handen

Verlangen naar aanraking

Ik ben opgegroeid zonder warmte, liefde, zonder knuffels of een aai over mijn bol. Fysieke aanrakingen vond ik altijd ongemakkelijk, dat kende ik niet. Ik wist me nooit een houding te geven. Altijd was er de angst dat ik zou stinken of iets geks zou doen, waardoor ik zou afgaan. Maar langzamerhand begin ik iets van huidhonger te krijgen. Ik heb het nodig om iemand weer een hand te kunnen geven, om fysiek dichtbij en daardoor ook emotioneel dichtbij de ander te zijn. 

Mijn vriendin en haar man doen aan crisisopvang voor pleegzorg en daar is vorige week een baby’tje gebracht. Met mijn hele hart verlang ik ernaar om dat kleine meisje vast te houden. Ik wil haar geven wat ik nooit heb gehad. Maar het mag niet, corona zorgt dat ik eigenlijk niet eens mag binnenkomen nu zij er is. Mijn vriendin weet hoe belangrijk het contact met haar gezin voor mij is en vind dat ik gewoon mag komen. Maar de afspraak is dat ik de kleine meid niet vast mag pakken. Ik voel me soms net een kwijlende hond bij een lekker hapje. Het is zo dichtbij, ik heb het zo nodig, ik wil het zo graag geven. Maar het mag niet. Ik doe het ook niet, want stel dat ik haar oppak en knuffel en ze wordt ziek… Dan is dat mijn schuld.

Als nu ik zie hoe de tienerdochter van mijn vriendin omgaat met dit kleine meisje, dan raakt dat me diep. Ik zie een tiener heel vrij aan haar moeder vragen of ze de baby in de draagzak bij zich mag hebben. Iets wat ik als tiener nooit zou hebben gevraagd. Ik zie haar knuffelen met de baby en haar liefde en warmte geven, fysieke en emotionele warmte. Ik benijd de tiener en het baby’tje in de draagdoek. Ik wil dat ook, de baby Ina in mij wil ook zo geliefd, gekoesterd en vastgehouden worden. De volwassen Ina wil de baby vasthouden en liefde en warmte geven en ontvangen. De volwassen Ina snakt naar een beetje lichamelijk contact en dat kon anders altijd heel gewoon en zonder gêne met een baby, maar nu niet. Nu moet ik op een afstandje verlangend toekijken hoe anderen binnen een gezin mogen knuffelen met elkaar. Ik snak ernaar om mensen weer te ‘voelen’, zowel emotioneel als fysiek.

Gesprekken met de dominee en psychiatrisch verpleegkundige gaan door de telefoon en ik snap het met mijn hoofd. Veiligheid, geen onnodige risico’s nemen. Maar iets in mij verlangt ernaar om (eindelijk) de uitzondering te mogen zijn, verlangt er naar dat er voor mij moeite wordt gedaan. Niet dat ik daar om zal vragen (dat hoort niet). Ik heb geleerd dat het niet netjes is om ergens om te vragen of te zeggen wat ik wil of nodig heb. Dus dat doe ik ook niet. Ik voel me geremd in de telefonische contacten. Ik doe mijn verhaal wel min of meer, maar het voelt niet fijn, niet goed, ik moet de ander ‘voelen’. Ik moet voelen hoe de ander in zijn vel zit. Hoe iemand non-verbaal reageert op wat ik zeg en deel. Als ik het niet kan zien, voelt het zo ongemakkelijk. Ik moet me kwetsbaar opstellen en mijn hart openzetten, maar ik kan niet zien hoe de ander daar op reageert. Ik ga zo snel weer een masker opzetten en toneelspelen, “ja hoor, het gaat best goed”.

Even naar de Action of een andere winkel voor de gezelligheid en als afleiding voelt al verkeerd. Iets wat ik niet hoor te doen, want we moeten zoveel mogelijk thuis blijven. Maar ik snak naar een beetje gewoon menselijk contact. Langzamerhand voel het als of ik weer in het isolement kom, waar ik me juist uitgevochten had. Boodschappen doen in de supermarkt is verschrikkelijk. Ik probeer niemand tot last te zijn tijdens mijn korte verblijf in de winkel. Met een grote boog loop ik om andere mensen heen, dat wordt er van me verwacht, dat moet. Ik voel me verschrikkelijk rot als ik per ongeluk tegen de richting in een gangpad in loop en meteen door een andere klant fijntjes op mijn fout word gewezen. Ik schaam me en allerlei negatieve gedachten gaan door mijn hoofd. Ik vind het een ramp als ik iets wil pakken en iemand staat uitgebreid voor dat vak te twijfelen wat te nemen. Ik kan er niet omheen, want dan kom ik binnen de anderhalve meter en dat mag niet. Maar doordat ik moet wachten kan een andere klant niet langs mij en die begint dan te mopperen. Ik vind het boodschappen doen een ongemakkelijke activiteit geworden die heel veel spanning geeft. Ik pak snel wat ik nodig heb en ga dan weer naar huis. Daar mag ik mezelf zijn, daar ben ik niemand tot last. Maar daar ben ik ook alleen… 

Ik ben er zo klaar mee, ik wil geen anderhalve meter afstand meer, ik wil geen sociale afstand en daardoor voor mij emotionele afstand. Ik wil mensen weer gewoon zien en voelen. Ik wil me weer ongemakkelijk voelen bij de uitgestoken helpende hand, ik wil me weer ongemakkelijk voelen bij die kus op mijn verjaardag, ik wil niet meer verlangend toekijken als anderen knuffelen. Ik wil dat alles normaal wordt. Het oude normaal, niet het nieuwe normaal want dat is niet normaal. Ik wil als een klein kind tekeergaan, stampvoeten en schreeuwen dat ik het niet leuk meer vind, dat het niet eerlijk is. Maar ik ben volwassen en dat hoort niet, ik moet netjes zijn, me gedragen en inhouden (ik hoor het mijn moeder nog zeggen). Ik mis door de afstand de emotionele verbondenheid, het voelt leeg vanbinnen, alsof ik iets moois en goeds aan het kwijtraken ben. Alsof ik stukjes van mezelf aan het verliezen ben.

Steeds vaker kijken de dagen me aan, steeds meer lange lege dagen. Hoe krijg ik ze om? Weer een dag die voor me ligt. Weer een dag met minimaal menselijk contact. Weer een zondag niet naar de kerk, geen praatje met deze of gene die ik tegen kom. Ik moet zoveel mogelijk thuis blijven, ik woon alleen en vind het zo zwaar worden. Het voelt alsof langzamerhand alles wat mijn leven nog een beetje leuk en leefbaar maakte me door corona word afgenomen. Moet ik zo nog jaren door? Is dit vol te houden? Ergens ben ik diep vanbinnen bang dat de kloof zo groot wordt dat ik er niet meer tegen kan. 

Ik ben zoals ik al eerder schreef nooit van de fysieke aanrakingen geweest, maar nu snak ik naar een hand om vast te grijpen als een reddingboei. Iemand die een arm om mijn schouders legt en zegt “je gaat dit redden”. Iemand die me troost als een klein kind dat bang is in de storm. En zeg niet “het komt wel goed” of “het valt wel mee”. Want dan snap je mij niet en dan neem je me niet serieus.

Lees ook:

  • (on)bewust geen kinderen

    Als ik dit schrijf, is het december en heb ik bij een vriendin ook m'n schoentje gezet, Sinterklaas- en Kerstliedjes meegezongen, zet ik vol melancholie een kerstmolentje in elkaar en tuig alleen de kerstboom op. Bak ik koekjes om weg…

Mondkapjes

Als je toch een mondkapje op moet in het OV… dan maar een leuke.

mondkapje triggerwarning

6 reacties

  1. Voor mensen zonder een gezin vind ik het eigenlijk onmenselijk, die anderhalve meter. Het betekent dat je dus (voor maanden/jaren?) niemand aan mag raken en dat is niet te doen. Zo voelbaar in deze blog. En eh…volgens mij mag je best vragen om face to face contact met je verpleegkundige. Er is een richtlijn waar dat gewoon in staat… Klinkt natuurlijk simpeler dan het is, maar het mag echt!
    Lees een van mijn persoonlijke blogs: Vergeten we te zeuren?

    1. Dank je wel! Het is ook onmenselijk die 1.5 meter samenleving.

      De verpleegkundige heeft vandaag gebeld en hopelijk kunnen we snel weer in het echt praten.

  2. Ook ik herken je verhaal…. huidhonger.. Ik verlang naar een knuffel van mijn dochters, en ik verlang naar mijn werk, muziek maken met en voor mensen met een ernstige verstandelijke beperking, wat nu helemaal stil ligt. Ik had over bovenstaande problemen en gevoelens een gesprek met mijn psycholoog van de schema groep en die gaf als tip om een knuffel aan te schaffen om mee te knuffelen. Ik ben heel handig met naald en draad en heb een grote beer gebreid met dubbele draad en flinke dikke naalden. Nu zit ik regelmatig te knuffelen met de beer op de bank. Uit nood geboren, het kan niet tippen aan een echte knuffel van een mens van vlees en bloed, maar de ergste honger wordt wel wat gestild. Sterkte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik wil linken naar een blog van mijn eigen website:

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.