kinderen

Verlangen naar een moeder 2.0

Er zijn van die dagen dat we verlangen naar een moeder. Vandaag is zo’n dag. ‘Dan ga je toch gewoon bij haar op bezoek?’ zou je denken, maar zo eenvoudig is dat niet. Het probleem is namelijk dat ze mij en mijn binnenwereld niet kan geven wat we zo nodig hebben. Ze kan niet die bevestiging, troost en veiligheid geven waar we zo ontzettend naar verlangen. Dat is ook mede de reden waarom alles in mij zo gefragmenteerd is. Er is sprake van emotionele verwaarlozing. Daarom moeten we voorkomen dat we keer op keer teleurgesteld worden en als het ware opnieuw getraumatiseerd.

Oké, er zijn ook wel momenten dat het goed is, maar dan zit ik in de volwassen modus en hebben we het over de algemene dingen des levens. Wanneer er wel een kindsdeel overstuur is, weet mijn moeder zich eigenlijk geen raad en komt ze vaak ook met haar eigen verhaal of ze reageert niet zoals we willen.

Ergens zijn we dus al jaren op zoek naar een moeder 2.0. Eentje die het gat kan vullen wat in mijn jeugdjaren is ontstaan en ergens steeds groter is geworden. Helaas hebben we haar nog niet gevonden. Mijn vorige psychologe kwam in de buurt, maar verdween ook weer uit ons leven.

De huidige zou qua leeftijd mijn zus kunnen zijn en voor de kleintjes inderdaad een moeder. Maar nee, ze kan onze nieuwe moeder niet zijn. Soms lijkt dat een geldige reden om dan maar te stoppen met de therapie, omdat het extra confronteert met het gevoel van gemis.

Volgens de methode van de schematherapie moet ik vanuit de gezonde volwassene een moeder voor mijzelf en mijn binnenwereld zijn. Dat lukt de ene dag beter dan de andere. Zelfcompassie beoefenen en dus dan zelf maar weer een kopje thee zetten. Zelf die warme maaltijd bereiden en die dagelijkse wandeling maken.  

Mijn deken, warme kruik en knuffelbeer geven mij de warmte en troost waar de gekwetste, misbruikte kindsdelen zo naar verlangen. Af en toe lukt het om de armen om mijzelf heen te slaan. Soms komen er tranen, maar vaak slaat alles naar binnen.

Oh, kon ik maar huilen en bij iemand schuilen. Was er maar iemand die ons vast kon houden of even de regie over kon nemen. Maar helaas, die is er niet. Dus zit er niets anders op dan mijn eigen moeder te leren zijn. En vandaag is dit, ondanks alles, toch weer deels gelukt.

Lees ook:

  • te groot lichaam meisje kijkt naar vrouw

    Ik ben zesentwintig - of nou ja, mijn lichaam is zesentwintig. Ik voel me op z'n hoogst 23. Pip is vier, kleine sae is zes, Britney is een jaar of 17 en de baby... dat spreekt voor zich. Maar dat…

Meer informatie over dissociatie en DIS

E-book over dissociatieve identiteitsstoornis:

DIS mini uitgelicht

Misschien heb je net te horen gekregen dat je een dissociatieve identiteitsstoornis (DIS) hebt, of ken je iemand die dit heeft. Maar wat is DIS eigenlijk precies en hoe kun je ermee omgaan? Wat zegt de wetenschap en welke therapieën zijn er? En… hoe is het eigenlijk om DIS te hebben, valt er een beetje mee te leven?

Aan de hand van wetenschappelijke artikelen, het psychiatrisch handboek DSM én ervaringsverhalen geeft Rivka Ruiter je in deze dsmmini antwoord op bovenstaande vragen. Een dsmmini is een klein e-bookje dat inzicht geeft in een stoornis uit de DSM. De ervaringsverhalen zijn van Daniëlle (31), Hannah (26) en Melissa (26), drie jonge vrouwen met DIS of AGDS (andere gespecificeerde dissociatieve stoornis).

Dit e-book is een PDF, je kunt hem lezen op je computer of telefoon zonder e-reader!

lees meer

3 reacties

      1. Het is mooi hoe je schrijft hierover, ik voelde me verbonden met je verhaal. Merk in therapie ook zo’n zelfde verhouding, of in ieder geval de wens. Mijn therapeut is soms een soort verinnerlijkt ouderfiguur. Bijzonder rhoe dat werkt.
        Lees een van mijn persoonlijke blogs: Liefdesangst

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.