Verhuizen, een enorme stap

Een verhuizing, de zoveelste binnen een paar jaar. Niks nieuws dacht ik, maar het was altijd van instelling naar instelling, beschermd en begeleid wonen. Waar ik nu zit is een crisisplek omdat ik in januari dit jaar letterlijk op straat werd gezet door de hulpinstanties. Nu heb ik echter veel begeleiding aan huis en werd besloten dat ik de overstap naar een woning via de woningbouw kon maken. Terug naar het Gooi, al 9 jaar een langgekoesterde wens van mij.

Maar het gaat totaal anders dan verwacht. Gelukkig heb ik hele lieve ouders vlakbij in het Gooi die zó ontzettend veel voor mij hebben gedaan en nog steeds doen. Zonder hen zou ik deze overstap nooit kunnen maken. Ook niet zonder alle begeleiding om mij heen. Ze zullen ook bijna allemaal aanwezig zijn bij de officiële verhuizing en ik word ook nog een tijd door hen aan huis begeleid, totdat de zorg daar goed is ingewerkt. Waar vind je dat nog tegenwoordig? Ook werd ik vandaag gebeld door het FACT-team, dat ik ‘aangenomen’ ben na een intake vorige week.

Ik ben écht heel blij dat ik eindelijk kan verhuizen, maar heb ook gemengde gevoelens en een enorm schuldgevoel. Ik bleek de afgelopen maand heel stabiel, en dat had ik niet van mezelf verwacht. Maar behalve dozen inpakken, spullen wegdoen, kopen, formulieren invullen, gesprekken etc. kon ik voor mijn gevoel niet alles doen wat ik eigenlijk had willen doen. Zelfs het verven is nog niet klaar. Met de begeleiding ben ik steeds naar mijn nieuwe huis gegaan. We gingen altijd op tijd weer terug omdat zij nog andere afspraken hadden, maar ik stortte ook in elkaar. Ik heb last van chronische vermoeidheid, de oorzaak daarvan is nog steeds niet gevonden. Ik moet mijzelf na 2 of 3 uur altijd oprapen en verplicht rust nemen en me terugtrekken, want ik verdraag geen prikkels meer om mij heen op dat moment. Dat is best lastig uit te leggen aan anderen, zo niet onmogelijk. Al helemáál niet tijdens een verhuizing. Maar doe ik het niet dan reageer ik mij heel fel af op de mensen om mij heen, terwijl ze zó veel doen, en voel ik mij erg schuldig.

Mijn depressie is gelukkig even op de achtergrond, hopelijk zo lang mogelijk. Mijn autisme is wel prominent aanwezig. Uiteraard loopt alles mis tijdens een verhuizing en verandert er steeds van alles, waar ik dus absoluut niet tegen kan. Ik zit mij echt op te vreten van binnen. Ook emotioneel doet dit veel met mij. Gister kwam mijn oude behandelaar langs met wie ik een jarenlange band had, ik leerde van haar vertrouwen te hebben in mensen. Nog steeds vind ik dit lastig, en ik probeer zelf de controle weer in handen te nemen. Ik heb gister niet gehuild bij het afscheid, maar vandaag wel. Ik laat 7 jaar achter mij in Gelderland en ben van enorm ver gekomen. Ik denk continu aan alle opnames, de isoleercel, verhuizen, op straat gezet worden, een nieuwe diagnose, zoveel mensen leren kennen en aan alles wat er nog meer gebeurd is.

Ik ben bang deze enorme stap te maken, maar ga deze kans pakken. Ik moet andere mensen gaan vertrouwen en vooral geloven in mijzelf. Ik zit nu nog even met heimwee op de bank, maar hierna ga ik er weer voor!

Ook zin gekregen om te schrijven? Stuur een blog in naar dsmmeisjes!