Vertellen is eng

Mijn vingers omklemmen de stalen stang van een klimrek. Het lijkt zo hoog. Ik durft niet meer. Het zweet breekt me uit en mijn vingers glijden langzaam los. De navel bloot, de tenen naar beneden. Het kost heel veel kracht om mij vast te houden, mijn hele lichaam, mijn hele trots, al die zwaarte. Vallen is geen optie. Er is lava onder me. Of nog erger: een keiharde grond. Maar vallen wil ik niet. In mijn slapen voel ik mijn hart kloppen, mijn hoofd wordt heet. Dus knijp ik mijn ogen dicht en hou ik me heel stevig vast: “niet vallen niet vallen niet vallen”.

Mijn therapeut zegt mij voorzichtig dat hij mij niet veroordelen zal. Dat hij niet boos zal worden. Dat het hier veilig is. Ik ben nog geen vijf minuten binnen en staar alweer naar de grond waar ik in gedachten probeer alle strepen op de vloer op een rij te denken. Dat kan natuurlijk niet, maar dat doe ik hier nou eenmaal wanneer ik wil dat het makkelijker is. Ik trek mijn mouwen over mijn handen en frunnik wat. Ik heb net gezegd dat er meerdere dingen zijn die ik delen wil maar kan niet kiezen welke.

Wanneer hij aangeeft dat hij het graag hoort maar niet voor mij gaat beslissen wat, wordt het heel lastig: ik moet zelf kiezen wat te vertellen. Ondertussen razen de angstbeelden door mijn hoofd. Die wil ik al helemaal niet vertellen, niet meteen, ik heb inleidende afleidende woorden nodig. Waarom begin ik niet gewoon? Waarom zet ik dit niet opzij en begin ik niet gewoon met vertellen? Waarom wil ik mij zo graag vastklampen aan verstarring?

Het duurt echt lang, dit gesprek. Terwijl ik nog niets vertel. Ik ben lang stil en heb het heel moeilijk. Want ik begrijp hem. Ik zie hoe lastig het voor hem is om de ‘juiste’ woorden te gebruiken, de ‘juiste’ intonatie. Want hij weet dat wanneer hij een milliseconde mij het idee geeft dat het niet veilig is, dat alles zich nog verder sluiten zal. Ook dat zie ik, begrijp ik. Maar loslaten, gewoon vertellen, ho maar. Waarom weet ik niet. We hebben dit gesprek al vier jaar om de zoveel keer. Wekelijks duurt het tien minuten. En soms, zoals vandaag, neemt het bijna de hele vijfenveertig minuten in.

Uiteindelijk, wanneer het toch echt bijna tijd is, flap ik het eruit. Niet dat wat ik wilde vertellen, maar wel het meest schaamtevolle beeld dat zich aan mij op bleef dringen. Hij reageert begripvol, steunend als altijd. Even kunnen we datgene aanraken wat zo’n pijn doet en verwarrend is. Maar dan is het toch echt tijd. Ik sta op en we schudden elkaar de hand. Ik zou voor altijd willen kunnen blijven, vertellen mijn ogen. Hij knikt me begripvol gedag. “Dankjewel” zeg ik.

Oja, het klimrek: Ik hoop dat ik mij de volgende keer sneller durf te laten vallen. Zodat er iemand bij is om te vragen of ik mij heb bezeerd.

Lees ook:

  • Leren vertrouwen

    Afgelopen week had ik een gesprek met mijn psychologe. We hadden het erover waarom het nog zo enorm moeilijk is om mij veilig te voelen bij mensen die lief voor mij zijn. Het is vaak alsof er een soort radar…

Meer informatie over borderline

E-book over borderline:

borderline mini header

In deze dsmmini komen mensen met borderline, naasten en hulpverleners aan het woord. Hoe zien en ervaren zij borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je leest het in de ervaringsverhalen, interviews, artikelen, quotes en Q&A’s.
Voor iedereen die, op wat voor manier dan ook, te maken heeft met borderline en op zoek is naar herkenning of nieuwe inzichten.

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer