Vermoeidheid

Vermoeidheid

Een angststoornis hebben is zwaar. Het is ontzettend vermoeiend te moeten vechten elke dag weer tegen alle stoornissen en trauma’s. Een uitputtingsslag die bijzonder weinig nut lijkt te hebben. In hoeverre weegt het ‘winnen’ op tegen het toegeven aan het alles? Komt de acceptatie niet uit mijzelf, of niet uit de maatschappij? Wat is het verschil daartussen?

Vaak wordt mij verteld dat ik meer zelfvertrouwen moet uitstralen, gewoon doen, het onbegrip – en de haat die daaruit voortkomt – van de buitenwereld negeren, vooral niet in de slachtofferrol kruipen.

Ben ik dan slachtoffer omdat ik mij in die rol verplaatst had? Ik heb nooit begrepen hoe dat werkt. Wanneer ik angstig ben voor een reis ben ik laf, wanneer ik aangesproken word als meneer presenteer ik mij niet vrouwelijk genoeg, wanneer ik hem of haar corrigeer ben ik opdringerig, wanneer wordt gereageerd alsof mijn geslacht een mening is moet ik die dan ook respecteren, wanneer ik hierover praat met vrienden moet ik mij niet aanstellen.

Het maakt me allemaal zo ontzettend moedeloos. Het wordt tijd dat de wereld een beetje meegeeft. Het negeren van problemen lost ze niet op, het aanpakken van de problemen is hopeloos. Zij zijn net als de stoornissen daar elke dag weer. De klacht indienen bij de supermarkt voelt niet als een overwinning wanneer je voor je de deur uit bent al met de volgende confrontatie te maken hebt.

Elke dag is het een strijd. Van het überhaupt uit bed komen, jezelf presentabel proberen te maken terwijl je walgt en misselijk raakt van je spiegelbeeld, de stemmen in je hoofd die je vertellen hoe futiel het is te negeren en uiteindelijk dan toch ergens de motivatie en kracht vinden iets te ondernemen. Tijd om bij te komen van deze strijd is er echter niet, want komt de weerstand niet uit jezelf, dan komt die wel van anderen. Buiten rondlopen is voor veel transgendermensen al een daad van activisme, en één die ontzettend veel kracht vereist.

Wat ik wil is rust, tijd om mijn wonden te likken.

Lees ook:

  • Acceptatie

    Acceptatie. Net zo’n dooddoener als loslaten, wat eigenlijk op hetzelfde neerkomt. Toch zal er er wel een soort van boodschap inzitten. Anders zou het niet zo’n cliché zijn. Acceptatie... Ik dacht eigenlijk wel dat ik mijn borderline en alles wat…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.

Cookie-voorkeur wijzigen

Hier kun je kiezen welke soort cookies je toestaat op deze site. Klik op 'opslaan' Om je keuze te maken.

FunctionalOur website uses functional cookies. These cookies are necessary to let our website work.

AnalyticalOur website uses analytical cookies to make it possible to analyze our website and optimize for the purpose of a.o. the usability.

Social mediaOur website places social media cookies to show you 3rd party content like YouTube and FaceBook. These cookies may track your personal data.

AdvertisingOur website places advertising cookies to show you 3rd party advertisements based on your interests. These cookies may track your personal data.

OtherOur website places 3rd party cookies from other 3rd party services which aren't Analytical, Social media or Advertising.

Vergeet niet je pagina opnieuw te laden en je cookies uit je browser te verwijderen als je je voorkeur hebt veranderd.