De verloren zielen van december

De verloren zielen van december

Sinds twee jaar blog ik op Instagram. Daar is een community die verhalen over psychisch herstel met elkaar deelt. Het is ontroerend, hoopgevend, eerlijk. Soms is het zwart, vaak moedig. Iedereen steekt elkaar een hart onder de riem. Het is een mooie, knusse plek van het internet, verborgen voor de buitenwereld.

Daarnaast schrijf ik al bijna twee jaar mee met dsmmeisjes en zo heb ik ook veel mensen leren kennen die te maken hebben met psychische problemen. Ik heb mee mogen kijken in hun leefwereld middels de blogs die ze schreven, de gesprekken die we voerden.

Veel van deze mensen zijn jong. Ze bevinden zich zogezegd in de bloei van hun leven. Ze lijken op het oog succesvol, met indrukwekkende studies, goede banen, een gezinsleven. Maar er lijkt een gemene deler te zijn; de eenzaamheid die hoort bij hebben van psychische problemen. Die eenzaamheid die er altijd is. Zelfs wanneer de zon schijnt, maar al helemaal in de winter. Dat is de tijd van introspectie en je letterlijk terugtrekken. Niet alleen in je huis, maar ook in jezelf. Wat je daarbinnen aantreft is soms niet mals.

December blinkt uit in kleurrijke verlichting, kerstbomen op iedere hoek en vrolijke verwachting. Het duwt gezelligheid door je strot, terwijl die soms potdicht zit van ellende. Het leven voelt zwaarder, het missen wordt groter, de leegte wordt dieper. Je hoofd wordt donkerder, je toekomstperspectief lijkt somberder. Boven alles voelen veel mensen zich ontzettend eenzaam en alleen. December blijkt niet alleen moeilijk te zijn voor ouden van dagen zonder familie of mensen die onlangs iemand hebben verloren.

Ik zie ze jaarlijks langskomen, de verhalen op Instagram of dsmmeisjes waarin voorzichtig wordt gedeeld dat het even niet zo goed gaat. Dat alles wat zwaarder lijkt, de moed begint te tanen. Ik zie de koppies hangen en bleker worden, de energie is lager maar de nachtrust verstoord. Toch houdt iedereen dapper stand, want dat zijn ze, deze mensen: onwaarschijnlijk dapper.

Kwetsbaarheid blijft vaak verborgen, uit angst, uit schaamte, uit moeilijk kunnen vertellen wat er daadwerkelijk in je omgaat.
Daarom gebruik ik nu dit platform om, tussen alle kerstreclames en knipperende kerstbomen door, even aandacht te vragen voor deze verloren zielen van december. Of ze de feesten nou vieren of niet; in hun hoofden is het niet bepaald feest. Een fenomeen waar we snel aan voorbij gaan, want december is toch voor iedereen? Kerst is toch gezellig?

Dus, voor je je letterlijk laat verblinden door de kerstlichtjes: kijk om je heen, ook naar de mensen met wie het ogenschijnlijk goed gaat. Er kan zoveel in mensen omgaan wat aan de buitenkant niet te zien is. Wat is het fijn als dat er ook gewoon mag zijn en niet wordt weggesluisd onder het mom van ‘de lieve vrede’ of ‘houden we het een beetje gezellig?!’.

Die hemelse lieve vrede waar december om draait, kan wat mij betreft pas echt ontstaan als iedereen zichzelf mag zijn en mag vertellen wat hij of zij daadwerkelijk voelt, ook al is dat pikzwart. Eerlijk en echt mogen zijn, of dat nou gezellig is of niet, lijkt me de enige ware kerstgedachte.

Lees ook:

  • sail

    ‘Het leven is kut, volkomen kut, en is het even niet meer kut dan is het klote’ Dit liedje heb ik in mijn hoofd terwijl ik van mijn decaan naar huis loop.Het is het liedje…

  • Wintervacht

    De winter, die hoort bij mij. Die zomer, dat is voor de mensen daarbuiten, die bestaan, op deze aarde. Kaarsjes zijn fijn. Sloffen zijn zo fijn. Het bed is ook vaak fijn. Buiten is het soms…

  • Open over mijn depressie

    Ik ben iemand die openlijk uitkomt voor het feit dat ik een depressie heb. Ik zou niet weten waarom dat raar zou zijn. Aan ziek zijn kun je niks doen, dus waarom zou je je…

3 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik toon graag een persoonlijke blog onder mijn reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.