Vertrouwen in mijn therapeut

Vertrouwen. Zo’n abstract begrip, maar dat zo vaak terugkeert. Zoveel draait om vertrouwen. Vertrouwen in jezelf. Vertrouwen in een ander. Vertrouwen dit, vertrouwen dat. Ook in therapie draait veel om vertrouwen. Waarom zou je anders dingen delen als je ervan overtuigd bent dat je daarmee een ander wegjaagt? Dat je dan sowieso te ingewikkeld wordt gevonden en weer ergens anders naartoe moet?

Ik dacht altijd dat het vertrouwen in mijn psycholoog wel goed zat. Ik dacht wel eens ‘als ik dit zeg, ben ik te ingewikkeld en moet ik weg’, maar toch had ik wel het idee dat ik haar vertrouwde. Maar na de afgelopen sessie wist ik het opeens. Ik reed in de auto naar huis en er speelde een gedachte op. Heel zachtjes, maar eigenlijk in de 15 minuten durende rit werd het steeds sterker. ‘Ik vertrouw haar nu écht.’

Huh? Dacht ik dat echt?! Waar zijn mijn kritische gedachten bij vertrouwen? Maar ik wist het zeker, ik vertrouwde haar eindelijk echt. Het heeft maar liefst een jaar geduurd om op dit punt te komen. Een jaar waarin ik dacht dat ik haar vertrouwde, maar dit eigenlijk niet helemaal deed.

Hoe ik hierachter kwam? Daarvoor zou je eerst een paar dingen over mij moeten weten. ‘Weet ik niet’ is mijn favoriete therapiezin. Hiermee houd ik iemand op afstand. Het geeft weinig informatie en is voor mijn bescherming werkend. Dat ge-weet-ik-niet brengt me vrij weinig, net zoals als het zeggen dat het altijd goed gaat. Maar de angst om te delen, iemand toe te laten en de kans creëren dat iemand weer wegrent, was te groot.

Loslaten van mijn favoriete zin en ‘dat het altijd goed gaat’ gaat met vallen en opstaan. Toch moet ik hierin zelf veranderen en ben ik nu aan het ervaren hoe fijn het eigenlijk is als je vertelt dat het helemaal niet zo goed ging afgelopen week. Ik deel hierdoor ook over mijn sombere stemming, terwijl ik er eerst 100% van overtuigd was dat ik daarmee iemand heel hard weg zou jagen. Eigenlijk gebeurde het tegendeel. Ik voelde me gewoon een persoon toen ik erover deelde. Ook al durfde ik mijn zin toch niet af te maken en was het allang tijd.

Toch werd er de tijd voor genomen en werd mijn angst ontkracht. Het was gewoon een normaal gesprek, een gesprek zoals je wel eens voert met een ander tijdens je werk. Geen ongemakkelijke bedoening, geen opmerkingen dat dit niet normaal is. Gewoon eerlijk en oprecht, eerlijk van mijn kant en oprecht vanuit haar.

Begrip is niet écht het juiste woord, maar ik voelde me wel begrepen, niet alleen en zeker niet alsof ze nu heel hard gaat rennen. Als zij niet wegrent voor het stukje wat mij het meeste angst geeft, nog veel meer angst dan angst om het delen, dan weet ik het zeker dat ik haar nú echt helemaal kan vertrouwen.

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!