Verlangen naar moederliefde

Regelmatig komt in deze periode dat diepe intense verlangen naar een moeder naar boven. Iemand die dat kleine meisje van 5 of jonger in de armen neemt en haar onvoorwaardelijke liefde geeft en beschermt tegen de grote boze buitenwereld en tegen alle pijn.

Een verlangen om eigenlijk opnieuw geboren te worden, alleen dan onder andere omstandigheden, in een ander gezin.

Dat is natuurlijk niet realistisch, maar wel logisch dat ik dat voel. Het voelt soms leeg en pijnlijk dat er niemand was om mij te beschermen en een goede jeugd te geven. Dat ik moest opgroeien onder zulke onveilige en liefdeloze omstandigheden. Dat gun je niemand, en inmiddels ben ik zo ver dat ik het mezelf ook niet gun. Ergens zie ik wel dat ik niet een slecht kind was, maar dat het toch echt bij de volwassenen om mij heen lag. Maar dat is mijn gezonde volwassene-deel, want vaak genoeg voel ik mij ook nog slecht en schuldig over wat er is gebeurd.

Soms dan is er iemand, iemand die even die liefde wilt geven, die liefde waar ik zo intens naar kan verlangen. Maar dan komt er weer een ander probleem. Ik heb namelijk moeite met die liefde te vertrouwen en binnen te laten. Stapje voor stapje ben ik dat aan het leren. En dat is lastig, omdat ook mijn verlangen naar liefde keihard is misbruikt.

Maar alleen liefde van iemand anders is niet genoeg; iemand anders kan je nooit geven wat je jaren hebt gemist. Daarom is liefde voor jezelf zo belangrijk, en leer je in therapie vaak ook een beetje om zelf de liefdevolle moeder te zijn voor dat gekwetste kinddeel. Dat is lastig en soms eenzaam. Soms is het ook heel moeilijk om die gezonde volwassene te blijven. Zoals nu: Het kind in me is heel sterk aanwezig, het gevoel verlaten te zijn en de bijbehorende angst houden al een paar dagen aan. Maar ik kies ervoor niet helemaal te zinken, maar gewoon de dagen per dag door te komen. Het is niet makkelijk, maar dat hoort ook gewoon bij het leven. Niet alleen bij het leven met zo’n onveilige en liefdeloze jeugd.

Tuurlijk, ook ik had het liever anders gezien en ik voel mij soms ook tamelijk moedeloos door alle gevoelens en overtuigingen die het gekwetste kind in mij heeft. Soms is het moeilijk om het te accepteren. Maar acceptatie van alles, inclusief die verdrietige pijnstukken, maakt wel dat ik mezelf in iedere geval al een beetje van de gemiste liefde heb kunnen geven. Dat ik het er laat zijn, maakt dat ik het kinddeel in iedere geval niet afwijs. Want als je jezelf ook nog afwijst… Hoe kan je dan de liefde van anderen binnenlaten?

Andersom kan het ook werken. Je hebt eerst mensen nodig die jou volledig accepteren, inclusief je mindere kanten en grenzen, voordat je kan leren dat je jezelf mag accepteren. Maar jezelf accepteren, maakt wel dat de liefde van anderen meer en meer binnen kan komen.

Dus ja, ook al ben ik verdrietig en bang: Nu mag het er zijn en verdient het acceptatie.
Die ik alleen aan mezelf kan geven, hoe moeilijk dat ook is.

Lees ook:

  • Zoals ik dat altijd heb gedaan

    Een gesprek met mijn psycholoog heeft me aan het denken gezet. Ze vertelde me dat ik over bepaalde dingen nogal overtuigd kan zijn. Zó overtuigd, dat ik eigenlijk niet meer verder wil kijken dan dat wat ik zo zeker weet.…

Kijk voor tips om om te gaan met psychische klachten ook eens op psyche.tips

lees meer