Verlangen naar een ander vroeger

Het lukt me niet zo goed om blogs te schrijven de laatste tijd. In principe gaat het redelijk goed, maar er gebeurt veel – in mijn hoofd, in therapie. Ik ben veel aan het worstelen met missen en verlangen. Het missen van alles wat ik niet heb gehad, en het verlangen om dat op één of andere manier in te kunnen halen… Het doet pijn, want keer op keer kom ik tot dezelfde conclusie: ik ben nu een groot mens, dus wat ik vroeger heb gemist, kan niet meer ingehaald worden. Als ik even vergeet dat het over mij gaat, vind ik het hartverscheurend wat Pip en Kleine sae (twee van mijn alters) vertellen in therapie.

Dat ze een knuffel willen, op schoot willen zitten, over hun dag willen vertellen. Maar het kan gewoon niet, want wie wil een 25-jarige horen vertellen dat er vandaag een brandweerauto langsreed? Dat er een grote hond op straat liep die heel lief was? Ik weet nog niet hoe ik met deze dingen moet of kan dealen, daarom vind ik het ook lastig om erover te schrijven. Ik wil een oplossing hebben, een hoopvol verhaal… Maar eigenlijk breek ik doormidden zodra ik over deze dingen nadenken. Zoveel wat ik mis, zo’n leegte, zoveel pijn.

Het lastigste is dat ik me niet kan voorstellen dat ik daadwerkelijk zó veel heb gemist. Oké, ik lag de eerste maand van mijn leven in een couveuse, maar verder? Mijn ouders hebben altijd hun beste best gedaan, ik ben niet mishandeld, er is goed voor me gezorgd… Waar is het dan misgegaan? Waar zit die leegte, waar komt mijn pijn vandaan? Misschien komt het allemaal voort uit de onveilige (gedesorganiseerde) hechting, maar kan dat alles verklaren? Op foto’s van vroeger zit ik gewoon op schoot bij mijn ouders. Loop ik hand in hand met mijn ouders, mijn zusje, opa’s en oma’s.

Maar toch heb ik dat diepgewortelde intense gevoel van leegte. Alsof ik altijd mezelf bij elkaar heb moeten houden, nooit écht werd vastgehouden. Alsof er een soort afstand was, maar ik denk niet dat ik ooit zal kunnen ontdekken of dat er daadwerkelijk was of dat ik dat als kind zo heb ervaren. Of misschien beeld ik het me nu, als volwassene, wel allemaal in. Ik weet het oprecht niet.

Ik weet wel dat ik een tijd geleden onderstaand stukje schreef… Ik moest er ineens aan denken en wil het graag met jullie delen. Het doet zoveel pijn dat ik me niet voor kan stellen dat dit gemis ooit opgevuld kan worden. Zelfs als ik ooit een romantische relatie krijg (wat ik nog nooit heb gehad en me ook totaal niet voor kan stellen, maar dat is wellicht materiaal voor een volgende blog), zal dat – denk ik – niet kunnen voldoen aan deze kinderlijke wensen.

Ik zou willen
  1. dat ik een kindje was met lieve papa en lieve mama en dat ik dan op schoot mijn limonade mocht drinken. Dan konden we daarna op een herfstzaterdag gaan wandelen in het bos en samen door de blaadjes rennen zonder geschreeuw / zonder een schaduw van spanning of angst;
  2. dat ik een kindje was en een aai over mijn bol kreeg zonder bij aanrakingen per ongeluk toch bang te zijn voor iets wat misschien wel pijn zou doen;
  3. dat ik dan ’s avonds op de bank televisie mocht kijken totdat mama me naar bed bracht, maar papa me nog even in kwam stoppen. Dat het lichtje mocht blijven branden omdat de enige monsters waar ik bang voor was, verzinsels van een kinderbrein waren;
  4. dat ik, zoals het hoort, pas veel later in het leven leer dat de gevaarlijkste monsters gewoon naast je leven en hoeveel pijn dat kan doen;
  5. dat ik een kindje was en van een afstandje heel hard naar een lieve mama toe mocht rennen en dat ze me dan opvangt in haar armen en me optilt en ronddraait;
  6. dat ik dan, zonder dat ze het hoeft te zeggen en zonder dat ik me er zelf van bewust hoef te zijn, weet dat ze van me houdt –
    want dat is toch hoe dingen gaan, met normale kinderen en lieve moeders?

14 Comments

  1. Joosje

    Lieve Sae,
    Het is zo herkenbaar wat je schrijft, over wat je gemist hebt en waar je naar verlangt. Wat mij helpt is om het mijn meisjes (delen in mij van ca. 4 en 15 jaar) alsnog te geven wat ze nodig hebben. Mijn kleine meisje mag bij mij op schoot zitten, in gedachten knuffel en troost ik haar en doe ook dingen met haar die zij fijn vindt. En ook mijn pubermeisje geef ik alsnog de aandacht en steun die ze gemist heeft. Het gebeurt allemaal in mijn hoofd, dat weet ik, en tegelijk voelt het alsof ik/zij alsnog iets kunnen inhalen. Misschien heb je er iets aan. Ook vriendinnen kunnen er misschien voor je zijn. Ik heb lieve vriendinnen die het goed begrijpen en er voor mijn meisjes kunnen en willen zijn. Veel sterkte. Liefs, Joosje

    1. Sae

      Lieve Joosje,
      Wauw, ontzettend bedankt voor je warme woorden. Toch blijft dat “troost de delen in jezelf” iets wat bij mij op één of andere manier ontzettend veel frustratie oproept (vrees dat daar nog heel wat tijd in therapie aan gespendeerd zal worden). Ik vind het gewoon oneerlijk… Heb ík al die dingen moeten missen, en dan moeten de kleintjes het ook nog doen met een “in gedachten getroost worden”? Ik weet dat dat is hoe het werkt, dat dat is wat er is… Maar toch. Ik gun ze meer. En misschien ook wel een aspect “ik wil/kan het ze niet bieden” – dat is dan wel weer iets waar ik aan kan werken, maar ergens vertik ik het gewoon.

      Ik vind het wel mooi (en hoopgevend!) om te lezen dat het jou lukt om de meisjes op die manier te steunen en te bieden wat je zelf zo hebt gemist. Nogmaals bedankt voor je reactie!

    2. Het lukt mij heel af en toe ook mijn jonge (bange) ik te troosten. Maar het is nog vaak erg moeilijk en ik kan het eigenlijk pas sinds ik zelf moeder ben, voor de leeftijden van die mijn kinderen al hebben gehad. Dat is voor mij de enige manier dat ik mezelf qua gevoel ‘los’ kan maken van de emoties die ik doormaak als ik getriggerd word. Anders heb ik die ruimte niet. Maar ik heb ook geen dissiociatieve stoornis. Ik ben wel bekend met depersonalisatie.
      Bedankt voor je prachtige blog weer sea. Er is een manier waarop je gevoelens beschrijft dat ze echt bij me binnenkomen.

      1. Sae

        Nog zo’n lieve reactie, jeetje! Dankjewel. Ik vind het mooi om te lezen dat het je lukt om je bange ik af en toe te troosten; het klinkt ook wel logisch dat je “weet hoe het moet” voor de leeftijden die je kinderen al hebben gehad. Dat het dan op een bepaalde manier wat meer los kan staan van de emoties, inderdaad.

        En dankjewel voor je compliment over m’n blog 🙂 Op de een of andere manier vind ik complimenten over mijn schrijven altijd heel bijzonder en fijn!

  2. Anne

    Hee Sae,

    Ik ben redelijk nieuw op deze site en ik lees je blogs graag, vooral omdat ze soms zo griezelig veel op mijn verhaal lijken. Ik snap vaak nog zo weinig van mezelf en jij lijkt al veel meer inzicht in jezelf te hebben. Zou ik op een of andere manier met je in contact kunnen komen, omdat ik vragen heb over jouw verhaal en over mijn verhaal. Ik hoop daardoor meer over mezelf te kunnen begrijpen. Liefs Anne

    1. Hoi (mede-)Anne, als je een (anoniem) account maakt kun je priveberichten sturen naar andere leden. Ik kan niet beloven dat Sae ze leest, maar aangezien ze regelmatig op de site is denk ik dat ze de melding wel krijgt.

      Zo blijft het contact zo anoniem mogelijk,

      groetjes,
      Anne onlangs geplaatst…Spiritueel narcismeMy Profile

      1. Sae

        Hai Annes,
        Ik had dus geen idee dat er privéberichten gestuurd konden worden, haha. Ik had een constructie bedacht met “mail dsmmeisjes en dan kunnen zij mijn mailadres geven”. Ik ga eens kijken of ik die privéberichten ook kan vinden hier 🙂

        Liefs!

  3. xHope

    wauw.. zo herkenbaar.. dacht dat ik de enige was die dat zo voelde. Kind deel wil zo graag een mama of papa. wil geadopteerd worden. Alleen dat kan niet meer. En daarnaast wordt ze ook angstig als volwassen ik een vriend wil/ krijg. Maar die voelt zich weer rot dat ze geen vriend heeft.

    Heb je toevallig ook instagram of iets om je te volgen? Ik heb gewoon nog niemand gevonden die meer weet over dis en dit soort dingen ook voelt : )

    1. Sae

      Thanks Hope! Ik heb wel een instagram, maar deel daar eigenlijk niets over deze dingen omdat ik dat (nog) te moeilijk/schaamtevol vind. Ik probeer wel steeds meer iets te delen over het feit dat ik psychische problemen heb, maar dat gaat met babystapjes haha. Als je m’n instagram wilt weten (mag gewoon), stuur me dan even een PB! (Als je kunt uitvogelen hoe dat lukt, haha, laat het anders even weten en dan stuur ik jou een berichtje)

  4. secondmum

    Hallo Sae, dank je wel voor je blogs. Ook ik ben op deze site belandt na een zoektocht over dissociatie. Ik heb het niet zelf, maar mijn geadopteerde dochter wel, ze was net 12 jaar toen dat begon. Wat je schrijft herken ik volledig. Onze dochter volgt allang therapie en is ook bezig om 1 te worden, we zijn nu ruim 2,5 jaar onderweg, en de puberteit helpt niet echt. Ook ik probeer haar te geven wat de delen nog nodig hebben. Dus speel spelletjes wat baby’s/2 jarigen enz leuk vinden. Had eerst behoorlijk veel weerstand, maar ben er overheen gestapt. Als dit de weg naar herstel is, dan moet ik wel helpen en meegaan. Ze heeft ook andere delen die de trauma’s herbeleven, die zijn nog heftiger dan de kleine delen. Ik heb veel bewondering voor jou en het feit dat je je verhalen hier schrijft. Ik ga nog even nadenken of ik vind dat ze al geschikt zijn voor mijn dochter. Maar we hebben er allebei veel behoefte aan om herkenning te vinden, en zeker voor kinderen is dat er gewoon niet.

    1. Sae

      Hi Second,
      Sorry voor mijn late reactie! Ik vind het fijn om te lezen dat mijn blogs iets van herkenning kunnen bieden, al is jullie situatie schrijnend. Wat heftige dat zij er op zo jonge leeftijd al mee moet dealen! Ik vind het mooi om te lezen hoe je er voor hen probeert te zijn; ik denk dat dat in feite alles is wat je kunt doen.

      Als je wilt, kun je ook een account aanmaken hier en me een privé-berichtje sturen. Misschien hebben jullie bijvoorbeeld nog vragen? Ik beloof niet dat ik antwoord kan geven; ik ben zelf nog erg nieuw in het ontdekken van deze problematiek en wat dat voor mij betekent. Maar weet dat het aanbod staat 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.