Verhuizen

Verhuizen staat bij velen waarschijnlijk in de top drie van meest stressvolle gebeurtenissen. De mensen die er wél van houden vind ik altijd maar rare vogels. Een nieuwe plek maakt me blij, maar al die chaos eromheen vind ik sowieso maar niets.

Een tijdje terug ben ook ik verhuisd. Ik verlangde er intens naar, wilde niets liever dan het loslaten van mijn oude plek. Eigenlijk verlangde ik er zelfs naar om mijn oude leven los te laten. Mijn spullen, mijn huis en zelfs de mensen; ik was zodanig veranderd dat ik alleen nog maar verlangde naar níeuw. Ik voelde me zo anders dat ik het gevoel had dat ik me opnieuw zou moeten voorstellen aan mijn oude vrienden. Dit beangstigde me; wat als ze de ‘nieuwe mij’ niet leuk zouden vinden?

Op een nieuwe plek zijn ook veel nieuwe mensen, dus dat sprak me aan. ‘Aangenaam kennis te maken’ met gelijk een eerste indruk maken die daadwerkelijk bij me hoort. Bevrijd van coping en maskers, ‘hoi ik ben Pip en dit ben ik écht’. Ik woon daarnaast echt op een prachtige plek, ik weet niet of ik een plek had kunnen vinden die beter bij me past dan deze.
En toch moet ik zo verschrikkelijk wennen. Ik voel me soms net zo’n drugshond, ik loop letterlijk snuivend door het huis heen, op zoek naar gevaarlijke geuren. Ruik ik gas? Riool? Vuur? Mijn oren zijn ondertussen gespitst. Hoor ik de buren? Iets wat instort? Elektra die het niet goed doet? Bij elke nieuwe geur of nieuw geluid spring ik weer op. Gewoon even rustig zitten is er bijna niet bij, ik sta continu paraat.
Daarnaast zijn er de nieuwe buren. Zijn ze aardig? Maken ze veel geluid en welke geluiden komen waarvandaan? En het belangrijkste nog: Vinden ze mij wel aardig? Stamp ik niet te hard, doe ik de deur wel op slot op tijden dat zij het willen, loop ik niet te vaak heen en weer met spullen, vinden ze het erg dat ze een pakketje aan moesten nemen?

Ik wil niet tot last zijn. Ik wil veilig zijn. Maar daar gaat een boel onderzoek aan vooraf. Voor ik een huis ‘veilig’ verklaar, gaan er soms jaren voorbij. Tot die tijd is er altijd een zekere alertheid. Eentje die me bekaf maakt. Zodanig dat ik regelmatig denk: “Ik wil hier weg, ik wil vluchten.” Maar waarheen dan? Thuis zou toch de plek moeten zijn waar je naartoe wilt als je je niet goed voelt?
Ik weet waar het vandaan komt, dat mijn systeem veel te fijngevoelig is afgesteld door hoe het thuis was, dat mijn hoofd simpelweg heeft geleerd zo waakzaam te zijn. Anders volgde er geschreeuw, gehuil, vielen er in het ergste geval klappen.

Het verleden ligt achter me, maar het zit ook in me, bij elke stap die ik in het heden zet. Ik kan zoveel vluchten als ik wil, maar die onveiligheid die in mij zit, neem ik altijd mee. Dus fluister ik mezelf elke dag honderd keer toe dat ik veilig ben.

“Dit is je thuis. Hier is het veilig. Nu wel, nu echt.”

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.