mensen met handen vast

Vertrouwen na trauma

Hoe kunnen we na trauma weer leren vertrouwen op de mensen om ons heen? Hoe kunnen we na trauma weer leren loslaten als gedachten ons achtervolgen? Hoe kunnen we na trauma weer vliegen als je zeker lijkt te weten dat je valt?

Is vertrouwen verbonden met zekerheid? Ik zoek de definitie van vertrouwen in de dikke van Dale: Met zekerheid hopen. Wederom geen antwoord op mijn vraag. Mogelijkerwijs heeft vertrouwen te maken met de liefde. Je hart aan een ander toevertrouwen in de hoop dat de ander het geen pijn zal toebrengen. Het cliché zegt dat vertrouwen de basis is voor iedere relatie. Een ieder zal hier met instemmend geknik voor pleiten. Maar welke betekenis geven wij hieraan? En wanneer kunnen we overtuigd en stellig zeggen dat we vertrouwen hebben? Niet enkel in je partner maar ook in het leven en in jezelf?

Trouw zijn aan je partner impliceert seksuele exclusiviteit. Maar daarnaast ook emotionele trouw. Om in beide gevallen geen intimiteit te delen met iemand buiten je relatie. En hoe bewegen wij onszelf in deze relatie tot een ander? Zijn de verwachtingen en verlangens in verhouding tot de realiteit? In verhouding tot wat we mogen vragen? Of zijn ze gevormd door angsten uit het verleden? Zijn de keuzes die we maken in de liefde gebaseerd op het veiligstellen van ons hart of op het openstellen van ons hart? En als we de liefdesverbintenis aangaan, hoe zullen de beslissingen dan voortvloeien uit bewijzen uit het heden, het nu? Want trauma’s uit het verleden zullen altijd invloed hebben op de denkpatronen die we ons eigen hebben gemaakt. Deze vormen tegelijkertijd een verwachting voor het leven, een verwachting in een relatie en een verwachting van jezelf. 

“Als zijn lichaam zich over het mijne buigt, is liefde niet de enige emotie die wordt aangewakkerd. Een alarmknop in mijn hersenen geeft een seintje. Herinneringen worden getriggerd en vertrouwen verdwijnt als sneeuw voor de zon. Ik spreek mijzelf toe. Ik ben hier”. 

Trouw blijven aan jezelf. Nog zo’n cliché. Maar hoe blijven we trouw aan onszelf als we ook deze liefdesrelatie hebben verbroken in strijd met momenten van verdriet, angst of depressie? Waren we onszelf trouw toen we het lichaam dat we lief moeten hebben, pijn toebrachten? En zijn we onszelf trouw als we keuzes maken die gebaseerd zijn op veiligheid? De demonen zullen allen ja schreeuwen. Maar geluk? Zou geluk niet pleiten voor een kans op echte liefde? Een hoop vragen en misschien als we goed luisteren, zullen antwoorden in ons, zacht en fluisterend van zich laten horen. Maar het opgebouwde beschermingsmechanisme zal schreeuwen. Misbruik, scheiding, verlies, bedrog of mishandeling. Allemaal herinneringen die bevestiging geven voor hetgeen wat je als onmogelijk beschouwd: vertrouwen. 

Misschien schuilt er in hoop nog toekomstperspectief. Hoop op vertrouwen. Maar is dat voldoende? Hopen dat we ooit weer zullen vertrouwen. In de relatie met een ander, onszelf en het leven. Iemand gaf me ooit ‘tijd’ als oplossing, of ‘verlossing’ zou je kunnen zeggen. Wie zal het weten? De ervaringen uit het verleden zullen blijven voelen als een garantie voor de toekomst. Een relatie zal ik mede ervaren als een mijnenveld vol met momenten van verleiding tot ontrouw. Of een kans op misbruik. Naar het leven zal ik achterdochtig blijven, hoezeer ik mijn eigen krachten ook laat stralen. Het leven gooit op een zeker moment weer met bakstenen, welke we vol motivatie proberen te ontwijken, of in het ergste geval, niet. En ik blijf alert op mijn eigen ontrouw. Daar waar ik neig te handelen uit angst, mijn lichaam schade wil doen of waar ik kies voor isolement.

Maar er lijkt een deur op een kier te staan. Een kleine uitgang naar een andere weg. Want kiezen voor liefde zal deze schijnbare zekerheden aanvallen. En dit is in mijn beleving ook de enige plek waar ontrouw kan worden overwonnen. In liefde. Daarom geef ik mijn hoop aan de liefde. En ik hoop dat een ieder die met trauma te maken heeft gehad daar troost uit kan halen. Laten we een leven vol bakstenen opvangen met warme handen. Relaties opbouwen met tijd. En onszelf liefhebben. Want één zekerheid kunnen we in vertrouwen al toe-eigenen. We vechten met kracht!

Lees ook:

  • liefde

    Je begrijpt niet wat ik voel, wat ik bedoel. Ik heb geen idee hoe ik bij jou kan komen. Hoe ik in jouw land kan komen. Hoe ik vol dromen en zonder angsten kan leven.…

  • overhandiging huissleutels

    De afgelopen weken is mijn leven drastisch veranderd. Ik moet toegeven dat ik slecht tegen grote veranderingen kan, al zou ik graag een persoon willen zijn die flexibel is en er goed mee om kan…

  • meisje op bankje

    Daar zit ik dan. Met mijn ogen gesloten op een bankje. Ik ruik de frisse lucht, maar toch komt hij niet binnen. Er flitsen allerlei beelden door mijn hoofd. Beelden en woorden. Hele kleine woorden…

1 reactie

  1. Je blog raakt me. Het zijn precies de thema’s waar ik op een moment ook mee bezig ben. Ik durf nog niet zo op de verandering te hopen maar ik weet en voel soms dat wat jij schrijft waarheid is. Kiezen voor liefde!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.