trust

Vertrouwen op mezelf

Psychische klachten voelen voor mij als een lawine: als iets groots waar je niet aan kan ontsnappen. Vervolgens lig je onder de stapel en het enige wat je kan doen is zoeken naar de uitgang. Omdat je daar ligt weet je niet welke kant je op moet gaan en hoelang het duurt tot je bij de uitgang bent. Wat je wel weet is dat je niet zo verder wilt. Je gaat op zoek naar middelen die je helpen om eronder vandaan te komen. Een zaklantaarn of een aansteker. En in therapietermen: een passende therapie, iemand die je snapt. Iemand die al vaker personen heeft geholpen. Een persoon die je kan zeggen: kijk die kant op, daar is het licht.

Op het moment dat het voelt alsof je niet verder kan vallen, voelt het voor mij ook alsof het niet beter kan worden. Dat dit het is en dat dit zo blijft. Het is hoopvol om te merken dat dat niet zo is. Er zijn lichtpuntjes: momenten waarop het leven een stuk lichter voelt. Momenten waarop je bepaalde dingen opeens wel kan. Nieuwe positieve ervaringen geven hoop.

Wat lastig is, is dat het geen rechte lijn is. Als ik gisteren en vandaag relatief rustige dagen had, waarin de angst beperkt was, betekent dat helaas niet dat ik me morgen ook zo voel. Vertrouwen houden in de groei die er is, blijft lastig. En daarvoor is het prettig om mensen om je heen te hebben die je blijven vertellen dat het de goede kant op gaat. Ook al voelt dat misschien niet zo.

Toen ik begon met therapie dacht ik dat ik te horen zou krijgen dat ‘alles’ door mij kwam. Dat het mijn schuld was dat ik in deze situatie zat. Wat ik langzamerhand ga begrijpen is dat het niet mijn schuld is dat mijn moeder is zoals ze is. Ik ben opgegroeid met haar en heb me aangepast om te kunnen overleven. Nu mag ik gaan leren vertrouwen op mezelf en op wat ik kan.

Er zijn een hele hoop dingen die ik wel kan, niet alles aan mij is slecht of verkeerd. Misschien is er wel niets slecht of verkeerd en heb ik, net als ieder ander, goede en minder goede eigenschappen. Ik leer dat er niemand zo onaardig voor mij is als ik zelf.

Herstel gaat niet in een dag, een week of een maand. Herstel gaat in stapjes, met tranen, boosheid en hoop. Ik leer om vertrouwen te gaan krijgen in het proces en in mezelf.

Ook een blog insturen? Kijk op dsmmeisjes.nl/meeschrijven