Vertellen is eng

Mijn vingers omklemmen de stalen stang van een klimrek. Het lijkt zo hoog. Ik durft niet meer. Het zweet breekt me uit en mijn vingers glijden langzaam los. De navel bloot, de tenen naar beneden. Het kost heel veel kracht om mij vast te houden, mijn hele lichaam, mijn hele trots, al die zwaarte. Vallen is geen optie. Er is lava onder me. Of nog erger: een keiharde grond. Maar vallen wil ik niet. In mijn slapen voel ik mijn hart kloppen, mijn hoofd wordt heet. Dus knijp ik mijn ogen dicht en hou ik me heel stevig vast: “niet vallen niet vallen niet vallen”.

Mijn therapeut zegt mij voorzichtig dat hij mij niet veroordelen zal. Dat hij niet boos zal worden. Dat het hier veilig is. Ik ben nog geen vijf minuten binnen en staar alweer naar de grond waar ik in gedachten probeer alle strepen op de vloer op een rij te denken. Dat kan natuurlijk niet, maar dat doe ik hier nou eenmaal wanneer ik wil dat het makkelijker is. Ik trek mijn mouwen over mijn handen en frunnik wat. Ik heb net gezegd dat er meerdere dingen zijn die ik delen wil maar kan niet kiezen welke.

Wanneer hij aangeeft dat hij het graag hoort maar niet voor mij gaat beslissen wat, wordt het heel lastig: ik moet zelf kiezen wat te vertellen. Ondertussen razen de angstbeelden door mijn hoofd. Die wil ik al helemaal niet vertellen, niet meteen, ik heb inleidende afleidende woorden nodig. Waarom begin ik niet gewoon? Waarom zet ik dit niet opzij en begin ik niet gewoon met vertellen? Waarom wil ik mij zo graag vastklampen aan verstarring?

Het duurt echt lang, dit gesprek. Terwijl ik nog niets vertel. Ik ben lang stil en heb het heel moeilijk. Want ik begrijp hem. Ik zie hoe lastig het voor hem is om de ‘juiste’ woorden te gebruiken, de ‘juiste’ intonatie. Want hij weet dat wanneer hij een milliseconde mij het idee geeft dat het niet veilig is, dat alles zich nog verder sluiten zal. Ook dat zie ik, begrijp ik. Maar loslaten, gewoon vertellen, ho maar. Waarom weet ik niet. We hebben dit gesprek al vier jaar om de zoveel keer. Wekelijks duurt het tien minuten. En soms, zoals vandaag, neemt het bijna de hele vijfenveertig minuten in.

Uiteindelijk, wanneer het toch echt bijna tijd is, flap ik het eruit. Niet dat wat ik wilde vertellen, maar wel het meest schaamtevolle beeld dat zich aan mij op bleef dringen. Hij reageert begripvol, steunend als altijd. Even kunnen we datgene aanraken wat zo’n pijn doet en verwarrend is. Maar dan is het toch echt tijd. Ik sta op en we schudden elkaar de hand. Ik zou voor altijd willen kunnen blijven, vertellen mijn ogen. Hij knikt me begripvol gedag. “Dankjewel” zeg ik.

Oja, het klimrek: Ik hoop dat ik mij de volgende keer sneller durf te laten vallen. Zodat er iemand bij is om te vragen of ik mij heb bezeerd.

12 Comments

  1. Ja het is eng, Maar je hebt het toch gedaan!
    Ik heb zelf in het verleden heel vaak buiten gestaan met een gevoel van falen omdat ik het niet kon. Praten.
    En nu kan ik nog steeds alle ramen en deuren dicht gooien, luiken ervoor en deze dichttimmeren en even niet meer weten hoe ik deze open moet krijgen.
    Als de therapie vast loopt bij mij komt het omdat ik te weinig praat.
    Maar het lukt wel steeds een beetje meer. En eerder.

    Ik hoop voor jou dat het je stapje voor stapje lukt om je eerder uit dat klimrek te laten vallen. <3

    1. dankjewel, yes, luiken dicht- dat gebeurd mij ook. op het moment zelf heb ik het eigenlijk ook niet echt door. de angst voor afwijzing is zo groot dat alles eerst door duizenden bewuste en onbewuste filters gaat tijdens zo’n gesprek. Mijn therapeut zei het ook; soms zijn we er in de buurt en dan gaat het deksel er weer op en is het helemaal afgesloten. terwijl ik dan denk; ‘maar WAT sluit ik af dan? en HOE dan?’ want echt bewust is het ook niet. (gelukkig dus wel steeds bewuster) liefs!

      1. Ja de angst om afgewezen te worden..zo herkenbaar..
        Als het me lukt om over die angst heen te stappen en toch te praten kom ik tot de conclusie dat mn therapeute me niet afwijst of veroordeeld of wat dan ook.. Het is net alsof ik elke keer opnieuw overtuigd moet worden van het feit dat het veilig is.
        Het is goed dat je door leert hebben wat er gebeurd en er woorden aan kan geven. En ja Rome is ook niet op een dag gebouwd he..dus (open deur) dit proces kost ook tijd.

  2. Zo herkenbaar weer lieverd… Ik snap je zo goed; het is zo takkemoeilijk, ik zat gisteren ook nog ‘lekker’ te vermijden, maar gaf wel aan later dat ik dat zat te doen. Dat is dan weer een stapje.

    Maar je bent zo te lezen keihard bezig. En er hangt een vangnet onder het klimrek, vertrouw daar op. <3

    1. Fijn @lisa! het was zo vreemd om het hele ‘vermijden’ zo lucide mee te maken. ik begreep het, maar erbij komen was echt onmogelijk. terwijl ik toch steeds denk; ik hoef het alleen maar te zeggen. goed, gelukkig levert het ook dingen op. de sessie erna (nadat ik natuurlijk baalde van de ‘gemiste’ hulp) kon ik wel iets opener zijn. mijn eyeopenen was nu; ‘als je pijn hebt MAG je huilen, de pijn is echt en MAG ER ZIJN’. ik heb zolang gedacht ‘dat er iets mis met mij is’, en nu besef ik dat het erbij hoort en mag bestaan. moet je dan 33 voor worden om te snappen dat er niets ‘mis’ met je is als je pijn hebt…. anyway- we stappen verder toch?! day by day. xx

      1. Dat is een heel belangrijk inzicht ja! Wat goed en fijn dat je dat nu zo binnen kunt laten komen.
        Verdrietig mogen zijn is eng, aandacht opeisen terwijl je het hebt afgeleerd. Allemaal van die dingen die het uiten in het nu zo moeilijk maakt.

        En ik snap er nu op m’n 37e nog heel vaak geen reet van. Sterker nog, hoe ouder ik word, hoe meer ik me eigenlijk ga schamen dat ik nog zo’n heel klein bang meisje in me heb. Maar ja, paar jaar geleden deed ik er helemaal niks mee, dus het is nu maar zoals het is.

  3. Wat heb je dat prachtig geschreven! Ontzettend herkenbaar. Bij mij neemt de stilte vaak ook de hele sessie in beslag. En nét op het moment dat er IETS uit komt is de sessie voorbij. Hopelijk gaat het stapje voor stapje een beetje beter en gun je jezelf daar de tijd voor.

    Liefs,

    mij

  4. Wat heb je dit mooi geschreven,
    En wat is het herkenbaar!
    Gelukkig heb ik een pyschologe die ik mag mailen als ik iets had willen zeggen maar het simpelweg gewoon niet durfde in de sessie.
    En dan hebben we het er vaak de volgende keer over.

    Dat praten, en zeggen waar het echt omgaat is gewoon moeilijk en onwijs spannend omdat je je toch kwetsbaar opstelt dan, maar uit je kwetsbaar opstellen kunnen ook mooie dingen voortkomen dat leer ik de laatste tijd stapje voor stapje. 😉

    Ik wens je toe dat het jou gaat lukken om stapje voor stapje makkelijker te gaan praten, en zo dus ook meer uit het contact met je therapeut te kunnen halen.

    1. hoi! ja mailen mag ik gelukkig ook. Het ‘alleen voelen’ na een sessie kan er best inhakken bij mij, dan wil ik nog wel eens korte mailtjes sturen vanuit lichte paniek/ verwarring omdat ik mijzelf niet zo goed geruststellen kan. Ik kan mij daar best voor schamen en meestal wordt een openhartig mailtje gevolgd door een ‘sorry dat ik mailde, laat maar, het gaat al weer’. Het heeft, zeker in vergelijking tot mijn moeite te delen, iets obsessiefs, dat ik hem best vaak mail wanneer ik bang, boos of verdrietig ben. simpele dingen als troost of begrip kunnen zulke enorm ingewikkelde emoties oproepen.
      vreemd vind ik het wel, want dit mailgedrag is nogal tegenstrijdig met wat er in de sessies gebeurd…
      o, en ja, er staan altijd dingen tussen de regels geschreven die de sessie erna besproken worden.
      dank voor je lieve wijze woorden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.