troostend meisje

Vertellen over mijn trauma’s

Het is donker, stil en daar loop ik. Mijn ene been voor het andere en mijn hoofd kijkend naar de grond. Muziek die ik in mijn oren klinkt. Het is chaos in mijn hoofd, mijn lijf is rusteloos, ze hebben het gezegd, maar ik ben Oost-Indisch doof. Precies de tekst die op dat moment bij mij past. Het voelt alsof de wereld onder mij vandaan zakt. Mijn benen beginnen pijn te doen en mijn handen trillen. Wat heb ik vanavond gedaan?

‘Vanavond heb ik over mijn trauma’s verteld aan haar!’ gaat er door mijn hoofd. Er loopt een traan over mijn wang. Van angst, maar ook opluchting. De angst neemt de overhand en er komen steeds meer tranen. Ze reageerde heel lief toen ik over mijn trauma’s vertelde. Ze vertelde ook haar eigen verhaal. Maar… ‘wat als ik nu dat meisje bent met een koffer in plaats van een rugzak? Wat nou als ze afhaakt en de vriendschap verbreekt? Dan heb ik gefaald.’ Met die gedachtes loop ik door. Mijn ogen zijn weer wat droog, maar de angst zit er. 

Ik kom bij het station. Er zijn weinig mensen, want het is al laat. Ik loop door naar de bussen toe en ga de bus in. Het is gelukkig rustig in de bus. Als ik zit app ik haar: ‘Ik zit in de bus, dus je kunt gaan slapen. Ik ben zo veilig thuis.’ Ze reageert een paar minuten later: ‘Nee lieve schat! Ik wacht totdat je thuis bent!’ Mijn gedachtes schieten weer alle kanten op, maar stiekem zit er een positieve gedachte: ‘Hey! Ze noemt me nog lieve schat en wacht op mij met slapen tot ik thuis ben!’ Met die gedachte zit ik in de bus. Ik app een vriendin dat ik mij zorgen maak, want dit moet ik leren van mijn psycholoog. De vriendin reageert heel lief, steunt mij even en zegt dat ik mij niet ongerust moeten maken. 

Nee! Ik moet mij ook geen zorgen maken. Ze verlaat mij niet zomaar en doet ze dat wel dan is het haar keuze en kan ik er niks aan doen. Voor nu vind ik het fijn. Fijn dat ik mijn verhaal kwijt kon bij haar. En zij bij mij.