Verleden in het heden

Verleden in het heden

Wat doe je als vroeger zich herhaalt en spreken verboden wordt? Wat doe je als het heden op het verleden begint te lijken? Wat doe je als je doods- en doodsbang bent om niet geloofd te worden? Wat doe je als je zo graag praten wil, maar voor de gevolgen vreest?

Nu lijkt op vroeger en het verleden herhaalt zich in het heden. Ik voel angst, intense angst. Ik wil niet, niet nog eens. Ik ben niet meer dat kleine meisje, dat dertienjarige meisje dat zwijgt, uit angst voor de gevolgen. De zelfhaat is intens. Niet meer willen zijn. Laat me gaan. Laat me los. Houd op, alsjeblieft. Ik wil dat het stopt.

Wat doe je als vroeger zich herhaalt en spreken wederom verboden wordt? Wat doe je als het heden wederom op het verleden begint te lijken? Wat doe je als je wederom doods- en doodsbang bent om niet geloofd te worden? Wat doe je als zo graag praten wil, maar wederom voor de gevolgen vreest?

Hoewel nu op vroeger lijkt en het verleden zich in het heden lijk te herhalen, heb ik besloten dat ik niet meer zwijg. Ik heb lang genoeg gezwegen, ik ben lang genoeg stil geweest. Het is tijd om de stilte te doorbreken. Ik weiger om nog langer dat kleine, afhankelijke meisje te zijn. Het bange en onderdrukte meisje. Ik ben dat niet meer. Ik sta nu op.

Het kleine, bange, afhankelijke en onderdrukte meisje, ze zit nog in me. Ik omarm haar en fluister heel zachtjes: “Wees maar niet bang, deze keer zal het anders gaan. Vertrouw me maar. Praten is nu veilig.” Ik herhaal deze woorden dag na dag, uur na uur, minuut na minuut. Voor het kleine meisje in me, maar stiekem ook voor mezelf. Want ook al heb ik besloten dat ik niet meer zwijg, ik ben nog altijd bang.

“Being brave is not the absence of fear. Being brave is having that fear but finding a way through it.”

Lees ook:

  • Trauma en ptss – een echo uit het verleden

    Trauma. Ik vind dat altijd zo’n zwaar woord. Niet voor een ander, wel voor mezelf. “Je hebt meerdere traumatische gebeurtenissen meegemaakt”. Trauma, psychisch letsel na een schokkende gebeurtenis dat een intens gevoel van angst en…

  • Pijn van het verleden

    Er is verdriet. Pijn van het verleden. Van dat pubermeisje, gebroken en vol zelfhaat. Zij voelde zich duister en mentaal gebroken van alle pijn en verdriet waar ze doorheen moest. En soms is het alsof…

  • jongen achter donkere muur

    Ik heb tussen mijn tiende en achtiende jaar met een groot geheim rondgelopen. Een geheim dat mij vanbinnen opat en ervoor zorgde dat mijn eigenwaarde was gedaald tot een nulpunt. Het was iets waar ik…

1 reactie

  1. Oh Melissa, wat krijg ik rillingen over mijn rug als ik jouw indringende verhaal lees. Ik wens je heel veel kracht toe om je angsten in de ogen te kijken en niet meer te zwijgen. Laat je stem horen, die mag er zijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Deze site plaatst cookies. Als je doorgaat met je bezoek aan dsmmeisjes.nl ga je akkoord met ons cookiebeleid.