kinderen

Verlangen naar een moeder 2.0

Er zijn van die dagen dat we verlangen naar een moeder. Vandaag is zo’n dag. ‘Dan ga je toch gewoon bij haar op bezoek?’ zou je denken, maar zo eenvoudig is dat niet. Het probleem is namelijk dat ze mij en mijn binnenwereld niet kan geven wat we zo nodig hebben. Ze kan niet die bevestiging, troost en veiligheid geven waar we zo ontzettend naar verlangen. Dat is ook mede de reden waarom alles in mij zo gefragmenteerd is. Er is sprake van emotionele verwaarlozing. Daarom moeten we voorkomen dat we keer op keer teleurgesteld worden en als het ware opnieuw getraumatiseerd.

Oké, er zijn ook wel momenten dat het goed is, maar dan zit ik in de volwassen modus en hebben we het over de algemene dingen des levens. Wanneer er wel een kindsdeel overstuur is, weet mijn moeder zich eigenlijk geen raad en komt ze vaak ook met haar eigen verhaal of ze reageert niet zoals we willen.

Ergens zijn we dus al jaren op zoek naar een moeder 2.0. Eentje die het gat kan vullen wat in mijn jeugdjaren is ontstaan en ergens steeds groter is geworden. Helaas hebben we haar nog niet gevonden. Mijn vorige psychologe kwam in de buurt, maar verdween ook weer uit ons leven.

De huidige zou qua leeftijd mijn zus kunnen zijn en voor de kleintjes inderdaad een moeder. Maar nee, ze kan onze nieuwe moeder niet zijn. Soms lijkt dat een geldige reden om dan maar te stoppen met de therapie, omdat het extra confronteert met het gevoel van gemis.

Volgens de methode van de schematherapie moet ik vanuit de gezonde volwassene een moeder voor mijzelf en mijn binnenwereld zijn. Dat lukt de ene dag beter dan de andere. Zelfcompassie beoefenen en dus dan zelf maar weer een kopje thee zetten. Zelf die warme maaltijd bereiden en die dagelijkse wandeling maken.  

Mijn deken, warme kruik en knuffelbeer geven mij de warmte en troost waar de gekwetste, misbruikte kindsdelen zo naar verlangen. Af en toe lukt het om de armen om mijzelf heen te slaan. Soms komen er tranen, maar vaak slaat alles naar binnen.

Oh, kon ik maar huilen en bij iemand schuilen. Was er maar iemand die ons vast kon houden of even de regie over kon nemen. Maar helaas, die is er niet. Dus zit er niets anders op dan mijn eigen moeder te leren zijn. En vandaag is dit, ondanks alles, toch weer deels gelukt.