Vermoeidheid

Vermoeidheid

Een angststoornis hebben is zwaar. Het is ontzettend vermoeiend te moeten vechten elke dag weer tegen alle stoornissen en trauma’s. Een uitputtingsslag die bijzonder weinig nut lijkt te hebben. In hoeverre weegt het ‘winnen’ op tegen het toegeven aan het alles? Komt de acceptatie niet uit mijzelf, of niet uit de maatschappij? Wat is het verschil daartussen?

Vaak wordt mij verteld dat ik meer zelfvertrouwen moet uitstralen, gewoon doen, het onbegrip – en de haat die daaruit voortkomt – van de buitenwereld negeren, vooral niet in de slachtofferrol kruipen.

Ben ik dan slachtoffer omdat ik mij in die rol verplaatst had? Ik heb nooit begrepen hoe dat werkt. Wanneer ik angstig ben voor een reis ben ik laf, wanneer ik aangesproken word als meneer presenteer ik mij niet vrouwelijk genoeg, wanneer ik hem of haar corrigeer ben ik opdringerig, wanneer wordt gereageerd alsof mijn geslacht een mening is moet ik die dan ook respecteren, wanneer ik hierover praat met vrienden moet ik mij niet aanstellen.

Het maakt me allemaal zo ontzettend moedeloos. Het wordt tijd dat de wereld een beetje meegeeft. Het negeren van problemen lost ze niet op, het aanpakken van de problemen is hopeloos. Zij zijn net als de stoornissen daar elke dag weer. De klacht indienen bij de supermarkt voelt niet als een overwinning wanneer je voor je de deur uit bent al met de volgende confrontatie te maken hebt.

Elke dag is het een strijd. Van het überhaupt uit bed komen, jezelf presentabel proberen te maken terwijl je walgt en misselijk raakt van je spiegelbeeld, de stemmen in je hoofd die je vertellen hoe futiel het is te negeren en uiteindelijk dan toch ergens de motivatie en kracht vinden iets te ondernemen. Tijd om bij te komen van deze strijd is er echter niet, want komt de weerstand niet uit jezelf, dan komt die wel van anderen. Buiten rondlopen is voor veel transgendermensen al een daad van activisme, en één die ontzettend veel kracht vereist.

Wat ik wil is rust, tijd om mijn wonden te likken.

Lees ook:

  • Je kan het niet. groetjes, depressie

    Ik haat mijn hoofd. Mijn hoofd, wat altijd maar denkt en altijd maar zeurt. Het lijkt wel alsof het nooit eens over iets nuttigs nadenkt. Het houdt me tegen in alles wat ik eigenlijk wil…

  • Brug met netten aan de zijkant

    Vandaag is zo'n dag dat ik weer ontiegelijk dankbaar ben voor onze huishoudelijke hulp. Ze komt een keer in de twee weken drie uurtjes. Mijn berg was groeide langzaam en meestal is dat een teken…

  • Angst voor de angst

    Ik zit thuis, en denk aan het feit dat ik morgen weer therapie heb, om mijn trauma's een plekje te geven. Ik heb een hele goede psychologe die mij deze therapie geeft. Maar als ik…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.