Het verleden ligt achter me

De psychiater vraagt me om mijn ogen te sluiten en het plaatje voor me te zien. Dat verstilde beeld uit de rampenfilm in mijn hersenen die me bij tijd en wijlen nog steeds nekt. Ik zie het haarscherp voor me en ga gelijk kapot. Tranen stromen uit mijn ogen, mijn buik en borst trekken samen, mijn armen sla ik beschermend om mijn romp. Met mijn gezicht in een grimas bijt ik door.

Het daarop volgende uur beleef ik het gehele scala aan emoties. Ik voel paniek, frustratie, verdriet, angst, machteloosheid, eenzaamheid, verontwaardiging, woede. En tot slot medelijden, met dat twaalfjarige meisje in dat beeld dat daar zo moederziel alleen is en dat de tien jaar erna zou blijven. Ik wens haar met terugwerkende kracht warme, troostende armen. Als ik mijn ogen open, zie ik de psychiater zitten en ik moet op mijn tong bijten om haar niet te vragen of ze me heel even wil vasthouden.

De dagen erna blijft dat verloren gevoel. Ik voel me vermoeid, nachtmerrie-achtig, lichtgeraakt, chagrijnig. Verdrietig om alles wat ik zag. EMDR is als een kijkoperatie, je trekt de huid weg en ziet welke angel de pijn veroorzaakt. Ik heb met een microscoop diep in mijn psychische binnenste gekeken en gezien dat mijn pijn echt is. Dat ik niks verzonnen heb, of overdreven. Dat alles echt zo erg was en misschien zelfs erger. Ik heb geleefd in het oog van een woeste storm, midden op zee, tot ik besloot niet meer te vechten en met een smak uit het verhaal werd gesmeten.

Nu ik er met afstand naar kijk, ben ik blij dat ik het tafereel ontvluchtte. En snap ineens waarom ik tot op de dag van vandaag nog zo heftig reageer op onvoorspelbaarheid, instabiliteit, onrust. Ik heb geleerd dat gevaar kan huizen in op het oog ongevaarlijke dingen. Ik wist dat ik altijd alert moest zijn, mee moest buigen, omdat ik anders geen liefde zou krijgen. En zonder liefde ga je dood.

Tijdens de EMDR-sessie vervormden de gebeurtenissen van thuis langzaam tot een verwerkte herinnering. Bij een herbeleving voel je alles nog, alsof je je weer in dat ene moment bevindt. Zodra het een herinnering is geworden, besef je dat het voorbij is en in het verleden ligt. Je kijkt ernaar als naar een schilderij; het kan je raken en naar de keel grijpen, maar je kunt ervoor kiezen om het de rug toe te keren.

Maar de mensen in dat beeld lopen nog in levenden lijve ergens rond en kunnen nog altijd op ieder moment mijn heden instappen. Ik weet nog niet of ik ze daar wel wil; misschien zie ik ze wel veel liever verstard op een schilderij waar ik van weg kan lopen. Tegelijkertijd wil ik niks liever dan ze echt en ademend in mijn huidige leven hebben. Ik weet alleen nog niet of ik mij wel opnieuw aan hen wil toevertrouwen. Als ik aan ze denk, wordt mijn hart warm en koud tegelijk. Iemand uit mijn verleden stuurt me een bericht en het enige wat ik denk is: Ik hou van je en ik mis je zo.

Mijn jeugdherinneringen verworden langzaam tot schilderijen, met inkt die lang geleden al gedroogd is. Nu rest mij slechts het heden om in te leven: het jaar 2018, de maand januari, de 25e dag, het 15e uur. Alles is blanco en schoon en aan mij om in te vullen en te kleuren, maar ik voel me moe en mijn handen trillen. Ik leef eindelijk in het nu, maar weet nog niet wat ik ermee moet.

10 Comments

  1. Wow wat bijzonder om dit vandaag, nu, te lezen! Wat zeg je het mooi. Ik zat vandaag ook vast in een ver ver verleden tijdens therapie. Mijn therapeut zei; ‘het Is een herinnering’. Dat hielp me enorm maar ik zat er helemaal in en kwam er niet echt uit- pas thuis- gebeurde het dat dit angstbeeld, wat me al maanden achtervolgt, ineens ‘een herinnering’ kon worden.

    Ik schreef; ‘Ik verzin het niet.
    Ik heb t gevoeld.’

    En nu ik net weer aan het twijfelen kon gaan of ik toch niet echt een aansteller ben die over dramatiseerd lees ik jouw blog.

    DANKJEWEL
    En
    ZOVEEL LIEFS!

    We gaan het aan!

    Met n brok in de keel

  2. Sabine

    Wauw. Ik volg een afgeleide van EMDR en herken zo wat je omschrijft. Eindelijk iemand die een gedeelte beschrijft van wat er gebeurd op zo’n moment, maar ook de dagen daarna. En wat heb ik vaak dat ik aan mijn therapeute wil vragen of ze me vasthoud. Gelukkig kan ik dat soms ook vragen…heel even veiligheid voelen. Om daarna de komende dagen alles wat omver gewoeld is op een andere manier op zijn plek te voelen vallen.

  3. Wat bijzonder toch hè.Het is bijna niet voor te stellen dat zoiets gewoon een herinnering wordt.
    Je beschrijft ook echt heel mooi.Heb je nog meer EMDR sessies voor de boeg?

    Ik zelf weet nog niet of ik me er zo aan over kan geven, hoewel m’n therapeute het wel weer heeft voorgesteld om t op m’n zelfbeeld toe te passen.

    Ik vind je dapper en lees een soort bevrijding. Dat inspireert

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.