Verloren op de balk

Je overschaduwt ons. Jij blijft hét onderwerp van ons gesprek. Elke keer opnieuw, al jarenlang. Zó lang al praten wij in cirkeltjes over jou. In cirkeltjes, omdat we nooit ergens komen. Het is haast zo groot dat we het niet vast kunnen pakken. Zó onbegrijpelijk dat we er geen vat op krijgen. Toch blijven we proberen. We blijven proberen een verklaring te vinden, omdat het misschien wel te groot en te veel is om te kunnen accepteren.

Ik balanceer tussen boosheid en liefde. Soms glij ik uit en val ik een kant op, maar ik klim altijd weer terug de balk op. Altijd weer terug naar het midden, zodat ik het vrij letterlijk in het midden kan laten. Toch sta ik er niet rustig. Ik wiebel, ik voel me instabiel, ik ben altijd bang om te vallen. Ik wandel heen en weer. Terug naar het verleden en weer naar het heden. Soms blijf ik ergens staan, maar nooit te lang. Veel te bang dat ik mijn evenwicht verlies. Om balans te kunnen houden moet ik blijven bewegen.

Het begin van de balk is de kant van het verleden. Als ik daar sta flitsen er beelden door mijn hoofd. Ik zie haar, zo jong en zó compleet verloren. Ik zie jou, maar jij deed niets. Je deed niets, omdat je haar niet zag. Ik zie mij in het donkerste donker doordraaien. Ik zie jou en jij deed niets. Jij deed niets, omdat je aan mijn schouders hing, waardoor mijn gewicht nog zwaarder werd. In plaats van boven me te staan en mij naar boven te trekken. Ik zie ons buiten in de sneeuw rond kerst, rondjes lopen door de buurt. Ik zie jou, maar jij deed niks. Jij bleef binnen ruzie maken met zijn alcoholverslaving, voor de zoveelste keer. Ik zie ons onze spullen pakken en staan bij oma voor de deur. Ik, de “stoere” grote zus. Zij achter mij aan. En jij, jij deed niks. Ik zie haar opgenomen worden op een plek waar zij niet hoorde. Ik zie jou en jij deed niks. Ik zie mij verkeerde keuzes maken met alle gevolgen van dien, maar van binnen smekend of iemand mij alsjeblieft kon stoppen. Jij stopte niets, want jij deed niets. Dit is slechts een klein deel van de fragmenten die zich afspelen aan die kant van de balk. Ik val naar boosheid en krabbel weer op. Ik loop de andere kant op, daar waar ik liefde voel.

Aan die kant zie ik je moeite hebben met keuzes maken. Je neemt op als ik je bel. Je bent er om tegen aan te praten en ik wil je vaak ook horen. Ik klamp me vast aan lieve woorden en geloof ze zonder twijfel. Jij wilt wel, maar vaak lukt het niet. Maar áls het lukt voel ik me blij. Ik praat in raadsels, maar je luistert. En al weet ik dat je het niet begrijpt, vind ik het fijn door je gehoord te worden. Ik zie je vaak ongelukkig zijn én eenzaam zijn. Het raakt me dieper dan ik wil. Ik probeer te bedenken wat ik kan doen om je te laten lachen. Kan ik iets doen? Kan ik er zijn? Je rijdt me naar de andere kant van Nederland, zonder het slaken van een zucht. Ik hou van jou, jij houdt van mij. Maar soms vergeet je ons wel eens, omdat je zo veel bezig bent met jou. Ik val naar liefde, maar krabbel daarna weer op. Ik loop naar het midden en ik weet het niet meer.

Ik weet het niet meer. Wie ben je? Wanneer ben jij het écht? Kan ik wat gebeurd is accepteren? Kan ik vertrouwen op jouw liefde? Kan ik je vergeven als je ons steeds weer kwetst? Ik breek mijn hoofd en zij het hare. Wanneer we elkaar spreken, slingeren we elkaar van de ene naar de andere kant. Gewoon omdat we het niet weten. Het maakt ons boos, in de war, verdrietig en gevuld met liefde tegelijk. We voelen ons verloren op het midden van de balk. We willen er graag af, maar twijfelen aan welke kant we af moeten stappen. En als we bijna vallen, klampen we ons angstvallig vast aan de rand.

Kiezen betekent handelen. Als we kiezen voor boosheid, doen we je pijn. Liefde houdt ons tegen. Als we kiezen voor liefde, moeten we accepteren. Boosheid houdt dat tegen. En zo blijven wij onrustig lopen. Heen en weer over die balk. En beseffen we na elk gesprek dat jij de rode draad in ons leven bent. Dat we gevangen zitten in jouw onduidelijkheden, die we tevergeefs proberen helder te krijgen, omdat wij ze niet begrijpen kunnen. Want zodra we het begrijpen kunnen, denken we met zekerheid een kant te kunnen kiezen, zodat we je niet onrechtmatig kwetsen.

Het is ingewikkeld. We zijn boos en houden van je. Misschien moet het zo wel zijn en is het midden van de balk de juiste plek, ondanks dat het niet goed voelt. Misschien voelen we ons richtingloos omdat we duizelig worden van een richting zoeken. Misschien is dit precies wat we moeten voelen. Misschien is het niet gek om je verdwaald te voelen, als je als kind emotioneel gezien keer op keer bent achtergelaten. Misschien is dit juist wel wat het met ons heeft gedaan.

Ik hoop dat we ons ooit gevonden voelen, voor onszelf en niet door jou.
Ik hoop dat we ooit duidelijk hebben wat we mogen voelen, voor onszelf en niet voor jou.

9 Comments

    1. Wat naar en fijn dat het herkenbaar voor je is tegelijkertijd. ♡

      Ik hoop het ook, al zie ik het niet 1, 2, 3 gebeuren. Volgens mij kan ik eeuwig op die balk staan. Soms lijkt onzekerheid fijner dan een zekerheid waarmee je niet kunt leven.

      Ik ben eigenlijk wel benieuwd of jij er inmiddels af bent. 🙂

        1. @anne @lynn soms dan heb ik het gevoel dat ik van de balk gedonderd ben en dat is dan een heel bevrijdend gevoel… alsof ik er echt even los van sta. Maar soms knipper ik weer met mijn ogen en sta ik er toch weer op… Moet er keer op keer weer vanaf donderen tot ik er misschien definitief vanaf ben en er af en toe op kan gaan staan, maar dan omdat ik het zelf even wil… Of zo. Denk ook steeds als ik er vanaf ben ‘yes, eindelijk’, maar het lijkt nooit definitief te zijn.

          1. @Anne – Een beetje abstract wel ja, maar ik begrijp je, geloof ik. Haha! 😉 Dankjewel voor het delen! Vind ik fijn!

            @Pip – Ja, het is ingewikkeld en vermoeiend. Ik denk steeds dat het definitieve mij rust gaat geven, maar misschien doet het dat wel juist niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.