie. Uiteindelijk zó onterecht. Er was niets meer dan opluchting en geborgenheid.

Ik wou dat ik nooit was begonnen met zwijgen, maar ergens had ik dit moment ook nooit willen missen.

7 reacties

  1. Hoi lieve Dianth ♡
    Via deze weg wil ik je nog een keer zeggen hoe dapper ik je vind. Deze blog is heel bemoedigend voor mensen die zwijgen om dezelfde reden. Fijn dat je erover schrijft. Liefs van mij.

  2. Diantha, wat ontzettend moedig en sterk van je dat je jezelf toch openstelt ondanks je er enorm tegenop zag. Voorbeeld en inspiratie voor vele anderen die in stilte rondlopen met nare ervaringen zoals deze.

  3. Lieve Diantha, wat een mooie en moedige blog. Wat knap dat je dit hebt durven te delen met je moeder, maar wat heftig dat je dit hebt moeten meemaken. Fijn dat je moeder zo lief en begripvol heeft gereageerd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.