Verlangen naar moederliefde

Regelmatig komt in deze periode dat diepe intense verlangen naar een moeder naar boven. Iemand die dat kleine meisje van 5 of jonger in de armen neemt en haar onvoorwaardelijke liefde geeft en beschermt tegen de grote boze buitenwereld en tegen alle pijn.

Een verlangen om eigenlijk opnieuw geboren te worden, alleen dan onder andere omstandigheden, in een ander gezin.

Dat is natuurlijk niet realistisch, maar wel logisch dat ik dat voel. Het voelt soms leeg en pijnlijk dat er niemand was om mij te beschermen en een goede jeugd te geven. Dat ik moest opgroeien onder zulke onveilige en liefdeloze omstandigheden. Dat gun je niemand, en inmiddels ben ik zo ver dat ik het mezelf ook niet gun. Ergens zie ik wel dat ik niet een slecht kind was, maar dat het toch echt bij de volwassenen om mij heen lag. Maar dat is mijn gezonde volwassene-deel, want vaak genoeg voel ik mij ook nog slecht en schuldig over wat er is gebeurd.

Soms dan is er iemand, iemand die even die liefde wilt geven, die liefde waar ik zo intens naar kan verlangen. Maar dan komt er weer een ander probleem. Ik heb namelijk moeite met die liefde te vertrouwen en binnen te laten. Stapje voor stapje ben ik dat aan het leren. En dat is lastig, omdat ook mijn verlangen naar liefde keihard is misbruikt.

Maar alleen liefde van iemand anders is niet genoeg; iemand anders kan je nooit geven wat je jaren hebt gemist. Daarom is liefde voor jezelf zo belangrijk, en leer je in therapie vaak ook een beetje om zelf de liefdevolle moeder te zijn voor dat gekwetste kinddeel. Dat is lastig en soms eenzaam. Soms is het ook heel moeilijk om die gezonde volwassene te blijven. Zoals nu: Het kind in me is heel sterk aanwezig, het gevoel verlaten te zijn en de bijbehorende angst houden al een paar dagen aan. Maar ik kies ervoor niet helemaal te zinken, maar gewoon de dagen per dag door te komen. Het is niet makkelijk, maar dat hoort ook gewoon bij het leven. Niet alleen bij het leven met zo’n onveilige en liefdeloze jeugd.

Tuurlijk, ook ik had het liever anders gezien en ik voel mij soms ook tamelijk moedeloos door alle gevoelens en overtuigingen die het gekwetste kind in mij heeft. Soms is het moeilijk om het te accepteren. Maar acceptatie van alles, inclusief die verdrietige pijnstukken, maakt wel dat ik mezelf in iedere geval al een beetje van de gemiste liefde heb kunnen geven. Dat ik het er laat zijn, maakt dat ik het kinddeel in iedere geval niet afwijs. Want als je jezelf ook nog afwijst… Hoe kan je dan de liefde van anderen binnenlaten?

Andersom kan het ook werken. Je hebt eerst mensen nodig die jou volledig accepteren, inclusief je mindere kanten en grenzen, voordat je kan leren dat je jezelf mag accepteren. Maar jezelf accepteren, maakt wel dat de liefde van anderen meer en meer binnen kan komen.

Dus ja, ook al ben ik verdrietig en bang: Nu mag het er zijn en verdient het acceptatie.
Die ik alleen aan mezelf kan geven, hoe moeilijk dat ook is.

5 Comments

  1. Zo herkenbaar dit verlangen. En zo te lezen ben je daar al wat verder in dan ik, dus dat geeft ook wel wat moed.

    Je schrijft “Je hebt eerst mensen nodig die jou volledig accepteren, inclusief je mindere kanten en grenzen, voordat je kan leren dat je jezelf mag accepteren. ”

    Dat leerde ik onlangs ook, maar vind dit moeilijk te vinden of te ervaren.

    Zoveel te leren nog 🙁

  2. Herkenbaar en wat ben je al ver!

    Ik benmu bezig met het gegeven ‘jezelf leren troosten’. Omdat ik nooit getroost ben, kan ik dat ook slecht zelf. Vind het een spannende tocht richting zelfcompassie. Want hoewel ik enorm verlangen kan naar de moederliefde, heeft het ook altijd iets beschamends in zich. Alsof dat (verlangen) er helemaal niet mag zijn.
    Liefs!

  3. Ally

    Wat weer een en al herkenning! Ik vind dit zo bijzonder. Ik krijg schematherapie. En heb nog een hele lange weg te gaan. Ook ik snak naar moederliefde/liefde die ik nooit kreeg. Door al mijn verkeerde schema’s heb een relatie met iemand die mij geen emotionele verbondenheid kan bieden terwijl ik daar zo naar verlang. Hij is geen slechte man, ver van dat, maar ook beschadigd als kind of hij heeft een vorm van autisme. Ik twijfel al maanden of ik ga scheiden of bij hem blijf. Hij beloofde in therapie tevhaan maar gaf vorige week aan dit zelf toch echt niet te willen. Het is taai. Ik denk dat ik nu voor mezelf moet kiezen, dit zegt mijn gezonde volwassen modi. Maar mijn kindmodi is vaak sterk en durft niet deze o zo grote stap te zetten. Hoe complex kan iets zijn als je als kind zo ernstig beschadigd bent. Ik ben een KOPP kind. Het is echt heel taai. Een dikke onuffel van een lotgenoot. Liefs, Ally.

    1. O, ally, dit herken ik ook- dat een relatie lastig worden kan niet omdat je niet van elkaar houdt maar omdat het toch allemaal best lastig blijkt als je niet (meer) gelijk opgaat op emotioneel vlak… Ik ben ook bang soms dat mijn partner eigenlijk niet emotioneel beschikbaar Is voor me. Maar ik heb dat zelf.ook nooit verlangt tot nu toe… Sterkte ook!

  4. Mooi hoe je dit hebt omschreven. De onveilige hechting, angst en onvervuld verlangen wat hier uit is voortgekomen. Ik hoop dat je steeds meer van jezelf gaat houden en daarmee de weg open zet voor jezelf en anderen, voor liefde in vertrouwen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.