Vergiftigd met woorden

Sinds ik dit jaar met mijn nieuwe therapeut ben gestart, is het steeds meer echt tot me doorgedrongen wat emotioneel verwaarloosd zijn eigenlijk elke dag voor mij heeft betekend. Angst en eenzaamheid zijn hierbij belangrijke steekwoorden. Ik mis een basis van warmte, geborgenheid, hulp kunnen en durven vragen, emoties delen en het hebben kunnen ontwikkelen van een identiteit. En steeds meer dringt het door dat dit op zo veel meer gebieden mij heeft geraakt. Zoals bij het kunnen omgaan met problemen.

Nummer 9

Leeftijdsgenoten lieten mij ook regelmatig merken dat ze me lelijk vonden. De ene keer op een wat subtielere manier dan de andere keer. Het begon eigenlijk opeens op de basisschool. Twee leeftijdsgenoten in klassen boven mij, vonden mij opeens stom of zo. Ik herinner me nog mijn verwarring en daarna ging ik lekker verder spelen. Op de middelbare school werd het wat meer. Zo vroeg iemand zich eens af wie er in hemelsnaam ooit met mij naar bed zou willen, hoorde ik dat ik een prima lijf heb ‘alleen het hoofd dat erop staat…’ en werden mijn grote ogen blijkbaar niet op prijs gesteld.

Maar de indirecte dingen sijpelden misschien nog meer langzaam als een gif in al m’n cellen. Gewoonweg merken dat iemand je lelijk vindt door zijn of haar gedrag richting jou. Of het meer tussen neus en lippen door even benoemen, zoiets als “maar jij hebt toch nooit een vriend, dus jij zal daar nooit last van hebben.” Of een vriendin (?) die een top 10 maakte van haar vrienden: het was net uit met haar vriend, dus ze zette zichzelf op nummer 10. Ik kwam op nummer 9.

Dit sijpelt zo in je, het nestelt zich in elke cel. En praten over mijn steeds negatiever wordende zelfbeeld deed ik niet. Waar zou dat ook kunnen? En bovendien: het was gewoon zo, dus tja, wat zou een ander tegen me zeggen? Als iemand het tegenovergestelde zou zeggen, zou ik het waarschijnlijk toch niet geloofd hebben. Accepteren en doorgaan, maak er wat van. Dus ik vond dat ik hier niet eens ‘moeilijk’ over mocht doen. Het voelde ook niet echt als gepest worden en eigenlijk vind ik dat nog steeds. Ik werd niet structureel vernederd of opgewacht of wat dan ook. Dus het viel toch wel mee?

Elke dag had ik er wel last van. Je zag het niet direct aan me. Omdat het gewoon zo was, was ik zo vrolijk en opgewekt, haalde goede cijfers, maakte lol. Maar als er dan iets negatiefs naar m’n hoofd kwam, voelde ik van binnen dat m’n maag werd samengeknepen en de spanning in  m’n schouders toenam en ik in gedachten ineen kroop. Maar het was gewoon zo, dus gewoon incasseren en altijd iets terugzeggen. En daarna gewoon weer verder.

Vergif

En dat bedoel ik met sijpelen: omdat het gewoon zo was, stond ik er niet echt bij stil. Maar als een sluipmoordenaar vergiftigde het me. Ik paste me aan aan anderen, in de hoop dat iemand me leuk en aardig en wie weet wel mooi zou vinden. Een boyband leuk vinden kwam niet eens in me op: ik hoorde anderen al zeggen dat ik wel de laatste zou zijn waar een van de ‘boys’ naar zou kijken. Ik weet het nu ook wel, het slaat nergens op.

Het sijpelde verder en verder. Ook na m’n schooltijd bleef het gaan. Tijdens m’n studie en daarna m’n werk, er kwam altijd weer iets kwetsends langs over m’n uiterlijk. Soms deels achter m’n rug om. Stappen deed ik graag, maar als vriendinnen alleen maar bezig waren met jongens, voelde ik me vaak toch wat ongemakkelijk worden. Of een jongen kwam naar me toe, om te informeren over een vriendin. Of iemand stopte met praten met me  op het moment dat een vriendin naar het toilet ging. Veel van die kleine dingen die samen groot worden.

Ook kwam ik toevallig op een forum van enkele oud schoolgenoten, waarop ik een uitspraak over mij tegen kwam. Ze hebben nooit direct iets tegen me gezegd, wel merkte ik dat ze me niet mochten. En wat ik er las, kwetste me enorm. M’n therapeute van destijds begreep niet dat het me zo raakte en achteraf snap ik helemaal niet dat zij dat niet begreep. Ik merk dat ik niet echt durf op te schrijven wat ik er las, misschien nog bang dat iemand die het schreef het nu hier leest en het herkent. Of gewoon schaamte.

Mama

Wat dit stuk betreft kijk ik nu wat neutraler of misschien zelfs wat positiever naar mezelf. Gelukkig 😊 Maar pijn doen herinneringen nog wel, zeker ook omdat het een deel is van een groter geheel. Nu ik steeds meer leer hoe een moeder er voor mij had moeten en kunnen zijn, doet het nog meer pijn. Als ik had kunnen vertellen wat ik steeds aanhoorde en iemand mij gerust had kunnen stellen, me een knuffel had gegeven, me iets positiefs had gezegd. Iemand…

Maar er was niemand voor mij. En voor nu merk ik vooral dat ik wil vertellen, vertellen over hoe ik me voelde. Ik geef eindelijk steeds meer toe dat ik me echt eenzaam voelde, maar ik schaam me dood. En ik zou dit alles graag nog in een grotere context zetten, maar daar wordt het voor nu echt te lang voor, dus dat is dan maar voor de volgende keer. Voor nu ga ik eerst even m’n tranen wegvegen en uitbibberen van dat ik dit stuk tekst echt online heb geplaatst.

2 Comments

  1. “Ik mis een basis van warmte, geborgenheid, hulp kunnen en durven vragen, emoties delen en het hebben kunnen ontwikkelen van een identiteit”. Deze zin herken ik enorm. Het is alles en niets tegelijk… Het zijn onderwerpen die ikzelf nu onder ogen ga zien. Waar ik nog enorme schuldgevoelens heb, schaamte en het gevoel dat ik mijn ouders iets aandoe; Het is overdreven, het kan veel erger, er waren goede bedoelingen… Maar wat me best een inzicht geeft in deze zin is het “hebben kunnen ontwikkelen van een identiteit”.
    Ik weet wel dat ik over emotionele en lichamelijke verwaarlozing spreken mag. En ik weet van mijzelf dat ik mij soms identiteitsloos voelen kan. Maar ik heb die emotionele verwaarlozing nooit gekoppeld aan mijn identiteitsontwikkeling.
    Maakt veel indruk.
    En als die persoon die dat lelijks schrijft dit lezen zou, dan was ze hier waarschijnlijk om diezelfde reden; een gemis aan aandacht waardoor ze geleerd had moeten hebben om de ander in zijn waarde te laten.

    Goed dat je dit deelt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.