Verstoorde hechting

Hechting. Een verstoorde hechting, om precies te zijn. Na de kennismaking met de MBT-groep gaat de tweede bijeenkomst direct over dit thema. Want de meeste persoonlijkheidsproblematiek ontstaat daar waar er een stoornis in de vroege hechting is.

Ik dacht altijd dat ik prima gehecht was. Ik had toch een goede band met mijn ouders? Ze waren dan wel gescheiden, en de band met mijn stief’vader’ was niet bepaald goed, maar die met mijn moeder wel. Toch?

Al in eerdere behandeling en coaching ontdekte ik dat dit niet helemaal klopte. Zonder op details in te gaan, heb ik ontdekt dat er wel degelijk een verstoorde hechting was. Alles heeft invloed op een jong kind. Zelfs op een baby. Sommige mensen hebben hier uiteindelijk niet heel veel last van. Ze groeien op tot sterke persoonlijkheden, zonder (grote) gevolgen voor hun persoonlijkheid.

Anderen, zoals ik, ervaren wel nogal wat problemen. In mijn geval een groot onvermogen om te geloven dat ik het waard ben om van te houden. En dát, ladies and gentlemen, vind ik knap lastig. Bij alles je afvragen wat erachter zit. Wat wil die persoon er voor terug? Menen ze wel echt wat ze zeggen? Nooit durven of kunnen geloven dat je goed genoeg bent, waardevol, wat dan ook.

Ik kan heus zeggen dat het wel zo is. Ik weet dat mensen me leuk vinden. Me waardevol vinden. Van me houden. Want dat is me verteld. Maar ik geloof er niks van. Ik voel constant de angst: wacht maar, als ik dit of dat… dan val ik door de mand en wil niemand me meer. Afgeschreven. Afgewezen. Alleen. Om dat te voorkomen, hou ik dus mooi de schijn op.

Op mijn werk zeg ik: ja, ik ben een waardevolle aanvulling voor het team! Ik ben net zo goed een deel van het team als ieder ander, zeker weten, we vullen elkaar aan, wat de een niet kan, kan de ander wel, super toch! Mijn gevoel zegt: maar als ik dit of dat… dan wil niemand me meer. Krijg ik mijn ontslag, wat moeten ze toch met mij?! Zien ze dan niet dat ik alles fake, eigenlijk helemaal niet zo veel kan?

In de kerk zeg ik: God houdt oneindig veel van jou! Moet je zien wat Hij deed uit zo veel liefde voor jou… Hij offerde Zijn zoon op, zodat jij voluit mag leven! Mijn gevoel zegt: Oh wat heerlijk, dat God zoveel van jullie houdt… Ik verlang daar zo naar, die oneindige liefde.. Maar dat kán niet voor mij zijn, mijn hoofd is zo verknipt, ík ben zo verknipt… Ik verdien dat niet…

Thuis, bij mijn gezin, zeg ik: Ik hou van jullie. Als mijn man zegt dat hij van me houdt, zeg ik ‘weet ik toch, ik ook heel veel van jou’. Als mijn kinderen zeggen dat ze van me houden, zeg ik ‘ik ook oneindig veel van jullie’. Als mijn pubers boos zijn en me triggeren op elk pijnlijk plekje, zeg ik dat ze nooit zo boos kunnen zijn dat ik niet meer van ze zou houden. Maar diep van binnen zegt mijn gevoel: jullie zijn beter af zonder mij. Ik belemmer jullie, jullie verdienen een speelsere, meer actieve moeder en vrouw.

Mijn hoofd weet heel veel dingen heus wel. Ik zou alleen zo graag mijn gevoel, mijn emotie ook op die lijn krijgen. Ik hoef echt geen makkelijk leven. Ik wil echt vechten, als dat nodig is. Want dingen waar je voor moet vechten, die waardeer je meer. Ik ben alleen zo moe. Ik heb me nog nooit gerealiseerd hoe heftig hechtingsproblematiek kan zijn, hoe diep ingrijpend in iemands gevoelsleven. Hoe zwaar het gevecht in iemands hoofd en hart. Maar ook hoe waardevol de strijd is. Want juist met al die mensen die ik net noemde om me heen, probeer ik heel voorzichtig te gaan geloven wat ze me steeds opnieuw vertellen: ik ben waardevol om wie ik ben, juist als ik me niet anders voordoe.

Lees ook:

  • Eenzaam mens in een donkere straat

    Maar mama waar was je, toen ik thuis kwam van school en jij nooit vroeg hoe het geweest was. Mama, waarom gaf je mij de indruk dat ik mij moest schamen, dat dingen die ik deed gek waren? Mama, waarom…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer